Dulęba Władysław (1851–1930), adwokat, polityk, minister dla Galicji. Syn Henryka i Marii z Wyczółkowskich. Ur. w Krakowie, ukończył tam studia gimnazjalne i był słuchaczem praw Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie przeniósł się na Uniwersytet Wiedeński. Brał czynny udział w życiu młodzieży polskiej w Wiedniu i był prezesem polskiego stowarzyszenia »Ognisko«. Uzyskał doktorat praw. Jako oficer rezerwowy w wojsku austriackim, brał udział w kampanii bośniackiej w r. 1878, przydzielony do głównej kwatery. Od r. 1880 wykonywał adwokaturę we Lwowie, gdzie wśród palestry polskiej zajął poważne stanowisko. Wzięty obrońca w sprawach karnych, bronił w rozgłośnych swojego czasu procesach, m.i. studentów w Tarnopolu, obwinionych o knowania antypaństwowe przeciwko Austrii. Był członkiem rady dyscyplinarnej, następnie prokuratorem i członkiem wydziału lwowskiej Izby adwokackiej. W r. 1889 wybrany po raz pierwszy do lwowskiej Rady miejskiej, zasiadał w niej przez kilkanaście lat. Mandat poselski do austr. Rady państwa uzyskał w r. 1897. Wybierany także i przy następnych wyborach, piastował go do r. 1911. Posłował również przez krótki czas na Sejm krajowy galicyjski. Należał do najbardziej reprezentatywnych posłów: wysoki, smukły blondyn, o regularnych rysach twarzy, spokojny i wytworny, uprzejmością i taktem zjednywał sobie sympatie, a nieskazitelnością charakteru poważanie. W wiedeńskim Kole Polskim odznaczał się umiarem, nie eksponował się w walkach partyjnych, łagodził nieraz antagonizmy polityczne i osobiste. Był niemal stale członkiem komisji parlamentarnej. Wybierany kilkakrotnie członkiem do wspólnych delegacji Austro-Węgier. W r. 1902 wybrano go pierwszym wiceprezesem Koła Polskiego. Pozostał nim do r. 1908. W parlamencie popierał gorliwie interesy galic. przemysłu krajowego i rękodzieł. Powierzano mu niejednokrotnie referaty ustawodawcze. Przemawiał w Izbie poselskiej jako referent w sprawie ustaw o autonomicznej taryfie cłowej, o pomocnikach handlowych, o oznaczeniu czasu pracy w przemyśle i handlu i in. D. należał do polskiego stronnictwa demokratycznego i jako kandydat demokratyczny wyznaczony został przez większość Koła Polskiego na stanowisko ministra dla Galicji, po ustąpieniu konserwatysty, Abrahamowicza. Nominacja nastąpiła 3 III 1909. Ważnym zadaniem ministra Galicji było podówczas wprowadzenie w życie ustawy kanałowej z r. 1901 o budowie kanałów spławnych łączących Dunaj z Odrą, Wisłą i Dniestrem. Ustawa ta uchwalona została głównie na żądanie Koła Polskiego, w zamian za zgodzenie się na wybudowanie kolei alpejskich, mających wielkie znaczenie strategiczne dla Austrii, a ekonomiczne dla jej niemieckich krajów alpejskich. Koleje alpejskie wybudowano, natomiast Koło Polskie daremnie upominało się o drogi wodne w Galicji. Już w końcu r, 1909 atakowano D-ę w Kole Polskim, zarzucając mu brak energii w forsowaniu tej sprawy. W r. 1910, gdy Koło zażądało stanowczo spełnienia swojego postulatu, rząd bar. Bienertha podał się w grudniu 1910 do dymisji i ministrowie Biliński i D. ustąpili ze swoich stanowisk. Tajnym radcą został już był 1 I 1910. Później, powołany na członka Izby Panów austr., nie odgrywał już jednak roli politycznej. Umarł w Kosowie 17 VI, pochowany we Lwowie. Żonaty był z Karoliną Kisielkówną, córką znanego przemysłowca lwowskiego. Pozostawił potomstwo.
Zarysy życiorysu w krakow. »Nowej Reformie« 4 III 1909, nr 102 i w lwow. tygodn. ilustr. »Nasz Kraj« 12 III 1910 (z wizerunkiem); Uruski III; Biliński L., Wspomnienia, W. 1924–5, t. I–II; Daszyński J., Pamiętniki, Kr. 1925, t. I. – Dzienniki polskie w Galicji i pisma wiedeńskie, zwłaszcza z lat 1909 i 1910. – Wspomnienia osobiste autora artykułu.
Zygmunt Lasocki