INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Kazimierz Maria (w zakonie Klemens) Szeptycki (Szeptyc’kyj)      Klemens Szeptycki, pokolorowana fotografia.

Kazimierz Maria (w zakonie Klemens) Szeptycki (Szeptyc’kyj)  

 
 
Biogram został opublikowany w XLVIII tomie Polskiego Słownika Biograficznego w latach 2012-2013.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Szeptycki (Szeptyc’kyj) Kazimierz Maria, w zakonie Klemens (Klementij) (1869–1951), błogosławiony, archimadryta studytów, poseł do austriackiej Rady Państwa.

Ur. 17 XI w Przyłbicach (pow. jaworowski), był wnukiem Aleksandra Fredry (zob.), synem Jana Kantego Szeptyckiego (zob.) i Zofii z Fredrów (zob. Szeptycka Zofia). Miał sześciu braci, m.in. Romana, w zakonie Andrzeja (zob.), Aleksandra (zob.), Stanisława (zob.) i Leona Józefa (1877–1939), ziemianina, żonatego z Jadwigą z Szembeków (zob. Szeptycka Jadwiga). Rodzeństwem ciotecznym S-ego byli Andrzej Maksymilian Maria Fredro (zob.) i Maria z Fredrów (zob. Szembekowa Maria), zamężna za Piotrem Szembekiem (zob.).

S. uczył się w domu rodzinnym i po zdaniu 16 II 1881 egzaminów z zakresu trzech klas gimnazjum kontynuował od 1 XI 1882 naukę w Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Wraz z bratem Romanem mieszkał tam w wynajętym mieszkaniu przy ul. św. Jana 11. Dn. 30 VI 1887 zdał z wyróżnieniem egzamin dojrzałości i w październiku t.r. podjął studia na Wydz. Prawa UJ. Po ukończeniu pierwszego roku kontynuował je na uniwersytetach w Monachium (od października 1888 do marca 1889) i Wiedniu (od października 1889 do czerwca 1890). W październiku 1890 wznowił studia prawnicze na UJ i jednocześnie słuchał wykładów na nowo utworzonym tam Studium Rolniczym; 16 VII 1892 otrzymał stopień doktora praw.

S. wrócił następnie do Przyłbic, gdzie pomagał ojcu w administrowaniu majątkiem i opiekował się chorą matką. Dn. 9 VII 1896 na wiecu katolickim we Lwowie wygłosił odczyt o potrzebie angażowania się osób świeckich w życie religijne. W r. 1896 został członkiem Galicyjskiego Tow. Gospodarskiego; z jego ramienia prowadził działalność odczytową, głównie na temat hodowli bydła. W r. 1899 wstąpił do Galicyjskiego Tow. Leśnego i w jego organie „Sylwan” publikował porady na temat stosowania nowoczesnych metod w rolnictwie i leśnictwie. W wyborach uzupełniających do Rady Państwa w Wiedniu, przeprowadzonych 8 V 1900 w okręgu Przemyśl–Jarosław, został wybrany do Izby Poselskiej; zasiadał w niej również w kadencji l. 1901–7. Wstąpił do Koła Polskiego, w którym blisko współpracował z Włodzimierzem Kozłowskim, Michałem Garapichem, Janem Götzem, ks. Stefanem Komorowskim, Wojciechem Dzieduszyckim i Ludwikiem Windisch-Graetzem. Koncentrował się na sprawach rolnictwa i leśnictwa; był m.in. inicjatorem ustawy pensyjnej o przymusowych ubezpieczeniach urzędników prywatnych oraz współautorem projektu ustawy o gospodarce leśnej. W celach zdrowotnych przebywał w r. 1902 w niemieckim Bad Kissingen i austriackim Kaltenleutgeben. W r.n. przejął od ojca na własność majątek w Dziewiętnikach (pow. bóbrczański) i tam zamieszkał. Od r. 1904 zasiadał w Radzie Powiatowej w Bóbrce. Będąc od r. 1901 członkiem zarządu Galicyjskiego Tow. Leśnego, został w r. 1904 z jego ramienia zastępcą członka Rady Rolniczo-Przemysłowej przy ministrze rolnictwa w Wiedniu; od 27 IX 1905 był pierwszym wiceprezesem Towarzystwa. T.r. wybrano go do Komitetu Galicyjskiego Tow. Gospodarskiego i nadano mu godność członka honorowego Towarzystwa. Został także kuratorem powołanej przez Towarzystwo w Wiedniu agencji do sprzedaży i zakupu bydła i nierogacizny. T.r. przebywał na leczeniu w Monako. W r. 1907 otrzymał nominację cesarską na członka Krajowej Rady Kolejowej. W r. 1909 został członkiem Prezydium Zakładu Pensyjnego w Wiedniu. Dn. 24 VIII t.r. objął prezesurę Galicyjskiego Tow. Leśnego.

