Dynowski Konrad (1862–1930), prof. prawa Uniwersytetu w Warszawie. Ur. 17 XII w Czernihowie, z ojca Konrada i matki Glaubisz-Sabińskiej, córki powstańca. Lata dziecinne spędził w Berdyczowie, gdzie ojciec jego był znanym lekarzem, do szkół uczęszczał we Lwowie, Lozannie, pod opieką pułk. Z. Miłkowskiego, wreszcie w Warszawie. Po ukończeniu wydziału prawnego w Kijowie odbył jako stypendysta Ministerstwa Oświaty dla studiów nad prawem rzymskim podróż do Berlina, Fryburga i Heidelberga, gdzie pracował pod kierunkiem Ecka, Dernburga i Kohlera. Nagrodzony złotym medalem za pracę O przedawnieniu i drugą pt. Formulae in ius et in factum conceptae w r. 1889, rozpoczął wykłady jako docent prawa rzymskiego przy katedrze Uniwersytetu w Odessie. Obrany na sędziego honorowego, w r. 1892 został członkiem sądu okręgowego. Wydał drukiem pracę: Rozważania o zadaniach wykształcenia cywilistycznego i jego znaczeniu dla cywilnego wymiaru sprawiedliwości w języku ros. i drugą: Zagadnienia polityki proceduralnej w sprawie wynagrodzenia komorników sądowych. Niedługo potem został sędzią apelacyjnym i w r. 1904 przeniósł się do Petersburga, gdzie został radcą prawnym Ministerstwa Sprawiedliwości, prowadząc jednocześnie wykłady procedury cywilnej, ros. prawa cywilnego i prawa handlowego w wyższych uczelniach Petersburga. Wydał pracę O prawie egzekucyjnym oraz rozprawę z dziedziny prawa międzynarodowego procesowego o niedopuszczalności egzekucji przymusowej w stosunku do państw obcych w języku niemieckim Über die Unzulässigkeit einer Zwangsvollstreckung gegen auswärtige Staaten. Brał udział w komisji powołanej do rozpoznania działań gen. Stessla, obrońcy portu Artura, utworzył sekcję prawną w Min. Spr. Zagran. i został delegowany przez rząd ros. do Paryża, gdzie konferował z Poincarém, Millerandem i Briandem, a w r. 1912 do Hagi na konferencję w sprawie ujednostajnienia zasad prawa kredytowego. Będąc szefem działu prawnego Ministerstwa Finansów, prowadził prace kodyfikacyjne w zakresie likwidacji szkód wojennych podczas wojny ros.-japońskiej, ułożył projekt prawa czekowego, pracował nad projektem prawa o zobowiązaniach. Wreszcie został mianowany oberprokuratorem senatu i w grudniu 1913 r. otrzymał wysoką godność senatora Departamentu Kasacyjnego Senatu Rządzącego w Petersburgu. Po rewolucji zamieszkał w Kijowie, gdzie przeżywał ciężkie chwile. Po przybyciu do Polski objął katedrę procesu cywilnego w Uniwersytecie Warszawskim. Był założycielem i przez kilka lat aż do zgonu prezesem Związku Prawników Kresowych. W r. 1928 obchodził jubileusz 40-lecia pracy. Zmarł 21 lipca 1930 r. w Warszawie.
Jako prawnik D. w swych przemówieniach i artykułach (np. Vestigia terrent nr 65/68 »Gazety Sądowej Warsz.«) potrącał o najważniejsze zagadnienia, np. nienaruszalności sędziów. Z opinią jego liczono się, czego dowodem było powołanie godo Komisji Kodyfikacyjnej R. P.
Przez cały ciąg życia otaczał on rodaków opieką. Jak to zaznaczył nad grobem prof. K. Lutostański, D. umiał w szczególny sposób połączyć najgłębszą dobroć z gruntowną wiedzą. Przykładem tego były organizowane przez D-go wieczory dyskusyjne Zw. Prawn. Kresowych. Odznaczony był wysokimi orderami, złotymi palmami oficera Akademii Francuskiej, krzyżem komandorskim Polonia restituta i in. W dniu 13 XII 1930 urządzono w auli uniwers. uroczystą Akademię ku czci D-go, a Muzeum Narodowemu przekazano piękny portret zmarłego, pędzla Wł. Podkowińskiego, zakupiony kosztem przyjaciół. Zdaniem prof. W. Makowskiego D. był znakomitym przedstawicielem tego zwycięskiego rozumu, który formuły stwarza, ale się w nich nie zamyka. Sam niezwykły erudyta, D. chłostał pustą erudycję i podkreślał związek prawa z rzeczywistością.
»Głos Sądown.«, nr 7–8, 1930; »Ruch Prawn.«, nr 4, 1930 (podobizna); »Kur. Warsz.«, nr 200, 1930, art. Tad. Michalskiego; Sprawozd. Zw. Prawn. Kresów, za r. 1930/31, W., 1931.
Jan Mioduszewski