Dobrogoyski Stanisław (Grzmot) († 1863), kapitan i instruktor oddziałów powstańczych. Był synem Ignacego, ppłka i więźnia stanu. Oddany jako dziecko z rozkazu cara Mikołaja I do korpusu kadetów, po ukończeniu szkół, już jako oficer, wstąpił do akademii wojskowej w Petersburgu, którą świetnie ukończył. Odbył następnie kampanię krymską, w której zdobył najgłówniejsze ordery wojskowe, a jako jeden z najzdolniejszych oficerów został wysłany za granicę dla zbadania ulepszeń broni i postępów w taktyce i strategii. Po powrocie złożył odpowiedni memoriał i projekt ustawy oraz nowego regulaminu wojskowego, który został przez władze zatwierdzony i wprowadzony w życie. Wciągnięty przez Sierakowskiego i Padlewskiego do spisku oficerów, odzyskał poczucie przynależności narodowej i mowę ojczystą, której był zapomniał, i przyłączył się całą duszą do ówczesnego ruchu. D. był autorem kursujących wśród wojska odezw Smoleńszczan, objaśniających żołnierzy o despotyzmie carskim i o celach ruchu wolnościowego. Z Kielc, gdzie służył w sztabie gen. Czengierego, przeszedł 26 III 1863 w szeregi powstańcze oddziału Czachowskiego; zrazu przyłączony do sztabu, a od 10 IV zamianowany kapitanem jako »Grzmot«, objął dowództwo kompanii imienia Czachowskiego. Sprawował przy tym funkcje instruktora, ćwicząc nie obeznanych ze służbą wojskową ochotników w obrotach wojskowych. Dzięki wiedzy wojskowej, wrodzonemu taktowi i zdolnościom zdobył sobie wkrótce miłość ogółu podwładnych. W bitwie pod Stefankowem (Skłobami) 22 IV 1863, prowadząc do ataku swoją kompanię oraz dwie kompanie kosynierów, poległ z ręki podoficera rosyjskiego, który go poznał. Pochowany na cmentarzu w Niekłaniu.

Maliszewski, Słownik, rękopis w Zbiorach rappersw.; Przyborowski, Historia dwóch lat, IV 229; tenże, Dzieje, I 123; Zieliński, Bitwy i potyczki; Kolumna, Pamiątka (szczegóły nieścisłe); Chołodecki, Dowódcy; Drążkiewicz A., Wspomnienia Czachowczyka, Lw. 1890.

Justyn Sokulski