Zapewne pod wpływem kontaktów z bratem Andrzejem, wówczas już metropolitą lwowskim, zaczął S. rozważać zmianę obrządku na greckokatolicki i wstąpienie do stanu duchownego. Wraz z bratem uczestniczył w r. 1908 w pielgrzymce do Lourdes. Decyzję o podjęciu życia zakonnego ogłosił 1 X 1911 na zjeździe rodzinnym w Przyłbicach, po czym w liście z 12 XII t.r. zrezygnował ze swego członkostwa we wszystkich świeckich organizacjach. Za radą brata zapoznał się z życiem zakonnym jezuitów i bernardynów, ale ostatecznie wybrał klasztor benedyktynów w Beuron w Badenii-Wirtembergii, gdzie przebywał przez jeden rok (1912). Na początku r. 1913 wstąpił do nowicjatu studytów w Kamenicy na terenie Bośni (archimandrytą studytów był jego brat, Andrzej); tam złożył pierwsze śluby zakonne i przyjął imię Klemens. W październiku t.r. podjął studia teologiczne na uniw. w Innsbrucku. Podczas pierwszej wojny światowej, po ukończeniu drugiego roku studiów, przyjął 28 VIII 1915 święcenia kapłańskie w katedrze w chorwackiej Križevci z rąk tamtejszego bp. greckokatolickiego D. Njarady. Podczas studiów aktywnie pracował w uniwersyteckim Kole Homiletycznym Ukraińskich Teologów (od 23 XII 1915 był jego prezesem). Wydał w tym czasie broszurę Aemter und Dienste im Kloster Studion zu Konstantinopel unter dem heiligen Theodor den Studiten (798826) [b.m.r.w.]. Po ukończeniu trzeciego roku studiów, pod koniec czerwca 1917, wrócił do Lwowa. Na początku r. 1918 został przełożonym klasztoru studytów w Skniłowie (pow. lwowski), który z powodu zniszczeń wojennych został przeniesiony do letniej rezydencji metropolitów lwowskich w Uniowie (pow. przemyślański). Pełnił też funkcję sędziego sądu metropolitalnego we Lwowie. W czasie walk polsko-ukraińskich o Lwów był w listopadzie t.r. wraz z zakonnikami internowany przez WP.

