Faszowicz (Fassowicz) de Farensbach Justyn (ur. 1834), powstaniec 1863 r., konsul-rezydent Rzpltej San Domingo. Ur. się w Hucie Szlacheckiej pod Cudnowem jako syn Jakuba, ziemianina, z rodziny początkowo, od r. 1764, osiadłej w powiecie mozyrskim. Kształcił się wraz z bratem Edwardem w gimnazjum żytomierskim w ll. 1852–4. Uczęszczał na Uniwersytet w Kijowie, odznaczając się zdolnościami i sprytem, ale według opinii Wacława Lasockiego, kolegi, był letkiewiczem i hulaką. W okresie powstania należał do sprzysiężonych w powiecie żytomierskim i upatrzony był na adiutanta przy Józefie Załęskim, dowódcy organizującego się oddziału piechoty. Schwytany jednak przez włościan, zbity i odarty do koszuli, powrozami przywiązany do drzewa, cudem prawie zdołał się uwolnić z więzów i udać się na czele małego oddziałku pod komendę Chranickiego, w jakiś czas później rozbitego w bitwie pod Mińkowcami. F-owi udało się ujść z pogromu i wyjechać do Kamieńca Podolskiego. Poszukiwany jednak i śledzony przez policję emigrował z kraju. W Paryżu znalazł zajęcie w instytucji »Crédit Foncier« jako Farensbach, gdyż nazwisko właściwe trudne było do wymawiania przez cudzoziemców. Tu poznał pewną Hiszpankę z San Domingo, z którą się ożenił i dłuższy czas przebywał w tej rzeczypospolitej. Mianowany konsulem-rezydentem tego państewka w Rzymie, tam zapewne zmarł. Data śmierci niewiadoma.

Brat jego Edward, który był lekarzem w Romanowie, brał udział w powstaniu w oddziale Chranickiego i miał zginąć w starciu pod Miropolem, według innych, nie sprawdzonych wiadomości, opuścił pole bitwy samowolnie i przepadł bez wieści.

Kolumna, Pamiątka dla rodzin polsk., cz. II; Zieliński St., Bitwy i potyczki; Lasocki Wacław, Wspomnienia mego życia, t. I; Chranicki A., Pamiętnik, Równe 1931 (odbitka z czasop. »Wołyń«. (Autor myli się podając, że pod Miropolem zginął Justyn F.); Gawroński F., Rok 1863 na Rusi, t. I; Chołodecki J., Księga pamiątkowa.

Justyn Sokulski