Fibich Stanisław (1869–1924), lekarz, prof. Akademii Weterynarii. Ur. we Lwowie, syn małego fabrykanta maszyn rolniczych, szkoły kończył w mieście rodzinnym, gdzie też wpisał się na Uniwersytet (Wydział Filozoficzny) w zamiarze poświęcenia się naukom przyrodniczym. Studiów tych nie ukończywszy przeniósł się do Krakowa na Wydział Lekarski i w r. 1895 otrzymał dyplom dra wszech nauk lek. Przez parę lat następnych pracował w Powszechnym Szpitalu Krajowym we Lwowie, a walcząc notorycznie z niedostatkiem materialnym, zarabiał skromną praktyką prywatną (w chorobach skórnych i wenerycznych). Ulegając namowom prof. Antoniego Barańskiego, który w nim dojrzał niewyzyskany zapał naukowy, a zwłaszcza zamiłowania przyrodnicze, wstąpił wreszcie do Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie i ukończył ją z dyplomem lekarza weterynarii w r. 1903. Mianowany asystentem przy katedrze hodowli, wyjechał na podstawie odpowiedniego stypendium do Monachium dla uzupełnienia swych wiadomości w zakresie higieny, hodowli ogólnej, a zwłaszcza hodowli ryb i raków w znanej stacji biologicznej dla rybactwa pod kierunkiem prof. Brunona Hofera. Po zwiedzeniu gospodarstw rybnych w Niemczech, Austrii i Holandii i po powrocie do kraju habilitował się w Akademii Weteryn. (1904) na podstawie pracy Beobachtungen über Temperatur d. Fische, Ztschr. f. Fischerei, Berl., 1905, XII, z. 1 (toż samo po polsku w »Przegl. Weteryn.« 1905, jako też w »Okólniku Rybackim« i »Rybaku Warszawskim«). Wykładał w Akad. (1905–6) biologię ogólną i hodowlę ryb i raków, nadto przez jakiś czas hodowlę zwierząt domowych w Dublanach. W r. 1906, po przejściu w stan spoczynku prof. Barańskiego, został prof. nadzwyczajnym, a w r. 1913 zwyczajnym hodowli ogólnej w Akad. Med. Weteryn. Wykładał zarazem biologię i patologię ryb i raków, a nadto położnictwo weterynaryjne i hodowlę drobiu. W ll. 1915–17 był rektorem Akademii.
Właściwą specjalnością F-cha, w której zyskał znaczenie autorytetu, była hodowla ryb i raków, tak mało w naszym kraju uprawiana w sposób naukowy. W tej dziedzinie napisał wiele prac i komunikatów, publikowanych w czasopismach fachowych, głównie w «Przeglądzie Weterynaryjnym». Szczególną uwagę zwracał na biologię i patologię karpia, czym przyczynił się niemało do podniesienia u nas hodowli tego gatunku. Niemniej pożyteczna była jego działalność w sprawie hodowli raków. W r. 1909 opublikował pracę pt. Dżuma racza (choroba takie spustoszenia czyniąca wśród naszych raków); w r. 1923 zaczął drukować podręcznik pt. Hodowla raków. Ogólniejsze znaczenie miała praca Zagospodarowanie dzikich stawów (Krak. 1910), nadto ze względów użytkowych Ryby jako środek spożywczy i ich oględziny policyjno-weterynaryjne (»Przegl. Wet.« 1911–13); wreszcie Schemat oceny wartości rozpłodowej, użytkowej i pieniężnej zwierząt domowych, Lw. 1921. Jako znawca hodowli drobiu był długie lata prezesem Tow. Chowu Drobiu we Lwowie i redaktorem jego organu »Hodowca Drobiu«. Wydał Chów drobiu w Galicji i ekonomiczne jego znaczenie dla kraju, Lw. 1912. Mimo poważnej choroby oczu (miopia progresywna) pracował wytrwale w szerokim zasięgu swych zainteresowań. Jego głównie zasługą było urządzenie (wspólnie z prof. Nusbaumem-Hilarowiczem) wystawy rybackiej, na szeroką skalę pomyślanej; jego zasługą było zreorganizowanie i rozbudowa Zakładu Hodowli Zwierząt Dom., urządzenie pracowni biologiczno-patologicznej do badania ryb i raków, stworzenie ambulatorium położniczego dla zwierząt domowych, wreszcie zorganizowanie zbiorów muzealnych i bibliotecznych przy Zakładzie Hodowli. Zmarł nagle 26 V 1924 we Lwowie.
«Przegląd Weterynaryjny» Lw. 1924, r. XXXVII, nr 5, s. 133 (nekrolog, spis prac, portret); informacje pisemne od prof. dra Stanisława Rungego, b. asystenta i współpracownika F-cha; informacje od prof. dra Zygmunta Markowskiego, b. rektora Akad. Med. Weteryn. we Lw.; własne notatki i wspomnienia autora artykułu.
Witołd Ziembicki