Świętorzecki Józef Kazimierz h. Trąby (1749 — po lub w 1796), poeta, tłumacz, urzędnik, działacz polityczny.
Ur. 3 III w woj. mińskim, był synem Mikołaja, w r. 1748 tytułującego się krajczym (lub krajczycem) starodubowskim, od 26 X 1752 mostowniczego mińskiego, w r. 1764 sędziego kapturowego mińskiego (6 II) i elektora Stanisława Poniatowskiego (6 IX), awansowanego 9 III 1773 na krajczego mińskiego, w l. 1774—80 pełniącego niemal corocznie funkcję komisarza prowiantowego woj. mińskiego, od 21 V 1782 strażnika, a od 3 VI 1786 oboźnego mińskiego (zrezygnował 15 X 1787), z ramienia Sejmu Wielkiego członka komisji do lustracji dóbr w woj. mińskim, posesora dóbr Traskowszczyzna (Trzaskowszczyzna) w Mińskiem. Matką Ś-ego była być może nieznana z imienia i nazwiska pierwsza żona ojca lub Anna (Joanna) z Zajarskich, siostra Dominika. Bratem stryjecznym Mikołaja, a więc stryjecznym stryjem Ś-ego był Antoni Świętorzecki (zob.). Ś. miał rodzonych braci Felicjana i Tadeusza (obaj żyli 10 XI 1795) oraz przyrodnie (?) rodzeństwo (potomstwo Zajarskiej): brata Tomasza (zm. po 1 IV 1800), od r. 1791 lub 1792 podstolego mścisławskiego, podkomorzego mińskiego (1808—11), żonatego z Wiktorią z Wańkowiczów, córką Piotra, sędziego grodzkiego mińskiego, i Urszuli z Illiczów, oraz dwie siostry: Annę (zm. między 1803 a 1809), żonę od r. 1794 Floriana Franciszka Wielamowskiego h. Orla, szambelana od 16 III 1791, i Różę, wydaną za Tomasza Ratyńskiego h. Lubicz.
Ś. uczył się w szkole jezuickiej w Nieświeżu; tam wstąpił 10 VIII 1765 do zakonu jezuitów i do r. 1767 odbył nowicjat. Następnie studiował przez rok retorykę w Słucku, a w l. 1768—71 filozofię w Połocku. Od r. 1771 był nauczycielem infimy w konwikcie jezuickim na Starym Mieście w Warszawie, a w l. 1772—3 profesorem gramatyki i geografii w warszawskim jezuickim Collegium Nobilium. Między lutym 1772 a kwietniem 1776 przebywał przez bliżej nieokreślony czas u prymasa Gabriela Podoskiego w Gdańsku, być może jako jego sekretarz. Po kasacie zakonu jezuitów w r. 1773, jako osoba świecka (nie miał bowiem wyższych święceń), uczył nadal w Collegium, aż do jego zamknięcia w r. 1777. W styczniu 1774 zadebiutował na łamach „Zabaw Przyjemnych i Pożytecznych” Odą w dzień imienin ofiarowaną J. W. IMci Panu Ksaweremu Działyńskiemu wojewodzicowi kaliskiemu. Cieszył się protekcją ks. Adama Naruszewicza, który znał go jeszcze z czasów jezuickich i już co najmniej rok wcześniej zlecił mu tłumaczenie dwóch pieśni Horacego (siódmej i dziesiątej z księgi czwartej), które ukazały się w drugim tomie redagowanych przez Naruszewicza „Pieśni wszystkich Horacjusza przekładania różnych” (W. 1773 [1775]). W „Zabawach…” Ś. publikował również inne swoje wiersze, niektóre wprost adresowane do Naruszewicza: Apollo ze swym chórem wodza poetów polskich w czasie jego choroby odwiedza (t. 10 cz. 1), a także przekłady z języka francuskiego (m.in. „Nuradyn i Almamulin Samuela