INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu

Tadeusz Mieczysław Keller  

 
 
1893-10-08 - 1947-03-31
| docent
 
Biogram został opublikowany w latach 1966-1967 w XII tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Keller Tadeusz Mieczysław (1893–1947), ginekolog, docent UJ. Ur. 8 X w Zatorze, syn lekarza Rajmunda i Amalii z Wyrobów. Ukończył Gimnazjum im. Sobieskiego w Krakowie w r. 1911 i w t. r. rozpoczął studia lekarskie ńa UJ. W r. 1915 powołany do wojska austriackiego, był podlekarzem na froncie rosyjskim i rumuńskim (1915–8), następnie pracował w polskich szpitalach polowych na froncie wschodnim. Po wojnie pozostał w wojsku do r. 1922. Dyplom doktora medycyny uzyskał w r. 1921 na UJ. Specjalizował się z zakresu ginekologii i położnictwa pod kierunkiem prof. A. Rosnera, początkowo jako praktykant, a od r. 1923 jako starszy asystent Kliniki Położniczo-Ginekologicznej UJ. W r. szk. 1926/7 uzyskał stypendium rządu francuskiego i przebywał w Paryżu, specjalizując się w ginekologii. Pracował w Klinice Chorób Kobiecych prof. Faure’a, w szczególności w pracowni histopatologicznej tej kliniki pod kierunkiem prof. Champyego, a poza tym w klinikach położniczych prof. Couvelaire’a i Brindeau. Jednocześnie studiował radiologię w Instytucie Curie. Wspólnie z prof. Champy ogłosił dwie prace: Reproduction des phénomènes gravidiques par injection d’hormones ovariennes („Compterendu de la Société Biologique” 1927) i Contribution à l’étude des hormones sexuelles femelles („Arch. de Morphol. géner. et expérim.” 1928). Po wyjeździe z Paryża przebywał przez pewien czas w klinice ginekologicznej w Strasburgu. Od r. 1927 był członkiem korespondentem paryskiego Tow. Ginekologiczno-Położniczego. Po powrocie do kraju habilitował się 1 III 1929 r. z zakresu ginekologii i położnictwa na podstawie pracy Badania doświadczalne nad hormonami jajnika. W r. 1932 opuścił klinikę i zajął się badaniami z zakresu hormonologii ginekologicznej, pracując w Zakładzie Biologii UJ pod kierunkiem prof. E. Godlewskiego (juniora). Od r. 1936 był starszym ordynatorem Oddziału Ginekologiczno-Położniczego 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie i na tym stanowisku pozostawał do wybuchu drugiej wojny światowej.

Brał udział w kampanii wrześniowej w stopniu kapitana-lekarza. Wraz ze szpitalem polowym, do którego został przydzielony, przekroczył granicę rumuńską. W Rumunii został internowany, ale już w końcu października 1939 r. przedostał się do Francji. Podczas kampanii francuskiej był dowódcą grupy sanitarnej 2. Dyw. Strzelców Pieszych i wraz z tą dywizją przekroczył granicę szwajcarską w czerwcu 1940 r. W Szwajcarii uzupełniał swe wiadomości w klinice ginekologicznej prof. E. Anderesa w Zurychu i brał żywy udział w organizowaniu Uniwersyteckiego Obozu dla Internowanych Żołnierzy Polskich w Winterthur koło Zurychu. Powierzono mu obowiązki kierownika naukowego obozu. Internowanym studentom wykładał ginekologię i położnictwo. Był członkiem komitetu redakcyjnego „Zbioru prac naukowych Polaków internowanych w Szwajcarii” (t. 2, Brugg 1943–4). Dn. 10 X 1945 r. powrócił do kraju i prowadził na UJ wykłady zlecone o fizjologii ciąży, porodu i połogu. K. utrwalił swe nazwisko w historii ginekologii dzięki badaniu żeńskich hormonów płciowych. Na szczególną wzmiankę zasługuje jego praca pt. O kapilaroskopii w położnictwie („Ginekologia Polska” T. 8: 1929 nr 4–6). Był to referat wygłoszony na II Zjeździe Ginekologów Polskich w Poznaniu w r. 1928. W okresie przedwojennym był prezesem Tow. Ginekologicznego w Krakowie, a w r. 1946 został wybrany wiceprezesem Polskiego Tow. Lekarskiego w Krakowie. Zmarł w Krakowie 31 III 1947 r. Żonaty z Marią z Horwattów, pozostawił syna Jerzego, laryngologa.

 

Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; Wachholz L., Białoń J. i Grochowski J., Skład osobowy Wydziału Lekarskiego i Farmaceutycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1364–1949, Kr. 1963 s. 87–88; – Nasza Droga. 2. Dywizja Strzelców Pieszych. Francja–Szwajcaria 1939–1945, Londyn 1960; – Pogonowski B., Śp. Doc. dr T. K., „Przegl. Lek.” R. 3: 1947 S. 2 nr 11 s. 441–2 (fot.); Stępowski B., „Pol. Tyg. Lek.” R. 2: 1947 nr 25 s. 767; – Arch. UJ: Wydział Lekarski (Habilitacje).

Piotr Szarejko

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.