W Polsce międzywojennej utrzymywał S. kontakt z uniw. w Innsbrucku, dokąd wyjeżdżał słuchać wykładów, jednak studiów nie ukończył. Po założeniu w r. 1923 we Lwowie greckokatolickiego Teologicznego Tow. Naukowego został jego członkiem. W czasopismach wydawanych przez Towarzystwo opublikował: Pro značennja sv. Josafata v našyj cerkovnyj istoriї, teperišnosty i budučyni („Nyva” R. 19: 1924) oraz Mytropolyt Andrej i obnovlennja schidnoї černečoї tradyciї („Bohoslovija” T. 4: 1926). Wielokrotnie wyjeżdżał do Wilna, gdzie prowadził kwerendy i kopiował dokumenty dotyczące przeszłości Kościoła unickiego („Monumenta Ucrainae Historica”, Rzym 1964–78 I–XIV). Przyczynił się do rozbudowy klasztoru w Uniowie, który stał się centrum zakonnym studytów na prawach ławry. W r. 1926 został ihumenem głównym tej ławry, pod nadanym wówczas wezwaniem Zaśnięcia NMP. W r. 1928 sprzeciwił się wysunięciu swej kandydatury na biskupa pomocniczego archidiec. lwowskiej, z prawem ewentualnego następstwa po śmierci metropolity. Starał się zaangażować studytów w akcję unijną wśród prawosławnych zarówno w Polsce w ramach tzw. neounii, jak i w ZSRR. Stał na czele delegacji zakonnej na kolejne zjazdy unijne w Pińsku w l. 1933 i 1937 oraz był aktywnym uczestnikiem I Zjazdu Unijnego we Lwowie (22–25 XII 1936). Opracował pouczenia i rozważania religijne, a także przepisy regulujące życie codzienne zakonników, które w l. 1936–8 publikował w wewnętrznym czasopiśmie klasztornym „Jasna put”. Za zgodą Stolicy Apostolskiej, we współpracy z metropolitą Andrzejem, opracował w l. 1936–7 konstytucję zakonną, zwaną Studyckim Tipikonem (całość wydano w r. 1964 w Rzymie). Ze względu na stan zdrowia metropolity przeniósł się w r. 1937 z Uniowa do Lwowa i mieszkając w pałacu przy katedrze św. Jura, opiekował się bratem. W l. trzydziestych prowadził okazjonalnie wykłady na uniw. w Innsbrucku. W tym czasie wydał rozprawę o życiu zakonnym Slovo, Ubožestvo j Posluch (Uniów 1938). W l. 1937 i 1939 wyjeżdżał do Rzymu, gdzie był przyjmowany przez papieża Piusa XI i jego następcę Piusa XII, a także przez Kongregację ds. Kościołów Wschodnich. Działał w utworzonym 17 II 1939 we Lwowie Ukraińskim Katolickim Inst. Cerkiewnego Zjednoczenia im. Józefa Welamina Rutskiego, którego celem było przygotowanie Kościoła prawosławnego w ZSRR do unii z Rzymem.

Po wybuchu drugiej wojny światowej i zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną S. został 9 X 1939 mianowany przez metropolitę Andrzeja egzarchą (administratorem apostolskim) Rosji; faktycznie jednak funkcji tej nie wykonywał. W czasie okupacji niemieckiej, wspólnie z metropolitą Andrzejem i studytką s. Josefą (Heleną Witter), niósł pomoc Żydom, zwłaszcza uciekającym w r. 1943 z likwidowanego lwowskiego getta i obozu janowskiego. Koordynował też akcję ratowania żydowskich dzieci, umieszczanych w żeńskich i męskich klasztorach studyckich, a także w sierocińcu funkcjonującym przy ławrze uniowskiej; ogółem uratowano ok. 150–200 osób (m.in. Adama Rotfelda). Po śmierci brata, Andrzeja, nowy metropolita lwowski Josyf Slipyj mianował S-ego 12 XI 1944 archimadrytą studytów. S. przewodniczył delegacji Kościoła greckokatolickiego na rozmowy z władzami radzieckimi w Kijowie, a następnie (21–28 XII t.r.) w Moskwie, gdzie złożył list od hierarchii greckokatolickiej do przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych ZSRR J. Stalina oraz przekazał 100 tys. rb. na rzecz Radzieckiego Czerwonego Krzyża. Podpisał list z 1 VII 1945 sześćdziesięciu dwóch duchownych greckokatolickich do komisarza spraw zagranicznych ZSRR W. Mołotowa, protestujący przeciw aresztowaniom kapłanów greckokatolickich oraz przygotowaniom do «zjednoczenia» Kościoła greckokatolickiego z rosyjską Cerkwią prawosławną. W rezultacie nakazano mu opuszczenie Lwowa i przebywanie na terenie ławry w Uniowie. Po likwidacji w r. 1946 w ZSRR Kościoła greckokatolickiego został 5 VI 1947 aresztowany i po krótkim pobycie w areszcie NKWD w Przemyślanach uwięziony we Lwowie. Tam wstępnie przesłuchany (27 VI t.r. i w dn. następnych), został 4 VII odtransportowany do więzienia Min. Bezpieczeństwa Państw. Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (USRR) w Kijowie, gdzie poddawano go licznym naciskom, usiłując wymóc jego przejście na prawosławie. Wobec zdecydowanej odmowy oskarżono go 15 I 1948 o zdradę ojczyzny, współpracę z Ukraińską Powstańczą Armią i szpiegostwo na rzecz Watykanu. Skazany 28 II t.r. przez Trybunał specjalny Min. Bezpieczeństwa Państw. USRR na osiem lat więzienia o zaostrzonym rygorze, został przewieziony do więzienia NKWD w Moskwie, a następnie 10 IV do więzienia we Włodzimierzu nad Klaźmą. Zmarł tam 1 V 1951 wg oficjalnego komunikatu na «miażdżycę tętnic, wadę serca, hipertonię i niedołęstwo starcze», tam też pochowano go 3 V w nieznanym miejscu.

