Bylicki Władysław (1846–1931), ginekolog. Ur. 17 IX w Krakowie, tamże uczęszczał do szkół i na uniwersytet, uzyskując dyplomy: doktora medycyny (w r. 1871), magistra położnictwa (w r. 1871) i magistra chirurgii (w r. 1873). Od r. 1871 pełnił obowiązki lekarskie jako sekundariusz oddziału położniczo-ginekologicznego i pediatrycznego w szpitalu św. Łazarza, w l. 1874–8 był asystentem kliniki położniczo-ginekologicznej pod dyrekcją Madurowicza. Następnie przeniósł się na stałe do Lwowa, gdzie rozpoczął praktykę lekarską; ale nie zaniedbywał pracy naukowej, habilitował się (1899) jako docent położnictwa i ginekologii. W r. 1907 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a po śmierci dyrektora kliniki położn.-ginekologicznej Antoniego Marsa (1918) pełnił przez 2 lata czynności kierownika tej kliniki. Brał bardzo czynny udział w pracach naukowych i organizacyjnych towarzystw i zjazdów lekarskich. Był długoletnim członkiem, a w r. 1890 prezesem lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego, członkiem i założycielem lwowskiego Tow. Ginekologicznego, członkiem Towarzystwa Przyj. Nauk w Poznaniu, z czasem członkiem honorowym towarzystw: Lekarskiego lwowskiego, Ginekologicznego we Lwowie, Krakowie, Warszawie i Wilnie, prezesem komitetu gospodarczego X Zjazdu lekarzy i przyrodników polskich we Lwowie, prezesem honorowym I Zjazdu ginekologów polskich w Warszawie, członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. Epokowe znaczenie dla położnictwa ma obmyślony przez B-go sposób oznaczania tzw. prostego wymiaru wchodu miednicy (»cyrkiel Bylickiego«), co utrwaliło jego imię w całym świecie naukowym. Zmarł we Lwowie 28 II 1931.

Kronika U. J. K., II 218, 224, 347, 349, 425–6 (spis prac); »Przegląd Lek.« 1873, 251, 1878, 502, 522, 1921, 64; »Wiadom. Lek.« 1890, 95; »Polska Gaz. Lek.« 1922, 20; Wspomnienia pośm.: K. B(ocheński), »Polska Gaz. Lek.« 1931, 261 (z portretem); Beck H., Ginekologia polska, 1931, X 249 (z portr.); prasa codzienna lwowska, zwł. »Wiek Nowy« z 4 III 1931 (z portr.).

Witołd Ziembicki