Johnsona, powieść moralna z francuskiego”, t. 14 cz. 1). W r. 1775 (t. 11 cz. 1) ogłosił wiersz z okazji święceń Naruszewicza na biskupa Emaus i koadiutora smoleńskiego (odbyły się 25 V 1775). W r. 1777, również w „Zabawach…”, ukazał się z okazji imienin króla gloryfikujący go utwór Ś-ego List Kazimierza Wielkiego do Stanisława Augusta Króla Polskiego dnia 8 maja, stanowiący przykład przyswojenia przez autora poetyki Naruszewicza. Król-narrator (Kazimierz Wielki) kończył List… znamienną dla środowiska dworskiego deklaracją: «i mnie niegdyś już jeden złorzeczył i winił. Chociażem naród krzesał, i dobrze mu czynił. A co tak byli dla mnie za życia zuchwali. Po śmierci czcić poczęli, i Wielkim nazwali». W l. 1774—7 na łamach „Zabaw…” opublikował Ś. także inne utwory poetyckie, różniące się pod względem tematycznym i formalnym, m.in. ody o charakterze filozoficzno-moralnym: Oda do Przyjaźni i Oda do Sprawiedliwości (obie 1774). Inne z tych wierszy zawierały refleksje nad wartością spokojnego, skromnego życia, czy nad jego przemijaniem: Prośba do Fortuny (1774), Cztery części życia ludzkiego (1775). Krótki utwór Obrócenie myśli do Boga (1776) stanowił deklarację poddania się Opatrzności. Do przyszłej żony Anny adresowane były erotyki: dwa pt. Do Hanety (1776, 1777) oraz Do Korynny. Anakreontyka (1777).
W l. 1776—81 czynił Ś. bezskuteczne zabiegi o posadę w KEN. O pomoc w uzyskaniu miejsca w kancelarii Komisji zwrócił się (list niedatowany, zapewne z r. 1777) do Stanisława Augusta; list został opatrzony (zapewne przed podaniem władcy) informacją: «jest to człowiek około 28 lat mający, który przez kilka lat w Gdańsku zostawał u Prymasa. Komisja go nie potrzebuje, ale mówią, że miałby ochotę gdzie za sekretarza przystać i że ma być dosyć przećwiczony dans les belles lettres». Ś. prosił też o przywilej iuris caduci na dochodzenie prawem na dobra Michanowicze i Ostrowe (woj. mińskie), znajdujące się w posesji bernardynek mińskich, jako nielegalnie «od stanu świeckiego odeszłe»; przywilej otrzymał 6 X 1777, jednak go nie wykorzystał i 5 II 1783 zwrócił do kancelarii mniejszej lit. W tym czasie był już osobiście znany Stanisławowi Augustowi «z przywiązania i talentów swoich»; mieszkał w Warszawie na Zamku, u kamerdynera królewskiego Hennincka (Henninga, Heynika, Hennicha). Naruszewicz powierzył mu wówczas uporządkowanie swojego warszawskiego mieszkania i dozór nad nim; zdaniem Juliana Platta Ś. pełnił rolę totumfackiego biskupa. W styczniu 1778 (być może wskutek protekcji króla) został subalternem-kopistą w kancelarii Dep. Policji Rady Nieustającej (RN), z uposażeniem 1334 złp. rocznie. Na sejmiku w Mińsku podpisał 9 II t.r. wraz z ojcem kredens (zaświadczenie o wyborze) deputatom do Tryb. Głównego Lit. Wg Juliana Ursyna Niemcewicza, mniej więcej w tym samym okresie Ś. (wspomniany bez imienia) był również dworzaninem generała ziem podolskich Adama Kazimierza Czartoryskiego.