Dn. 29 V 1991 prokuratura USRR uznała S-ego za ofiarę represji politycznych i zrehabilitowała. W r. 1995 wszczęto jego proces beatyfikacyjny, zakończony 24 IV 2001; podczas wizyty papieża Jana Pawła II we Lwowie został 27 VI t.r. beatyfikowany. Za pomoc Żydom otrzymał pośmiertnie w r. 1996 Medal «Sprawiedliwy wśród narodów świata». Ratowanie dzieci żydowskich przez S-ego i jego brata Andrzeja upamiętniła tablica odsłonięta 19 VIII 2005 w Uniowie przez ministra spraw za granicznych RP, Rotfelda. Kult S-ego szerzony jest głównie przez zakon studytów. W r. 2007 na terenie ławry uniowskiej zbudowano nową cerkiew p. wezw. bł. Klemensa (i Leonida Fiodorowa). Jego imię nosi też cerkiew we Lwowie przy ul. Krzywonosa. Przy nowej cerkwi w Przyłbicach poświęcono 29 VII 2011 pomnik S-ego i jego brata Andrzeja wg projektu Wasyla Hohola.

 

Fot. portretu przez Marię Wodzicką z końca l. dwudziestych XX w., w: Metropolita Andrzej Szeptycki. Studia i materiały, Red. A. A. Zięba, Kr. 1994; Fot. w zbiorach rodzinnych Macieja Szeptyckiego z W.; – Enc. of Ukraine, IV (fot.); Encyklopedija ukraїnoznavstva, Paris–New York 1976 X (fot., błędne lata życia); Ziemianie polscy, VII (fot.); – Babiak A., Novi ukraïns’ki mučenyky XX st., Romae 2002 s. 154–7; Blažejovs’kyj D., Byzantine Kyivan Rite Students in Pontifical Colleges, and in Seminaries, Universities and Institutes of Central and Western Europe (1576–1983), Rome 1984 s. 100; tenże, Historical Šematism of the Archeparchy of L’viv (1832–1944), Kyїv 2004; tenże, Ijerarchija Kyїvs’koї Cerkvy (861–1996), L’viv 1996 II; Buszko J., Polacy w parlamencie wiedeńskim 1848–1918, W. 1996; Haszczyński J., Dług spłacony w unickim klasztorze, „Rzeczpospolita” 2005 nr 194; Hryn’och I., Zniščennja Ukraїns’koї Cerkvy rosijs’ko-bolševyc’kym režymom, „Bohoslovija” T. 44: 1980 s. 14; Kyryčuk L., Vysokoho čynu černec’ z velykoju biloju borodiju, „Meta” 1995 nr 10 s. 5; Lencyk V., Rid Šeptyc’kych v Ukraїns’kij Cerkvi, „Bohoslovija” T. 52: 1988 s. 123; Martyrolohija ukraїns’kych Cerkov, Тоronto–Baltymor 1985 II; Metropolita Andrzej Szeptycki. Studia i materiały, Red. A. A. Zięba, Kr. 1994 (fot.); Mokry W., Duchowe podniesienie Ukrainy. Apostolska pielgrzymka Jana Pawła II do Kijowa i Lwowa, „Między sąsiadami” T. 10/11: 2000/1 s. 193–6; Pikulyk N., Senyk L., Klementij Šeptyc’kyj Sluha Božyj. Popularnyj narys, L’viv 1997; Redlich S., Moralność i rzeczywistość: Metropolita Andriej Szeptycki i Żydzi w czasach Holokaustu i II wojny światowej, „Zagłada Żydów” 2008 nr 4 s. 241–59; Sevastijan J., Duchovne formuvannja monacha studyta u svitli pysan’ o. Klementija Šeptyc’koho, L’viv 1997; Stehle H., Tajna dyplomacja Watykanu. Papiestwo wobec komunizmu (1917–1991), W. 1993; Šeptyc’kyj J. K., Otec’ Klementij Šeptyc’kyj. Žyttiepys na pidstavi archivnych materialiv rodyny Šeptyc’kych, L’viv 1996; Torańska