Grzegorzewicz Wojciech (1864–1931), pedagog, polonista. Ur. w Przemyślu, uczęszczał do szkół w Krakowie i tam ukończył studia uniwersyteckie pod kierunkiem prof. Ł. Malinowskiego i S. Tarnowskiego. W służbie nauczycielskiej pracował w Stryju, od r. 1897 we Lwowie, od 1912 w Tłumaczu (dyrektor gimnazjum), od 1914/5 w Grazu, gdzie zorganizował polskie gimnazjum, w l. 1916–29 jako dyrektor IX Gimnazjum we Lwowie, gdzie następnie jako emeryt prowadził prywatne gimnazjum M. Kistryna.

Z prac językoznawczych G-a wymienić należy dwa artykuły o dialektach mazowieckich, oparte o badania języka ludowego w powiatach przasnyskim i garwolińskim („Sprawozdania Kom. Język. PAU” T. 5: 1894) oraz mniej ważne na łamach „Muzeum” (R. 8–9, 19) i „Pamiętnika Literackiego”. W zakresie badań historycznoliterackich ogłosił dwa przyczynki do twórczości A. Mickiewicza: Czas akcji w „Wallenrodzie” i O Alpuharze. Geneza postaci Halbana („Pam. Liter.” R. 3). Najcenniejszym jego studium była rozprawa „Balladyna” Juliusza Słowackiego („Pam. Liter.” R. 12). Jako pedagog-polonista domagał się w referacie W sprawie nauki j. polskiego („Muzeum” R. 15) zwiększenia godzin nauczania j. polskiego w szkole średniej. G. wychował rzesze uczniów, a jego sylwetę utrwalił K. Makuszyński w „Bezgrzesznych latach”. G. zmarł we Lwowie 1 VI 1931 r.

„Słowo Polskie” 1931 nr 150; – Wspomnienia osobiste autora.

Ryszard Skulski