Jako były jezuita Ś. uzyskał w r. 1781 pensję od KEN w wysokości 500 złp., pod warunkiem «gotowości na usługi komisji» (pensję pobierał jeszcze w r. 1794). Pozostawał w przyjacielskich stosunkach z pisarzami: Niemcewiczem, Antonim Felicjanem Nagłowskim, Franciszkiem Zabłockim, Franciszkiem Dionizym Kniaźninem oraz Fabianem Sakowiczem. W r. 1781 opublikował odę Do Najjaśniejszego Stanisława Augusta Króla Polskiego w dzień szczęśliwego powrotu do Warszawy (z podróży do Wiśniowca) (W.). Mniej więcej w tym czasie został przyjęty do warszawskiej loży wolnomularskiej «Świątynia Izis»; w r. 1783 sprawował w niej urząd sekretarza. Prawdopodobnie przełożył ok. r. 1784 „Dykcjonarz antyfilozoficzny na zbicie systemów wolterowych” C. F. Nonnotte (ok. 1784), nieco wcześniej, w r. 1782, przetłumaczony przez ks. Tadeusza Brzozowskiego. W l. 1785—7 był warszawskim informatorem woj. mińskiego Adama Stanisława Chmary; powiadamiając go 24 V 1786 o planowanym przyjeździe woj. ruskiego Szczęsnego Potockiego i hetmana wielkiego kor. Franciszka Ksawerego Branickiego, wyrażał nadzieję, że ich «bytność jakowy przyniesie skutek w politycznych polskich okolicznościach [afera Dogrumowej] i sejm będzie spokojny». Jako subaltern Dep. Policji lustrował w l. osiemdziesiątych Łęczycę; jego raport Opis miasta Łęczycy i jego historia (AGAD, tzw. Metryka Lit., VII 101 k. 55—62) przedstawiono na sesji Dep. Policji 6 X 1787. Tuż przed Sejmem Wielkim podał 4 X 1788 swą kandydaturę do Asesorii Lit., obrany jednak nie został, natomiast był przez pewien czas zatrudniony jako «kancelarysta» w Tow. do Ksiąg Elementarnych i za okres od października 1788 do kwietnia 1789 dostał 250 złp. Po rozwiązaniu RN w styczniu 1789 otrzymał posadę w powstałej wtedy Komisji Policji z pensją 1200 złp. rocznie. Podczas Sejmu Wielkiego współpracował z Hugonem Kołłątajem.
Zapewne na polecenie Naruszewicza udał się Ś. w r. 1789 na kontrakty do Dubna, by zdobywać poparcie szlachty z ziem ruskich Korony dla «czynności naszego sejmu». Po powrocie, na początku r. 1790, informował Naruszewicza, że «tak jak u nas umieją [tam] dystyngować patriotyzm prawdziwy i fałszywy»; powołując się na relacje Ś-ego, Naruszewicz informował 26 I t.r. króla o nastrojach szlachty wołyńskiej, podolskiej i chełmskiej. Dn. 29 V 1791 wstąpił Ś. do Zgromadzenia Przyjaciół Ustawy Rządowej 3 Maja. W lipcu t.r. Naruszewicz polecał go królowi w przypadku, gdyby władca «chciał mieć podane projekta jakie lub wiadomości do gazet» i prosił o przeniesienie go z Komisji Policji do Straży Praw, świadcząc, że «cnót wierności, a pracy jego oraz ubogiego stanu byłem świadkiem dotąd oczywistym» i podkreślając zarówno jego niedostatek (1200 złp. rocznie w Komisji Policji, ponadto 500 złp. jako emerytowany nauczyciel), obarczonego liczną rodziną, jak i jego «najżywszą gorliwość o utrzymanie konstytucji». Starając się o stanowisko regenta w kierowanym przez marszałka wielkiego lit. Ignacego Potockiego Wydz. Policji Straży Praw, Ś. zrezygnował z pracy w Komisji Policji. Ciesząc się poparciem I. Potockiego i marszałka sejmowego Stanisława Małachowskiego, uzyskał oczekiwaną nominację (posadę regenta w kancelarii Wydz. Policji Straży Praw), wraz z pensją 8 tys. złp. rocznie. Wysłany ponownie do Dubna, uspokajał listem z 14 I 1792 nieznanego adresata (być może Naruszewicza lub Kołłątaja), że na tradycyjnie opozycyjnym Wołyniu nikt «ani o konfederacji ani o kontrrewolucji nie myśli, każdy kontent z domowego pokoju i z polepszenia losu Ojczyzny», a «prawa o starostwach, sądach ziemiańskich i rozgraniczeniu powszechnym […] coraz większy dla sejmu teraźniejszego pomnażają szacunek».
