Dulęba (Dulemba) Józef (1842–1869), pianista, ur. 28 XII w Nowym Sączu (?). Od siódmego roku życia kształcił się w grze na fortepianie najpierw pod kierunkiem F. Hollmana i przez krótki czas J. Lubowskiego w Krakowie, następnie od r. 1858 przez dwa lata w konserwatorium paryskim u A. Fr. Marmontela i Maldana. Po powrocie do kraju uzupełniał swoje studia muzyczne w zakresie harmonii u Fr. Mireckiego w Krakowie, potem zaś u J. Krejcziego w Pradze. Tam też w r. 1863 wystąpił z własnym koncertem, który zapoczątkował jego sławę wirtuozowską. Po upadku powstania styczniowego, w którym wziął udział czynny (nb. jako wyszkolony już oficer austriacki), zaczął koncertować z powodzeniem w Krakowie, Lwowie, Poznaniu i wreszcie w r. 1867 w Warszawie; wówczas też osiadł tam na stałe, od czasu do czasu biorąc udział w licznych wtedy koncertach dobroczynnych, wespół z różnymi wybitnymi artystami, jak A. Kątskim, A. Zarzyckim, G. Friemanem, Fillebornem i in. lub występując samodzielnie z własnymi koncertami. Dn. 11 V 1869 odniósł w pojedynku z kupcem warszawskim Stan. Kaczkowskim śmiertelną ranę, wskutek której zakończył życie 1 czerwca t.r., kładąc zarazem kres wszelkim nadziejom, które rokował jako świetny wirtuoz-pianista. Wszystkie bowiem fachowe recenzje z jego ostatniego koncertu w Warszawie 1 III 1869 podnosiły zgodnie w jego grze nadzwyczaj błyskotliwą i pewną technikę, nie znającą już żadnych trudności oraz niepospolity zapał i werwę, które go co prawda nieraz ponosiły, ze szkodą dla subtelniejszego cieniowania dynamicznego, frazowania i właściwego wniknięcia w charakter dzieła, mimo to i pod tym względem zdawał się już wtedy D., mimo wieku bardzo młodzieńczego, wyraźnie dojrzewać wewnętrznie. Zajmował się również kompozycją; sądząc jednak z jego krytycznej niechęci wystąpienia z nimi publicznie, musiały to być tylko pierwsze próby.
W. Enc. Il.; »Tyg. Il.« 1867, nr 401 (życiorys z portretem Dulęby), nr 403, r. 1868, nr 14, 44, r. 1869, nry 63, 75, 82; »Kłosy« W. 1869, nr 195; »Gazeta Polska«, W. 1869, nr 48, 117; »Gazeta Narodowa«, Lw. 1869, nr 137.
Jan Józef Dunicz