Danek Wincenty (1812–1879), nadprokurator i radca dworu we Lwowie, miłośnik muzyki i kompozytor. Ur. 5 IV w Sułkowicach w pow. wadowickim, po ukończeniu studiów prawniczych rozpoczął w r. 1836 służbę publiczną najpierw w administracji skarbowej, następnie przeszedł do służby samorządowej, początkowo w magistracie lwowskim, potem w Mościskach i Złoczowie; z kolei był burmistrzem w Sokalu, Żółkwi, Samborze oraz radcą w magistracie krakowskim. W czasie organizacji sądów w r. 1855 został naczelnikiem urzędu powiatowego (starostą) w Bochni, wkrótce zaś potem radcą sądowym w Przemyślu, skąd został przeniesiony do sądu krajowego we Lwowie, gdzie otrzymał nominację na nadprokuratora sądu i radcę dworu. Zmarł 21 VI 1879. W swej długiej i różnorodnej służbie publicznej odznaczał się zawsze nadzwyczajną gorliwością i sumiennością i zostawił wszędzie po sobie dobre imię.

Oprócz swej służby zawodowej zajmował się D. z wielkim zamiłowaniem muzyką i brał żywy udział w życiu muzycznym, zwłaszcza Lwowa, gdzie położył szczególnie wielkie zasługi około rozwoju Galic. Tow. Muzycznego jako jego wiceprezes, a w l. 1871–77 jako prezes. W uznaniu zasług jego Gal. Tow. Muz. mianowało D-ka w r. 1877 członkiem honorowym. D. cieszył się poza tym znacznym ówcześnie rozgłosem jako kompozytor zwł. różnych tańców, pisanych na fortepian, w liczbie przekraczającej 50 zeszytów. Kosztem Gal. Tow. Muz. zostały wydane w r. 1875 1 zesz. mazurów, 1 zesz. kadrylów i 1 zesz. polek. W r. 1876 wydał D. Szesnaście polonezów na fortepian w 4 seriach, dzieło 51–4.

Wspomnienia pośmiertne w dziennikach z r. 1879: »Czas« nr 143; »Dziennik Polski«, Lw. nr 143; »Gazeta Lwowska« nr 142; »Gaz. Narodowa«, Lw. nr 143; Protokoły posiedzeń Wydziału i Walnych Zgrom. Gal. Tow. Muz. (Akta w Archiwum Pol. Tow. Muz. we Lwowie).

Jan Józef Dunicz