Ś. był znany z radykalnych poglądów. Królewscy dworzanie, star. mielnicki Adam Szydłowski i koniuszy wielki kor. Onufry Kicki, oskarżyli go o zorganizowanie wraz z Kazimierzem Nestorem Sapiehą manifestacji plebejskich w Warszawie w nocy z 24 na 25 VII 1792, na wiadomość o przystąpieniu króla do Targowicy. Po klęsce Rzpltej w wojnie z Rosją informował o sytuacji w Warszawie przebywających na emigracji Kołłątaja oraz I. Potockiego (znanych jest 37 jego listów do Potockiego z okresu od 28 VII 1792 do 15 III 1794, ogłoszonych w zbiorze „Tajna korespondencja z Warszawy do Ignacego Potockiego 1792—1794”, W. 1961). Nie krył entuzjazmu na wieść, która dotarła do Warszawy w październiku 1792, o wojennych sukcesach rewolucyjnej Francji w wojnie z koalicją. Uważany za «ajenta Kołłątaja i Potockich», nazywany warszawskim Robespierrem, należał do lewicy tajnego sprzysiężenia, powstałego w maju 1793 (na początku kwietnia 1794 przekształconego w Związek Rewolucyjny). Zadenuncjowany przez Tadeusza Włodka, został w maju 1793 usunięty z Wydz. Policji. Dn. 28 III 1794 poseł rosyjski O. Igelström zażądał aresztowania Ś-ego pod zarzutem utrzymywania kontaktów z Potockim i Kołłątajem. Ś. jednak został ostrzeżony przez Joachima Moszyńskiego i uciekł tego dnia ze stolicy wraz z drugim poszukiwanym, Andrzejem Kapostasem. Wrócił po zwycięstwie insurekcji warszawskiej i jako komisarz cywilno-wojskowy podpisał «uczyniony» 19 IV t.r. w warszawskim ratuszu akces do powstania jako 1427 z kolei (co sugerowałoby późniejszą datę jego akcesu), a zaraz po nim podpisał się Aleksy Świętorzecki, zapewne jego syn. Dn. 20 IV wszedł Ś. w skład Komisji Porządkowej Ziemi Warszawskiej, powołanej przez Radę Zastępczą Tymczasową. Był potem kolejno sekretarzem w Komisji Porządkowej Ks. Maz. i sekretarzem Wydz. Porządku Rady Najwyższej Narodowej (RNN), działał też w utworzonym w kwietniu klubie jakobinów polskich. RNN zaleciła 7 VII Wydz. Skarbowemu wypłacenie Ś-emu jako sekretarzowi Wydz. Porządku RNN pierwszej raty miesięcznej (za czerwiec) pensji w kwocie 500 zł, a Aleksemu Świętorzeckiemu jako kanceliście tego wydziału raty w wysokości 100 zł. Ś. był na liście osób, którym w l. 1764—95 wypłacono zapomogi ze szkatuły królewskiej.
