Dłuski Alojzy (1846–1919), adwokat, działacz społeczny i narodowy w Odessie. Ur. na Podolu w Budźkach z ojca Józefa i Adeli z Podgórskich, kształcił się w gimn. w Niemirowie. Brał w tym czasie udział w ćwiczeniach wojskowych, jakie urządzała młodzież z myślą o Polsce. Następnie wstąpił na wydział prawny uniwersytetu w Kijowie, który ukończył w r. 1875. Należał do partii socjalistycznej i korporacji studenckiej polskiej, której był bibliotekarzem. Podczas słynnych aresztowań w r. 1878, gdy brat stryjeczny Kazimierz D. ratował się ucieczką za granicę, Alojzy, już podówczas aplikant adwokacki, został aresztowany z bratem Janem i dwa lata przesiedział w fortecy, a choć winy mu nie udowodniono, został oddany pod dozór i pozbawiony prawa wykonywania zawodu. Obrał za miejsce zesłania administracyjnego Odesę i pozostał w niej do końca życia. Organizował tu tajne komplety do nauki literatury i historii polskiej. Dnia 24 I 1885 zapisał się jako aplikant u adwokata Długosza i dnia 7 IX zaliczony został w poczet adwokatów przysięgłych, przy końcu życia był członkiem Rady Adwokackiej. Jako adwokat był wzięty, szczególnie wśród ziemian z Podola. Brał udział w słynnym procesie zderzenia statków »Columbii« i »Władimira« na Czarnym Morzu. Skłaniając się do kierunku narodowo-demokrat., do działań socjalistycznych nie należał, ale na »czwartkach«, które przez szereg lat urządzał, spotykali się ludzie wszelkich obozów, w pierwszym rzędzie przyjeżdżający do Odessy z Polski zesłańcy administracyjni, jak Fr. Salezy Lewental, Franciszek Nowodworski (późniejszy prezes Sądu Najw.), adw. W. Łypacewicz i in. W uznaniu zasług był obrany na prezesa pierwszego wiecu politycznego w r. 1905, który był przeprowadzony w kierunku haseł PPS. W r. 1899 brał udział w zjeździe archeologicznym w Kijowie. Zmarł 20 II 1919 w Odessie. Jego brat Jan (1856–1930) chodził na medycynę w Kijowie, lecz za udział w pracach socjalistycznych został osadzony w r. 1878 w więzieniu, potem zesłany na Sybir. Po powrocie pracował na komorze celnej w Odessie. W r. 1920 aresztowany przez G. P. U., dostał się do Polski w r. 1922 i tu zmarł 12 VI 1930. Syn Jana i Julii z Millerów, Henryk (1890–1916), był studentem wydziału matematycznego uniwersytetu; brał bardzo czynny udział w życiu akademickim jako prezes sekcji bibliotecznej demokratycznego Domu Polskiego; opracował katalog rozumowany dla samouków. Od r. 1914 pracował w Komendzie Czarnomorskiej P. O. W. Zmarł 3 III 1916.
Informacje rodziny; Wspomnienie w »Przeglądzie Polskim« wydawanym r. 1919 w Odessie przez Sadzewicza; »Wyzwolenie« 1919, nr 9; podobizny w »Kalendarzyku Odesskim« na r. 1907 oraz w »Tyg. Ilustr.« 1907. Notatki własne. Talko-Hryncewicz J., Z przeżytych dni, W. 1930, nr 110 i 115.
Jan Mioduszewski