Brodowicz Maciej (1795–1877), ks., magister św. teologji, filareta. Pochodził z pow. żytomierskiego gub. wołyńskiej, początkowe nauki pobierał u ks. pijarów w Międzyrzeczu koreckim; przyjęty do zakonu pijarskiego, wysłany został 1819 na studja historyczno-prawne do Uniwersytetu Wileńskiego, stopień kandydata obojga praw otrzymał 1822 i w sierpniu t. r. objął stanowisko nauczyciela w szkole pojezuickiej w Połocku. Od 30 I 1821 należał do liljowego (prawnego) grona filaretów. Uwięziony w czasie procesu filareckiego, zwolniony został na razie za poręką rektora wileńskich pijarów, ks. Głogowskiego; wyrokiem z 7 VIII 1824 skazany wraz z przyjacielem swym, nauczycielem szkoły połockiej, również filaretą, ks. Kalasantym Lwowiczem, na oddalenie »nazawsze od obowiązków nauczycielskich i poddanie szczególnemu dozorowi zwierzchności duchownej«. Po kasacie zakonu był w r. 1852–9 wikarym w Braszewiczach (dekanat kobryński), w r. 1859–65 mieszkał przy kaplicy Zakoziele w tejże parafji, w r. 1865–77 administrował parafją kobryńską, od 1875 był dziekanem kobryńskim; w r. 1877 został administratorem kościoła w Pierlejewie (dek. bielski), lecz spowodu choroby zamieszkał przy kościele bernardynów w Grodnie, gdzie zmarł 8 VII 1877. Na schyłku życia, w r. 1870, splamił swą przeszłość filarecką, był bowiem jednym z pierwszych, a podówczas w gub. grodzieńskiej jedynym kapłanem, który wprowadził do nabożeństw język rosyjski.

Zeznania ks. B-a przed wil. komisją śledczą, 16 XI 1823 i 14 I 1824 (Arch. Państw. w Wilnie); Materjały do historji Tow. Filomatów, Kr. 1934, III 248; Żirkiewicz, Iz-za ruskaho jazyka, Wil. 1911, I 301; Rubrycele diec. wileńskiej (inf. od p. M. Brensztejna); wiadomości o ks. B-u prawdopodobnie zawierały zaginione w 1820 r. w Mińsku pamiętniki ks. Lwowicza z czasów wileńskich i połockich.

Henryk Mościcki