Gażycz Witold (1841–1864), komisarz Rządu Narodowego 1863 r. w powiecie lidzkim. Urodził się w majątku rodziców Sieheniowszczyźnie (w pow. brzeskim) z ojca Jerzego, marszałka powiatowego z wyboru, i matki Konstancji z Jakubowskich. Kształcił się w gimnazjum w Siedlcach, a po ukończeniu uczęszczał na uniwersytet w Petersburgu, lecz po roku, pociągnięty krzewiącym się za granicą ruchem rewolucyjnym, udał się do Paryża, gdzie jako wolny słuchacz uczęszczał przez pewien czas na wykłady w Sorbonie. W r. 1863 mianowany przez Centr. Kom. Narodowy komisarzem w pow. lidzkim, rozpoczął swą działalność. Jednak wkrótce uwięziony w Wilnie, skazany został na 20 lat ciężkich robót i etapem wysłany na Sybir. W przejeździe przez Moskwę zachorował na tyfus i w szpitalu życia dokonał w kwietniu 1864 r. Był to młodzieniec wybitnych zdolności, trochę marzyciel i poeta, gorący miłośnik poezji Słowackiego. Gieysztor zarzuca mu nadmierną szczerość w zeznaniach przed komisją śledczą, pochodzącą nie ze złego serca, lecz jedynie ze słabości i niedoświadczenia młodzieńczego.
Matka Witolda, Konstancja, została z córkami Anną i Heleną zesłana do Permu za wychowanie dzieci w wierze katolickiej, gdyż ojciec ich był prawosławny.
Kolumna, Pamiątka dla rodzin polskich (cz. I, s. 75); Audytoriat pol. wileński 382/1863; Gieysztor J., Pamiętniki (I 250, 396/7, II 122, 146); Chołodecki, Księga pamiątkowa w 40. roczn. powst., 216; Kowalewska Zofia, Dzieje powstania lidzkiego, Wilno 1935, 19; Karbowski Wł., Ludwik Narbutt, Grodno 1935.
Justyn Sokulski