Dąbczański Leszek (1836–1909), major powst. stycz., ziemianin, bankowiec. Najstarszy syn Antoniego i jego pierwszej żony Domiceli z Donimirskich, urodzony we Lwowie. Wzrósł w atmosferze patriotycznej, w domu ojca, znanego działacza lwowskiego w pamiętnym roku »wiosny narodów«. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do wojskowej akademii w Weisskirchen, którą ukończył w stopniu podporucznika artylerii. Stacjonowany we Lwowie, uczestniczył w głośnym pojedynku literatów Karola Cieszewskiego i Walerego Łozińskiego, zakończonym śmiercią ostatniego. Po wybuchu powstania styczniowego opuścił szeregi armii austriackiej i wstąpił wraz z młodszym od siebie o 6 lat bratem Józefem do oddziału pułk. Leona Czechowskiego, mianowany majorem i dowódcą batalionu. W bitwie pod Hutą Krzeszowską (albo Potokiem 20 III 1863) stracił brata, którego zwłoki zdołał unieść z pola walki i pochować na terytorium galicyjskim. Po niefortunnej wyprawie Czechowskiego znalazł się Leszek D. w cztery tygodnie później w oddziale generała Jeziorańskiego. Uczestniczył w obu bitwach leśnych pod Kobylanką-Topiłami, (1 i 5 V 1863) zyskując pochwałę Jeziorańskiego. Prowadził atak na bagnety nieprzyjacielskie z całą przytomnością i odwagą, a gdy »wszystko, co mógł w tym razie najlepszego, dokonał«, ciężko ranny w nogę, zdołał ujść z życiem. Leczył się przez cały rok w szpitalu cieszanowskim, po czym wyjechał za granicę i w Monachium poddał się operacji, po której pozostał kaleką na cale życie. Osiadł w wydzielonych mu przez ojca wioskach: Brzyzowie i Białej w powiecie czortkowskim, a w końcu w Witkowicach Dolnych. Po kilkunastu latach pracy na roli sprzedał majątek i poświęcił się zawodowi bankowemu jako urzędnik Banku Kredytowego we Lwowie. Umarł w r. 1909 we Lwowie.
Jeziorański A., Pamiętniki, cz. II 54, 55; Księga pamiątkowa; Zieliński, Bitwy i potyczki; Chołodecki J., Dąb-Dąbczańscy i Jan Żalpiachta-Zapałowicz, Lw. 1913; Kolumna, Pamiątka dla rodzin polskich, II; Ostatnie słowa (ustęp: Sapieha pod Kobylanką), Lw. 1913; Pułk. Struś, Szkice z powstania, Lw. 1889, 169; o D-im wzmiankuje wreszcie Przyborowski, Dzieje, IV 205, przekręcając jego nazwisko na Dobrzański.
Justyn Sokulski