Morsztynkiewicz Jerzy Ireneusz, pseud. Mirecki (1897–1945), działacz robotniczy. Ur. 26 VIII w Łodzi, był synem Wacława, majstra włókienniczego i prawicowego działacza robotniczego, aktywnego w łódzkiej organizacji Narodowego Związku Robotniczego, i Zofii. Tu ukończył w r. 1914 gimnazjum realne. W szkole średniej uczestniczył w działalności nielegalnych kółek patriotycznych. Po śmierci ojca utrzymywał się z udzielania korepetycji. W l. 1914–15 uczęszczał na Wyższe Kursy Handlowe w Warszawie. W czasie pierwszej wojny światowej, od r. 1915 do lata 1918, przebywał w Kijowie, gdzie pracował jako nauczyciel, urzędnik oraz kierownik jednej z bibliotek polskich. W końcu 1916 r., odchodząc od dotychczasowego światopoglądu i tradycji rodzinnych, nawiązał kontakt z kołami młodzieży socjalistycznej w Kijowie. Najprawdopodobniej uczestniczył w akcjach po stronie władzy radzieckiej. Już po zajęciu Kijowa przez Niemców wstąpił w marcu 1918 do Polskiej Partii Socjalistycznej-Lewicy (PPS-Lewicy). W czerwcu t. r. powrócił do Warszawy, gdzie kontynuował działalność w PPS-Lewicy, od grudnia 1918 w Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP), początkowo jako organizator młodzieży studenckiej, a następnie funkcjonariusz partyjny w Zagłębiu Dąbrowskim (tu działał od początków marca 1919), w Łodzi i Płocku. Posługiwał się wówczas pseud. Mirecki. Latem 1919 został sekretarzem Lubelskiej Rady Związków Zawodowych oraz zarządu okręgowego związku robotników budowlanych. W październiku t. r. został aresztowany i był więziony do 19 VI 1920. Po zwolnieniu za kaucją powołano go do wojska. Służył jako szeregowiec do maja 1921. Zdemobilizowany podjął działalność w KPRP jako jej funkcjonariusz. W maju 1922 został ponownie aresztowany i osadzony w więzieniu lubelskim, gdzie spędził 2,5 roku. Wytoczono mu sprawę sądową w związku z jego aktywnością w r. 1919. Sąd Okręgowy w Lublinie, a następnie 13 III 1924 Sąd Apelacyjny tamże skazał go (zmieniając motywację wyroku) na 4 lata więzienia, ale na podstawie amnestii z 24 V 1921 zmniejszono wysokość kary do 2 lat więzienia. Jednakże Sąd Najwyższy mimo sprzeciwu prokuratora decyzją z 20 V 1924 wyrok utrzymał. W lutym 1925, w ramach wymiany więźniów politycznych, M. wyjechał do Związku Radzieckiego.

Tu działał M. pod nazwiskiem Mirecki. Był członkiem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) (WKP ) ze stażem od marca 1918. W l. 1925–6 pracował w Mińsku jako zastępca redaktora polskiej gazety „Młot”, zaś w l. 1926–8 na tymże stanowisku w mińskiej „Orce”. Jednocześnie był przewodniczącym Mińskiego Komitetu Okręgowego Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR) i członkiem Prezydium Komitetu Centralnego (KC) MOPR Białorusi. Od września 1928 do grudnia 1929 uczył się na wydziale redaktorskim Komunistycznego Instytutu Dziennikarstwa w Moskwie. Studiów tych nie skończył, ponieważ KC WKP (b) powołał go do pracy w redakcji swego organu centralnego „Pravda”, gdzie pracował w dziale ekonomicznym jako przedstawiciel na Ukrainę (z siedzibą w Charkowie), zastępca kierownika działu budownictwa radzieckiego, a także jako przedstawiciel na Syberię Wschodnią (z siedzibą w Irkucku). W styczniu 1933 został redaktorem gazety fabrycznej „Avtogigant” Gorkowskich Zakładów Samochodowych. W grudniu 1934 został szefem biura prasowego tych Zakładów, zaś od kwietnia 1935 do marca 1936 był w nich kierownikiem wydziału kadr, z kolei do września 1936 – w dyspozycji dyrektora Zakładów i od 1 X 1936 – starszym inspektorem zarządu Zakładów. Dn. 27 VI 1937 na podstawie bezzasadnych zarzutów został usunięty z WKP (b). Aresztowany w r. 1937, zmarł w lutym 1945. W r. 1956 został zrehabilitowany.