Dobrzelewski Wojciech, h. Poraj († 1680), opat lubiński, archidiakon poznański. Syn Jana i Reginy Wodziradzkiej z woj. sandomierskiego, brat Jana, kanonika poznańskiego († 1664). Ur. się około r. 1620; nauki średnie pobierał w kraju, wyższe, ukończone ze stopniem doktora obojga praw w akademiach zagranicznych. Przyjęty do kancelarii królewskiej za Władysława IV, dostał się wkrótce do grona jego sekretarzy. W r. 1649 od Jana Kazimierza otrzymał prezentę na kanonię poznańską; w tejże kapitule został w r. 1657 prałatem kantorem, a w dwa lata później archidiakonem. Obok tego otrzymał jeszcze scholasterię włocławską oraz kanonie w kolegiacie łęczyckiej i (1670) w katedrze gnieźnieńskiej. Ta ostatnia kanonia »fundi« Kłecko od r. 1614 połączona była z probostwem infułackim kolegiaty w Łasku. W r. 1656 wraz z kanonikiem Janem Wolskim wywiózł do Nissy na Śląsku skarbiec katedralny poznański przed Szwedami, a w październiku roku następnego wobec oswobodzenia Poznania odwiózł go z powrotem. Jako archidiakon poznański przez lat 11 sprawował D. z niemałym pożytkiem dla diecezji urząd oficjała generalnego, przy czym w r. 1663 (nie zaś w r. 1688, jak podaje Niesiecki), po śmierci bpa Tolibowskiego zarządzał diecezją poznańską aż do objęcia rządów przez bpa Wierzbowskiego. W r. 1675 kanclerz w. koronny Jan Leszczyński polecił D-go bpowi przemyskiemu, Sarnowskiemu, będącemu zarazem opatem sulejowskim, na koadiutora tego opactwa. Sprawa ta jednak upadła, gdyż Sarnowski wkrótce potem przeniesiony został na biskupstwo włocławskie, a następca jego w Przemyślu, bp Zbąski, został komendataryjnym opatem w Sulejowie. W r. 1676 na prośbę opata lubińskiego, Stefana Piaseckiego, mianował król Jan III D-go koadiutorem tego opactwa z prawem następstwa, co papież Innocenty XI potwierdziła III 1676. Po śmierci Piaseckiego (7 III 1679) objął D. pełną władzę nad opactwem lubińskim; ślubów zakonnych złożyć nie zdążył, zmarł już po 15 miesiącach rządów, 29 VI 1680. Wśród różnych legatów zapisał Lubiniowi złoty łańcuch oraz dochód z 6000 złp. Pozostawił po sobie pamięć cnotliwego, wielkiej nauki i powagi prałata.
Niesiecki III 353; Estr. XV 266; Korytkowski J., Prałaci i kan. kat. gnieźnieńskiej, Gniezno 1883, I 228–9; Weimann R., Receptiones ad canonicatus. ecclesiae cathedr. Posnaniensis. »Roczn. Tow. Przyj. Nauk Poznań« t. 35 s. 101, 106–9, 111–8; Łukaszewicz J., Obraz hist. miasta Poznania, P. 1838, II 107; tenże, Krótki opis hist. kościołów diecezji poznańskiej, P. 1858, I 99; Ostrowski J., La Commende en Pologne. La Pologne au VII-e Congrès International des Sciences Hist., W. 1933, II 189. – B. Tow. Przyj. Nauk w P., rkp. nr 253, s. 276 i 298; B. ks. Czart. w Kr., rkp. nr 1376, s. 193–4; B. Przeździeckich w W., rkp. Akta papieskie.
O. Józefat Ostrowski O. S. B.