Dynowski Józef (1851–1910), adwokat w Kijowie, działacz społeczny. Ur. we Ferlejówce w pow. humańskim, nauki pobierał w Kijowie. Po ukończeniu tamże w r. 1874 wydziału prawnego cum eximia laude, był sędzią śledczym w Niżnim Nowogrodzie i podprokuratorem Sądu Okręgowego w Petersburgu, z którego to stanowiska musiał ustąpić ze względu na to, iż w procesie o podminowanie na ul. Sadowej w celu zamachu na życie cara Aleksandra II nie żądał dla oskarżonych kary śmierci. Przechodząc do adwokatury osiadł w Kijowie, gdzie zdobył ogólny szacunek i uznanie nie tylko ze względu na zdolności i talent krasomówczy, ale także na prawość charakteru i niezłomność zasad. Należał do każdej akcji społecznej, a w okresie 1885–1899 r. do grona osób zbierających stałe ofiary na Tajną Oświatę Ludową (razem z Leonardem Jankowskim, J. Andrzejowskim, Walerym Kulikowskim i in.). Był kolejno prezesem Kijowskiej Konsultacji Adwokatów Przysięgłych, a potem Rady Adwokackiej. W r. 1906 uzyskał mandat do I Dumy. Był patronem wielu aplikantów polskich, nie wahając się przyjmować podejrzanych politycznie b. zesłańców, jak np. znanego działacza rewoluc. Adama Rabczewskiego. W roku 1899 obchodził 25-lecie swej pracy. Zmarł 29 III 1910 r. Uważany jest za najwybitniejszego przedstawiciela polskiej palestry w Kijowie.

»Gaz. Warsz. Sądowa« 1910 r., nr 254; »Świat« 1910 r., nr 17; »Dzień« 1910 r., art. Tad. Michalskiego; »Czas« 1910 r., nr 147; Spasowicz Wł., Siedm obron politycznych.

Jan Mioduszewski