Pietrowicz Stefan (1895–1945), prawnik, działacz Narodowej Demokracji. Ur. 31 VIII w Żydowie w pow. witkowskim, był synem Michała, urzędnika pocztowego, i Marii z Kamasów. Ukończył w r. 1914 gimnazjum w Gnieźnie. W latach szkolnych był organizatorem tajnych kół gimnazjalnych Tow. Tomasza Zana w Gnieźnie, Wrześni i Trzemesznie. W l. 1914–16 studiował prawo na uniwersytecie berlińskim. W okresie studiów był prelegentem w polskich skupiskach akademickich, rzemieślniczych i kupieckich w Niemczech. Powołany w kwietniu 1916 do armii niemieckiej, służył w Królewcu, a następnie w Wilnie i Mińsku, gdzie pełnił funkcję sekretarza w administracji komunalnej oraz tłumacza polskiego i rosyjskiego w Sądzie Wojennym. W lipcu 1918 został sekretarzem w urzędzie policyjnym w Mińsku. Po powrocie do Gniezna działał na przełomie l. 1918/19 w zarządzie Miejskiej Rady Ludowej i Wydziału Wykonawczego. Był też przez parę tygodni redaktorem naczelnym wznowionego pisma „Lech”. W okresie powstania wielkopolskiego brał udział w bitwach pod Zdziechową i Rogowem. W kwietniu 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Służbę odbywał w sztabie I Dywizji Strzelców Wielkopolskich w Poznaniu. W okresie wojny polsko-radzieckiej uczestniczył w walkach na Pomorzu pod Działdowem i Brodnicą. Zdemobilizowany w listopadzie 1920, skierowany został do prac plebiscytowych na Górnym Śląsku i pracował w Wydziale Statystycznym w Bytomiu. W r. 1919 ukończył studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniw. Pozn., a w r. 1923 uzyskał tam stopień doktora praw. Egzamin aplikancki zdał w marcu 1920 przed Komisją Ministerstwa byłego zaboru pruskiego w Poznaniu. W t.r. rozpoczął pracę w Urzędzie do Walki z Lichwą i Spekulacją w Ostrowie Wielkopolskim. W l. 1920–2 odbywał praktykę w Sądzie Powiatowym i Okręgowym oraz Prokuraturze w Poznaniu. Do r. 1923 pracował w sądach powiatowych Starogardu, Pobiedzisk i Witkowa. W t.r. P. otworzył praktykę adwokacką w Gnieźnie. Zasiadał we władzach Wydziału Izby Adwokackiej w Poznaniu i Naczelnej Radzie Adwokackiej. P. bronił w licznych procesach politycznych działaczy Stronnictwa Narodowego (SN) i dziennikarzy „Lecha”. Był członkiem władz SN w Gnieźnie i w pow. gnieźnieńskim, organizował endeckie komitety wyborcze do parlamentu i rad miejskich. Z ramienia SN piastował stanowisko radnego miejskiego. P. działał też w Zarządzie Okręgowym «Sokoła».
W listopadzie 1939 P. został aresztowany przez Niemców i przez krótki czas był więziony w Gnieźnie. W t.r. został wysiedlony do Piotrkowa Trybunalskiego. Prowadził tam tajne nauczanie i był radcą prawnym miejscowej Gminy Żydowskiej. Kilkakrotnie aresztowany i zwalniany w l. 1942 i 1943, w lipcu 1943 został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. W styczniu 1945 podczas ewakuacji obozu ciężko zachorował i zmarł w obozie w Mauthausen 23 IV 1945.
W małżeństwie (od r. 1922) z Janiną z Walickich, 1 v. Koch, P. pozostawił córkę Wandę (ur. 1927), zamężną Osten.
Olszewicz, Lista strat kultury pol.; – Dzieje Gniezna. Pod red. J. Topolskiego, W. 1965; – „Kur. Pozn.” 1933 nr 11; „Wielka Polska” 1934 nr 11a; – Arch. Sądu Wojewódzkiego w P.: Akta osobowe; Arch. Uniw. Pozn.: Akta osobowe; B. Uniw. Pozn.: Sprawozdanie Rady Adwokackiej w Poznaniu za l. 1928–9; – Informacje córki Wandy Osten.
Zygmunt Kaczmarek