Fierek Władysław (1838–1911), nauczyciel i kompozytor. Ur. 28 VIII w Kępnie (Wielkopolska), syn Antoniego i Joanny z Kucharskich. Rychło obudziły się w nim zdolności muzyczne, rozwijane naprzód przez starszego brata, a później w seminarium nauczycielskim w Paradyżu przez znakomitego pedagoga-muzyka Nachbara. W r. 1858 objął posadę nauczycielską w Grodzisku Poznańskim i pozostał tam aż do śmierci. Talentem muzycznym zwrócił od razu na siebie uwagę proboszcza grodziskiego ks. dra Aleksego Prusinowskiego, słynnego na całą Polskę krasomówcy i wielkiego społecznika. Dzięki niemu otrzymał F. w r. 1862 stypendium Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego w wysokości 200 talarów na dalsze kształcenie się w muzyce. Udał się do Berlina, gdzie uczęszczał do Królewskiego Instytutu Muzyki Kościelnej. Równocześnie uprawiał gorliwie grę fortepianową, w której rychło doszedł do wielkiej biegłości. Już po roku jednak przerwał studia skutkiem śmierci zastępcy na urzędzie nauczycielskim w Grodzisku. Pędził odtąd żywot cichy i spokojny, oddany całkowicie umiłowanej muzyce i pieśni. Zbierał pilnie melodie ludowe, harmonizował je, układał sam na chóry męskie i mieszane pieśni, które wykonywało na uroczystościach i występach miejscowe towarzystwo śpiewu polskiego »Harmonia«, stojące od r. 1890 pod dyrekcją zapalonego miłośnika pieśni, księgarza Leona Majkowskiego, z którym F. w wielkiej żył przyjaźni. Większą ilość pieśni F-ka zebrał i wydał syn jego ks. Szczęsny († 7 IV 1935). Śpiewnik rozszedł się szybko i należy dziś do rzadkości. Poza pieśniami napisał F. szereg utworów fortepianowych i kompozycji kościelnych, jak litanii i mszy, przeważnie czterogłosowych. Wykształcił też kilku uczniów. W r. 1905 przeszedł na emeryturę, a 24 VII 1911 zakończył żywot w tymże Grodzisku Poznańskim.
Fierek Szczęsny ks., Śpiewnik Władysława Fierka, P. 1914 (zawiera 80 utworów na chóry męskie i mieszane); Majkowski, Hilary, Władysław F. i jego pieśni (»Kurier Poznański« 1930 nr 423 z 14 IX 1930); tenże, Grodzisk Wielkopolski, P. 1938, s. 159–5 (tam portret i podobizna autografu). Liczne utwory w rękopisie przed wojną w zbiorach ks. E. Majkowskiego.
Ks. Edmund Majkowski