T., Uratował mnie arcybiskup, „Gaz. Wyborcza” 2006 nr 123; Tytko M. M., Studyci. Odrodzenie zakonu przez metropolitę Andrzeja Szeptyckiego, w: Dzieje Podkarpacia, Krosno 1999 III 54–65; V’jatrovyč V., Istorija z hryfom „Sekretno”, L’viv–Kyїv 2011 s. 129–37; Zięba A. A., Sister Maria Krysta Szembek and her Memoris, „Harvard Ukrainian Studies” T. 15: 1991 nr 1/2 s. 99–100; – Amtliches Verzeichnis des Personalis der Lehrer, Beamten und Studierenden an der königlichen bayerischen Ludwig-Maximilians-Universität zu München. Winter-Semestr 1888/9, München 1888 s. 93; Congregatio de Causis sanctorum. Leopolitana Ucrainorum et aliarum Beatificationis seu Declarationis Martyrii Servorum Dei Nicolai Charnetskyj Episcopi e Congregatione Ss.mi Redemptoris et XXV sociorum in odium Fidei, uti fertur, interfectorum. Positio super martyrio, Roma 2001 II 920–35; Fredro i Fredrusie, Oprac. B. Zakrzewski, Wr. 1974 (fot.); Lewin K. I., Ihumen Clement Szeptytzky. The testimony of Kurt I. Lewin at the Archdiocrse of New York, New York 1987; tenże, Mandrivka kriz’ illjuziï, L’viv 2007; tenże, Przeżyłem. Saga Świętego Jura opisana w roku 1946, W. 2006 (fot.); Mańkowski P., Pamiętniki, W. 2002; Mytropolyt Andrej Šeptyc’kyj u dokumentach radians’kych orhaniv deržavnoї bezpeky (1939–1944 rr.), Kyїv 2005; Nieznana korespondencja arcybiskupów metropolitów lwowskich Józefa Bilczewskiego z Andrzejem Szeptyckim w czasie wojny polsko-ukraińskiej 1918–1919, Lw.–Kr. 1997; Pamiętnik 25-letniej działalności Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego, Lw. 1907; Patriarch Josyf Slipyj u dokumentach radjans’kych orhaniv deržavnoї bezpeky (1939–1987), Kyїv 2012 I–II; Sapieżyna M., My i nasze Siedliska, Kr. 2003; Szematyzmy Król. Galicji za l. 1890–1912; [Szembek M. K.], Wspomnienie o Metropolicie Andrzeju Romanie Szeptyckim spisane dla dzieci i wnuków mej ukochanej Siostry Jadwigi Szeptyckiej, „Harvard Ukrainian Studies” T. 15: 1991 nr 1/2 s. 115, 118, 121; Szeptycka Z., Młodość i powołanie ojca Romana Andrzeja Szeptyckiego zakonu św. Bazylego Wielkiego, opowiedziane przez matkę jego 1865–1892, Wr. 1993 (fot.); – „Bohoslovija” T. 52: 1988 s. 227–32; „Gaz. Samborska” za l. 1907–10; „Sylwan” za l. 1898–1911; – Arch. Kurii Metropolitalnej w Kr.: Zespół Arch. Archidiec. Lwow., sygn. „Dzienniczek Sługi Bożego Józefa Bilczewskiego Arcybiskupa Lwowskiego o.ł.” (Lw. 1900–21) s. 136, 239, 290 (mszp.); Archiv Svjatouspens’koï Univs’koi Lavry w Uniowie: Mater. i wspomnienia dot. S-ego; Central’nyj deržavnyj istoryčnyj archiv Ukraїny we Lw.: F. 165 op. 3 spr. 5110, F. 201 op. 4b spr. 1441, 1549, 1577, F. 358 op. 2 spr. 164; Haluzevyj deržavnyj archiv služby bezpeky Ukraїny w Kijowie: F. 6 spr. 74978 FP; Inst. Yad Vashem w Jerozolimie: sygn. 6304; Postulacyjnyj centr beatyfikaciї i kanonizaciї we Lw.: Dok. nr 78; – Informacje z Arch. UJ.

