INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Władysław Symonowicz      portret Władysława Symonowicza - GIEYSZTOR, Jakub Kazimierz, Pamiętniki z lat 1857-1865, T. 1, 1921, s.253 - w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie - źródło kopii cyfrowej: POLONA.pl

Władysław Symonowicz  

 
 
Biogram został opublikowany w XLVI tomie Polskiego Słownika Biograficznego w latach 2009-2010.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Symonowicz Władysław (ok. 1833 – 1880), lekarz, uczestnik powstania styczniowego, zesłaniec.

Ur. w gub. mińskiej w rodzinie szlacheckiej, był synem Henryka i Kamili z Rusieckich, siostry malarza Kanutego (zob.).

S. uczęszczał do szkół w Wilnie. W r. 1856 ukończył studia medyczne na Uniw. św. Włodzimierza w Kijowie, a następnie osiadł w Słonimiu, gdzie prowadził prywatną praktykę lekarską. W powstaniu styczniowym był czynny w Organizacji Narodowej w gub. grodzieńskiej. Pełnił funkcję naczelnika m. Słonimia (w korespondencji władz powstańczych wymieniany jako naczelnik pow. słonimskiego) oraz utrzymywał kontakty z przychylnymi powstaniu oficerami rosyjskimi. W maju 1863 został aresztowany na podstawie obciążających go dokumentów, znalezionych przez Rosjan przy poległym powstańcu Żukowskim. Dn. 19 XII t.r. skazano go w trybie administracyjnym na zesłanie do Wierchoturja (lub Ochańska) w gub. permskiej. Wskutek nowych denuncjacji w powstańczej organizacji w Grodzieńskiem, został po pewnym czasie przewieziony do Wilna dla ponownego rozpatrzenia sprawy. Osądzono go zapewne w Grodnie i w r. 1865 skazano na dwanaście lat ciężkich robót na Syberii.

Dn. 29 VIII 1865 przybył S. do Irkucka; wysłany stamtąd 15 IX t.r. dotarł po trzech dniach do Irkuckiej Warzelni Soli w Usolu, gdzie spotkał m.in. Jakuba Gieysztora i Wacława Lasockiego. Został zatrudniony w aptece przy usolskim szpitalu, na terenie którego zamieszkał wraz z towarzyszącą mu na zesłaniu rodziną. Jego żona pracowała tamże jako krawcowa i modystka. Na mocy Najwyższego Manifestu cara Aleksandra II skrócono mu 16 IV 1866 karę do sześciu lat. Zwolniony z robót 25 VIII 1868, przebywał odtąd «na osiedleniu» w gm. Badajskaja w gub. irkuckiej. Od 9 XI t.r. mieszkał w gm. Szuszenskoje lub być może w Minusińsku w gub. jenisejskiej. W kwietniu 1871 zwrócił się do władz o zezwolenie na prowadzenie prywatnej praktyki lekarskiej i 20 VIII t.r. uzyskał taką zgodę na terenie Syberii. Przeniesiony 11 VII 1872 omyłkowo do Czelabińska, starał się ponownie w listopadzie t.r. o pozwolenie na wykonywanie zawodu lekarza, lecz już go nie otrzymał ze względu na status zesłańca, który powinien nadal przebywać w gub. jenisejskiej. Dopiero 21 IX 1873 udzielono S-owi zgody na pozostanie w gub. orenburskiej, a więc i w Czelabińsku. Po zwolnieniu w maju 1874 z dozoru policji (z ograniczeniem jednak prawa wyboru miejsca zamieszkania i zakazem wstąpienia do służby państw.), S. otrzymał 20 XI t.r. stanowisko zastępcy lekarza trzeciego baszkirskiego cyrkułu medycznego gub. orenburskiej. W lutym 1876 przyznano mu prawo wstąpienia do służby państw. Wg Lasockiego S. «przedstawiał […] klasyczny typ ułana polskiego, chociaż nim nigdy nie był». Zmarł 22 IX 1880 w Czelabińsku. Po jego śmierci żona z synem wróciła do Wilna.

W małżeństwie z Anną z Ramulchów (zm. 1901) miał S. syna Henryka Daniela (ur. ok. 1859), ożenionego po raz drugi 4 II 1907 w Wilnie z Heleną z Jachimowiczów (ur. 1881), córką Piotra i Eleonory z Narkiewiczów.

 

Księgi osób spoczywających na cmentarzach wileńskich: Rossa, Bernardyński i Antokolski, Oprac. J. Puchalski, Wil.–W. 2008 (dot. żony S-a); – Giller A., Spis Polaków będących w Usolu w ciężkich robotach, od 17 kwietnia 1866 do września 1868, w: Stuletniej niewoli rok pierwszy. Dzieło zbiorowe, P. 1872 s. 177; Klukowski Z., Lekarze zesłańcy po powstaniu 1863 roku, W. 1927 s. 21; Russko-pol’skie revoljucionnye svjazi 60-ch godov i vosstanie 1863 goda, Red. V. A. D’jakov i in., Moskva 1962; Śliwowska W., Syberia w życiu i pamięci Gieysztorów – zesłańców postyczniowych, W. 2000; – Akademičeskie spiski Imperatorskogo universiteta sv. Vladimira (1834–1884), Kiev 1884 s. 145; Gieysztor J., Pamiętniki z lat 1857–1865, Wil. 1913 (fot. s. 253); Lasocki W., Wspomnienia z mojego życia, Kr. 1934 II 118–19, 144, 315; – Gosudarstvennyj archiv Irkuckoj Oblasti w Irkucku: F. 24 op. 3 pudło 1759 vol. 11 k. 37, pudło 1763 vol. 33 k. 1125v, 1805 op. 12 vol. 250 k. 105, vol. 253 k. 158v–9, pudło 1765 vol. 55 k. 48; Gosudarstvennyj archiv Permskoj Oblasti w Permi: F. 65 op. 1 vol. 345 k. 11v; Gosudarstvennyj archiv Rossijskoj Federacii w Moskwie: F. 109 1 eksp. 1865 vol. 31 k. 454, eksp. 1874 k. 526, vol. 38 k. 214; IH PAN: Kartoteka zesłańców; Lietuvos valstybės istorijos archyvas w Wil.: F. 438 op. 1 vol. 313, F. 1667 op. 1 vol. 30 k. 81; Rossijskij gosudarstvennyj istoričeskij archiv w Pet.: F. 1286 op. 32 vol. 1313 k. 9–11, 32–6, 38–54, 60–2, 72–2v, 82–3.

Anna Brus

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.