Sulisław Bernatowic (zm. między 1217 a 1222), kasztelan sandomierski.
Był synem Biernata (Bernarda), należącego do orszaku dostojników towarzyszących ok. 1181/2 ks. Kazimierzowi Sprawiedliwemu w podróży na Mazowsze.
Po raz pierwszy S. pojawił się w źródłach w r. 1189 jako S. Bernatowic (tak określił go również dwadzieścia lat później latopis hipacki) w liście świadków dokumentu Kazimierza Sprawiedliwego wystawionego w Opatowie, w którym książę zwrócił kapit. krakowskiej opole chropskie. Nie był tożsamy ze współczesnymi mu imiennikami, z którymi go niegdyś identyfikowano: Sulisławem z rodu Toporów, Sułkiem z Niedźwiedzia z rodu Starychkoni, a także Sulisławem z rodu Gryfów. S. należał do drugiej generacji swojej rodziny, odnotowanej w najbliższym otoczeniu ks. Kazimierza Sprawiedliwego; z tego powodu należy zaliczyć go do grona ogólnopolskiej elity politycznej przełomu XII i XIII w. Bliższe określenie jego związków rodzinnych możliwe jest wyłącznie w oparciu o dwa kryteria: pozycji społecznej oraz imionowe. Obydwa bowiem imiona: Biernat (Bernard) i Sulisław występowały wśród późnośredniowiecznych Janinów, a więc rodu, którego protoplaści na przełomie XII i XIII w. należeli do ponaddzielnicowej elity politycznej. Nie wiadomo, jaki był przebieg kariery urzędniczej S-a po r. 1189. Ponieważ utrzymał swoją pozycję na dworze po śmierci Kazimierza Sprawiedliwego, wydaje się pewne, że piastował jakiś niższy urząd. W r. 1210 był już kaszt. sandomierskim. Latem t.r. ks. Leszek Biały powierzył mu dowództwo nad wojskiem wysłanym na Ruś dla wsparcia wyprawy węgierskiej, zmierzającej do osadzenia w Haliczu ks. Daniela Romanowicza. Wg Jana Długosza S. już wcześniej zwycięsko dowodził polskimi najazdami na Ruś i wziął do niewoli ks. Światosława Igorewica (1206). Jako kaszt. sandomierski występował do r. 1217. Zmarł przed r. 1222, kiedy kaszt. sandomierskim był już Mściwoj. Być może synem S-a był Sułek, znany jako syn Sulisława, świadek wystawionego przez ks. Bolesława Wstydliwego w poł. r. 1243 dokumentu immunitetowego dla klasztoru cystersów w Mogile; można go identyfikować z Sułkiem, kaszt. chrzanowskim w l. 1260–8.
Balzer, Genealogia, s. 270–3; Piekosiński, Rycerstwo, III 25, 158; Urzędnicy, IV/1; – Kurtyka J., Tęczyńscy. Studium z dziejów polskiej elity możnowładczej w średniowieczu, Kr. 1997; Mosingiewicz K., Śliwiński B., Rycerstwo polskie z końca XII w. w falsyfikacie Kazimierza Sprawiedliwego, „Kwart. Hist.” T. 88: 1981 s. 716; Smolka S., Szkice historyczne, S. 2, W. 1883 s. 43; Włodarski B., Polityka ruska Leszka Białego, Lw. 1925 s. 43; tenże, Polska i Ruś: 1194–1340, W. 1966 s. 48; – Długosz, Annales, VI; Kod. katedry krak., I; Kod. mogilski; Kod. Mpol., II; Mon. Pol. Hist. (S.N.), X/2 (Katalogi biskupów krak.); Polnoe sobr. russ. letopisej, II 725.
Jan Wroniszewski