Grabowski Mieczysław (1871–1922), profesor i rektor Akademii Medyczno-Weterynaryjnej we Lwowie. Syn Macieja, urzędnika skarbowego, i Zofii z Morawskich, ur. w Wadowicach 5 VII. Szkoły i Wydział Lekarski kończył w Krakowie, dyplom dra wszech nauk lek. otrzymał w r. 1895, po czym przez 7 miesięcy pracował w Szpitalu Powszechnym we Lwowie (Oddział prym. Opolskiego), wreszcie zapisał .się do ówczesnej Szkoły Weterynaryjnej i ukończył ją (1897) z tytułem lekarza weterynarii. Poświęciwszy się patologii doświadczalnej i anatomii patologicznej zwierząt domowych, objął asystenturę u prof. Prusa, a po tegoż przejściu na katedrę uniwersytecką, kierownictwo jego Zakładu. Mianowany w r. 1898 profesorem nadzwycz. anatomii patologicznej i patologii doświadczalnej, wyjechał w dłuższą podróż do Austrii, Niemiec i Szwajcarii. W r. 1906 został zwycz. profesorem swej katedry (zawsze jeszcze obejmującej oba przedmioty, później rozdzielone). Prócz tego wykładał w rozmaitych okresach swej pedagogicznej działalności bakteriologię i chemię kliniczną, weterynarię sądową, naukę o oględzinach mięsa i bydła, fizjologię, prowadził kursy bakteriologiczne dla weterynarzy rządowych. W l. 1906/7 i 1908/9 był prorektorem, a w r. 1913 wybrany na 2 lata rektorem Akademii Medyczno-Weterynaryjnej. Po pierwszej wojnie światowej zorganizował stację do rozpoznawania wścieklizny u zwierząt padłych lub zabitych z podejrzeniem tej choroby. W pracach naukowych ogłoszonych drukiem zajmował się anatomią patologiczną septycznego zapalenia płuc, gruźlicą płuc u bydła, pomorem trzody chlewnej, księgosuszem, cholerą drobiu, znaczeniem rozpoznawczym ciałek Negriego we wściekliźnie. Powszechną uwagę zwrócił jego referat o gruźlicy zwierząt, wygłoszony na IX Zjeździe Lekarzy i Przyrodników Polskich w Krakowie (1900). W Tow. Lekarzy Weterynaryjnych przez szereg lat był sekretarzem naukowym, dwukrotnie przewodniczącym, członkiem redakcji, a jakiś czas naczelnym redaktorem „Przeglądu Weterynaryjnego”. Zbiór preparatów anatomicznych i anatomo-patologicznych, założony przez Kadyiego, znakomicie powiększył, czyniąc z niego pierwszorzędne muzeum tego rodzaju, prawdziwą chlubę Akademii. Dzięki całej działalności naukowej, pedagogicznej i organizacyjnej, zajął poczesne miejsce wśród elity grona nauczycielskiego tej wzorowej uczelni. Zmarł 28 V 1922 r. we Lwowie. Zostawił syna Witolda, profesora radiologii.

Fot.: Perenc A., Historia lecznictwa zwierząt w Polsce, Tor. 1936; – Królikowski S., „Przegl. Weter.” (Lw.) 1922; „Pol. Gaz. Lek.” T. 1: 1922 s. 484; – Informacje uzyskane od rodziny; – Własne zapiski autora artykułu.

Witołd Ziembicki