Stanisław Stępień

 
 

Chmura tagów

TAGI

Za pomocą tagów oznaczamy powiązania tematyczne postaci. Pozwalają one eksplorować serwis wg wybranych przez redakcję najważniejszych tematów dla danej postaci.

pochodzenie ziemiańskie, Gimnazjum Św. Anny w Krakowie, śmierć w więzieniu, doktorat praw, uniwersytet w Monachium, areszt NKWD, uniwersytet w Wiedniu, ofiary stalinizmu, oskarżenie o zdradę ojczyzny, publikacje teologiczne, brak grobu, medal "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata", parlament austriacki, więzienie w Moskwie, walki o Lwów 1918, areszt sowiecki, rodzeństwo - 6 braci, ratowanie Żydów w okupowanej Polsce, Wydział Prawa UJ, Galicyjskie Towarzystwo Gospodarskie, beatyfikacja przez Jana Pawła II, Koło Polskie w parlamencie wiedeńskim, Studium Rolnicze UJ, studia teologiczne XX w., ojciec - szambelan austriacki, brat - Biskup Kamieniecki, więzienie w Kijowie, przejście na grekokatolicyzm, kara więzienia (sowiecka), brat - generał rosyjski, więzienie we Lwowie, ojciec - poseł na sejm galicyjski, brat - działacz społeczny, brat - działacz gospodarczy, śluby zakonne XX w., ojciec - poseł do Rady Państwa w Wiedniu, okres wojen światowych, Uniwersytet Jagielloński pod zaborem (XIX w.), czasopismo "Sylwan", publikacje w języku ukraińskim, internowanie przez Polaków, Kościół greckokatolicki, audiencja u papieża Piusa XI, okupacja sowiecka Lwowa, okupacja hitlerowska Lwowa, rehabilitacja pośmiertna po rozpadzie ZSRS, Galicyjskie Towarzystwo Leśne, zmiana obrządku, pielgrzymki do Lourdes, administrowanie dobrami ziemskimi, oskarżenie o szpiegostwo na rzecz Watykanu, dziadek - komediopisarz, brat - ziemianin, brat - szambelan papieski, brat - arcybiskup metropolita lwowski, wybory do Rady Państwa w Wiedniu 1900, Krajowa Rada Kolejowa, zakon studytów, klasztor studytów w Skniłowie, Towarzystwo Teologiczne we Lwowie, Zjazd Unijny we Lwowie 1936, pomoc dla Żydów w okresie hitlerowskim, Rada Państwa w Wiedniu IX (1897-1900), Rada Państwa w Wiedniu X (1901-1907), matka - malarka, matka - pamiętnikarka, osoby na pomnikach (zm. 1951-2000)
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Chmura tagów

Postaci powiązane

 

Jan Kanty Szeptycki

1836-10-01 - 1912-11-13 ziemianin
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Józef Wierusz-Kowalski

1866-03-16 - 1927-11-30
fizyk
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 
 
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.