Po upadku powstania kościuszkowskiego sytuacja Ś-ego i jego rodziny znacznie się pogorszyła; nie poprawiły jej tytularne konsyliarstwo i ranga majora w wojsku, nadane 4 I 1795 przez króla. Nie pomogły też prośby żony Ś-ego, skierowane po śmierci (22 I t.r.) jej ojca do władcy. W rezultacie Ś. przeniósł się z rodziną do rezydencji bp. Naruszewicza w Janowie (dziś Janów Podlaski) w woj. brzeskim lit. (w zaborze austriackim). Był obecny 8 VII 1796 w Janowie przy zgonie Naruszewicza; 12 VII t.r. brał udział w uroczystościach pogrzebowych, po czym pomagał w przeglądzie i porządkowaniu pozostałych po zmarłym papierów oraz uczestniczył w zabezpieczaniu jego ruchomości, a zarazem występował jako plenipotent kupców warszawskich, wierzycieli zmarłego. Zapewne był współautorem nekrologu Naruszewicza, wpisanego do akt metrykalnych w Janowie, a przebywając w Warszawie co najmniej między 20 VII a 8 VIII podał tekst, który ukazał się (ze skrótami) w „Gazecie Warszawskiej” (30 VII 1796) i „Korespondencie Warszawskim i Zagranicznym” (23 VII t.r.). W sprawie schedy po Naruszewiczu (który nie pozostawił testamentu) stawał 12 X i 9 XII w Janowie przed komisją konsystorza lub., także jako reprezentant siostry biskupa, Marianny z Naruszewiczów Mierzejewskiej. Z nieznanych powodów nie utrzymywał kontaktu z krewnymi pozostałymi w Mińskiem; Antoni Świętorzecki, wymieniając w testamencie z 10 XI 1795 wśród licznych «imienników» wszystkich braci Ś-ego, jego samego pominął milczeniem. Dalsze losy Ś-ego nie są znane; istnieje hipoteza, że po śmierci Naruszewicza próbował szukać protekcji u powracającego z niewoli z Petersburga I. Potockiego. Być może wrócił w rodzinne strony.
W zawartym w r. 1776 lub 1777 małżeństwie z Anną z Hennincków (Henningów, Heyników, Hennichów, zm. ok. 1790), córką kamerdynera Augusta III, a potem Stanisława Augusta, prawdopodobnie autorką przekładu «powiastki» z języka francuskiego („Zofia. Powieść moralna F. T. M. Baculard d’Arnaud”, „Zabawy…” 1776), miał Ś. kilkoro dzieci, w tym prawdopodobnie syna Aleksego. Po śmierci Anny ożenił się z jej siostrą Heleną; powiła mu ona syna Stanisława Adama (ur. 1795), którego ojcem chrzestnym był Naruszewicz. Zapewne to Stanisław Adam był sędzią ziemskim pow. zawilejskiego (1820—9).
W „Sielance IX” Naruszewicza (W. 1778) występuje Ś. jako «Kazio, podpastuszy Dafnisowej trzody, i z dowcipu, i z pięknej szacowny urody». Zdaniem J. Platta, Ś. to «typowy reprezentant pisarzy przeciętnych, którzy w każdej epoce współtworzą obraz literatury, wypełniając tło, na którym uwydatnia się blok jednostek wybitnych», «poeta-satelita […] imitujący w wielu wierszach poetykę Naruszewicza w sposób wierny i udatny», piszący jednak również «wiersze bliskie wzorcowi poezji czułej».
Bielecki R., Szwoleżerowie gwardii, W. 1996 (dot. brata, Tomasza); Čarniauski F. V., Uradniki Menskaga vajavodstva, Minsk 2012 II 219—20, Minsk 2009 III 109—16, 153—5, 193—4; Dawni pisarze pol., IV; Elektorów poczet, s. 358 (dot. ojca); Enc. jezuitów; Estreicher; Gerbounik belaruskai šlachty, Minsk 2015 III 145, 315; Niesiecki, X dod. 414 (dot. ojca); Nowy Korbut, VI 3; PSB (Naruszewicz Adam Tadeusz Stanisław); Pisarze polskiego oświecenia, W. 1992 I; Sozańs k i, Imienne spisy osób, s. 31 nr 105 (dot. ojca); Spis osób które uczestniczyły w działaniach wojennych Kościuszki 1794 (b.m.w.) 1894; — Aleksandrowska E., „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne” 1770—1777. Monografia Bibliograficzna, Wr. 1959; Czaja A., Między tronem, buławą a dworem petersburskim. Z dziejów Rady Nieustającej 1786—1789, W. 1988; Danilczyk A., W kręgu afery Dogrumowej. Sejm 1786 roku, W. 2010 (bez imienia); Dębicki L., Puławy, 1762—1830, Lw. 1887 I 117; Dzieje Warszawy: Warszawa w latach 1526—1795, W. 1984 II; Głębicka E. J., Łacińska poezja Franciszka Dionizego Kniaźnina, Wr. 1993; Hass, Sekta farmazonii warsz.; Kądziela Ł., Między zdradą a służbą Rzeczypospolitej. Fryderyk Moszyński w latach 1792—1793, W. 1993; Kobierecki M., Walewscy herbu Kolumna w XVII—XVIII wieku. Genealogia. Majętności. Działalność publiczna, Ł. 2008; Korzon, Wewnętrzne dzieje, IV; Kostkiewiczowa T., Miejsce ody w poezji polskiego Oświecenia, w: Studia z teorii i historii poezji, Red. M. Głowiński, Wr. 1967; taż, Poezja religijna czasów Oświecenia w Polsce, w: Polska liryka religijna, Red. S. Sawicki, P. Nowaczyński, L. 1983; taż, Polski wiek świateł: obszary swoistości, Wr. 2002; Leśnodorski B., Polscy jakobini: karta z dziejów insurekcji 1794 roku, W. 1960; Łossowska-Zaporowska I., „Korespondent Warszawski” w latach 1792—1796. Zarys monograficzny, W. 1969; Mazurkowa B., Motta w drukach oświeceniowych jako źródło do badań recepcji antyku w dawnej Polsce: rekonesans, w: Antyk oświeconych: studia i rozprawy o miejscu starożytności w kulturze polskiej XVIII wieku, Red. T. Chachulski, W. 2012; Norkowska A., Wizerunki władcy. Stanisław August Poniatowski w poezji okolicznościowej (1764—1795), Kr. 2006; Platt J., Łojko, Naruszewicz i inni: sprawa odpowiedzi potencjom zaborczym, w: Miscellanea z doby Oświecenia, Red. Z. Goliński, Wr. 1973 IV (również przedr. nekrologu Naruszewicza); tenże, „Zabawy Przyjemne i Pożyteczne” 1770—1777. Zarys monografii pierwszego polskiego czasopisma literackiego, Gd. 1986; Poplatek J., Komisja Edukacji Narodowej. Udział byłych jezuitów w pracach Komisji Edukacji Narodowej, Kr. 1973; Reychman J., Znajomość i nauczanie języków orientalnych w Polsce XVIII w., Wr. 1950 s. 95; Rostworowski E., Legendy i fakty XVIII w., W. 1963; Sinko Z., Powiastka w oświeceniu stanisławowskim, Wr. 1982; Skałkowski A., Towarzystwo Przyjaciół Konstytucji 3-go Maja, P. 1930 s. 35; Smoleński W., Konfederacja Targowicka, W. 1903; Stasiewicz-Jasiukowa I., O kondycji naukowej jezuitów polskich (od roku 1773 do XXI wieku), w: Wkład jezuitów do nauki i kultury w Rzeczypospolitej Obojga Narodów i pod zaborami, Red. taż, Kr. 2004; Szczygielski W., Referendum trzeciomajowe: sejmiki lutowe 1792 roku, Ł. 1994; Szyndler B., Tadeusz Kościuszko 1746—1817, W. 1991; tenże, Powstanie kościuszkowskie, W. 1994; Tokarz W., Insurekcja warszawska, 17 i 18 kwietnia 1794 r., W. 1950 s. 26, 72, 85, 281, 286, 290 (w indeksie bez imienia); Turowska-Barowa I. Z., Zabawy Przyjemne i Pożyteczne (1770—1777). Ze studiów nad literaturą stanisławowską, Kr. 1933; Wojakowski J., Straż Praw, W. 1982 s. 118; Wojtyński M., Szkatuła prywatna króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, W. 2003; Zahorski A., Centralne instytucje policyjne w Polsce w dobie rozbiorów, W. 1959; tenże Warszawa w powstaniu kościuszkowskim, W. 1985; Załuska A., Poezja opisowa Delille’a w Polsce, Kr. 1934; — Akty powstania Kościuszki, I, III; Kalendarzyk polityczny na rok […] 1792, W. 1791; Korespondencja Adama Naruszewicza 1762—1796, Red. J. Platt, Wr. 1959; Magier, Estestyka Warszawy; Naruszewicz A. S., Poezje zebrane, Wyd. B. Wolska, W. 2012 III; Platt J., Masa spadkowa po Adamie Naruszewiczu, w: Miscellanea z doby Oświecenia, Wr. 1969 III; Polska stanisławowska w oczach cudzoziemców, Oprac. W. Zawadzki, W. 1963 II; Protokoły posiedzeń Komisji Edukacji Narodowej 1773—1785, Oprac. M. Mitera-Dobrowolska, Wr. 1973; toż 1786—1794, Oprac. T. Mizia, Wr. 1969; Sejmy i sejmiki koronne wobec Żydów. Wybór tekstów źródłowych, Red. A. Michałowska, W. 2006 (dot. ojca); Tajna korespondencja z Warszawy do Ignacego Potockiego. Jan Dembowski i inni. 1792—1794, W. 1961; Vol. leg., VII 297, IX 91 (dot. ojca); Wiersze imieninowe poetów z drugiej połowy XVIII wieku, Red. B. Wolska i in., W. 2011 (przedr. ody dla Działyńskiego); — „Gaz. Warsz.” 1796 nr 3; „Gaz. Wolna Warsz.” 1794 nr 1 dod. s. 12; Kalendarz Wil. 1789 (dot. ojca); „Korespondent Warsz. i Zagran.” 1796 nr 59; Mesjačoslov s rospisju činovnych osob ili obščij štat Rossijskoj Imperii na leto ot Roždestva Christova 1809 II 429; toż na r. 1810 II 441; toż na r. 1812 II 461; toż na r. 1821 II 510; toż na r. 1822 II 376; toż na r. 1823 II 395; toż na r. 1824 II 410; toż na r. 1825 II 424; toż na r. 1826 II 441; — AGAD: Arch. Król. Pol., nr 357 k. 184, Arch. Sejmu Czteroletniego, nr 16 k. 3—4, 7, Arch. Radziwiłłów, Dz. II nr 2875, 3157 (dot. ojca), Koresp. Stanisława Augusta, nr 9A k. 315—6; B. Czart.: rkp. 869 s. 411 (dot. ojca), rkp. 929 s. 1233—6, rkp. 930 s. 929—32; B. Jag.: rkp. 5344 t. IV k. 176 (dot. ojca), rkp. 6656 k. 324—5v, 2523v, rkp. 6657 k. 94, 139, 144—5v, rkp. 6658 k. 59—60; B. Nauk. PAU i PAN w Kr.: rkp. 2220 t. II k. 214; Lietuvos valstybės istorijos archyvas w Wil.: F. 391 op. 9 nr 2782 (Świątorzeccy i Świętorzeccy); Nacyjanal’ny histaryčny archiŭ Belarusi w Mińsku: F. 686 op. 1 nr 3 k. 5—6v, 135—7v (dot. brata Tomasza), nr 16 k. 784—9v, F. 1727 op. 1 nr 11 k. 474—7v (dot. ojca), nr 17 k. 1247—8v, F. 1730 op. 1 nr 36 k. 943—4v (dot. ojca), F. 1736 op. 1 nr 53, k. 153v—4v (dot. brata Tomasza); Rossijskij gosudarstvennyj archiv drevnich aktov w Moskwie: F. 389 (Metryka Lit.) op. 1 nr 179 s. 85, nr 184 s. 991—2, nr 534 k. 67v (79v), nr 544 s. 328—30, nr 546 s. 554—5, nr 547 s. 577, nr 551 s. 328—9, 1280—1 (dot. głównie ojca).
Mikołaj Getka-Kenig i Andrzej Haratym