Święcicki Czesław Wiktor pseud. Inżynier (1911—1997), inżynier rolnik, gleboznawca, profesor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Ur. 23 I w Witebsku, był synem Ludwika Nikodema, geometry, i Marii z Bibersztejn-Białkowskich, nauczycielki.
Po ukończeniu Państw. Gimnazjum Humanistycznego im. Tadeusza Kościuszki w Łucku i zdaniu w r. 1932 matury, studiował Ś. od r.n. na Wydz. Rolnym SGGW w Warszawie. Już podczas studiów został w r. 1936 młodszym asystentem w Zakł. Mineralogii, Petrografii, Geologii i Gleboznawstwa (nazywanego w skrócie Zakł. Gleboznawstwa), kierowanym przez Józefa Siomę, a po jego śmierci (1938) przez Tadeusza Mieczyńskiego. Od r. 1937 należał Ś. do powstałego t.r. Polskiego Tow. Gleboznawczego. W r. 1939 uzyskał stopień inżyniera rolnika (uznany w r. 1947 za magisterium nauk agrotechnicznych). Po wybuchu drugiej wojny światowej brał udział we wrześniu 1939 w obronie cywilnej Warszawy, a potem przez cały okres okupacji niemieckiej przechowywał, na polecenie rektora SGGW Jana Miklaszewskiego, tygiel platynowy z przykrywką. Był żołnierzem AK (pseud. Inżynier) Inspektoratu Rejonowego Łuck.
Po wojnie, w r. 1946, podjął Ś. pracę w Wojewódzkim Wydz. Oświaty Rolniczej we Wrocławiu i organizował szkoły rolnicze. Od t.r. należał do PSL, a w r. 1949 został członkiem ZSL. Wrócił t.r. do pracy naukowej w SGGW jako starszy asystent w Zakł. Gleboznawstwa, kierowanego przez Arkadiusza Musierowicza. Równocześnie od r. 1951 współpracował z Min. Rolnictwa w szkoleniu kadr klasyfikatorów gruntów. Był autorem, lub współautorem, map glebowo-genetycznych w skali 1: 100 000 dla powiatów: mławskiego (1950), sierpeckiego (1951 współautor), sokołowskiego (1952), węgrowskiego (1953), kołobrzeskiego (1954), białogardzkiego (1955), koszalińskiego (1956, współautor) i sieradzkiego (1957). Dn. 19 II 1955 uzyskał stopień kandydata nauk rolniczych na podstawie pracy Modyfikacja aparatu do oznaczania niektórych właściwości fizycznych gleb („Roczniki Nauk Roln.” T. 77: 1957), napisanej pod kierunkiem Musierowicza i w r. 1956 został adiunktem. Prowadził ćwiczenia z gleboznawstwa na wydziałach: Melioracji Wodnych, Ogrodniczym, Rolnym i Inżynieryjno-Ekonomicznym Rolnictwa oraz wykładał gleboznawstwo dla magistrantów specjalizujących się w zakresie użytków zielonych, a także na Studium Inżynierskim Melioracji Wodnych. Jako konsultant w zakresie klasyfikacji bonitacyjnej gleb województw warszawskiego i łódzkiego był współautorem pracy Gleby województwa warszawskiego (tamże T. 75: 1956 S. D), z mapami: glebową i bonitacyjną w skali 1: 600 000 oraz Atlasu gleb Polski (W. 1960) w skali 1: 300 000. W r. 1960 odbył semestralny staż naukowy w zakresie fizyki gleby na politechnice (Eidgenössische Technische Hochschule) w Zurychu pod kierunkiem R. Richarda. Dn. 14 VI 1963 habilitował się na podstawie rozprawy Bor w ważniejszych glebach różnych regionów naturalnych Polski (W. 1963) i otrzymał w r. 1964 stanowisko docenta. W l. 1963—5 był p.o. kierownikiem Katedry Gleboznawstwa (w zastępstwie Musierowicza).
W pracy naukowej Ś. zajmował się głównie gleboznawstwem melioracyjnym w aspekcie fizyki i genezy gleb oraz ochrony zasobów glebowych. Wprowadził i udoskonalił w Polsce nowoczesne metody oznaczania powietrzno-wodnych właściwości gleb i polepszania ich struktury. Zainteresował się również określaniem zasobów pokarmowych i wodnych gleb oraz metodyką dokarmiania roślin borem i miedzią w formie chelatowej. Skonstruował aparatury do oznaczania retencyjności wodnej gleb („Roczniki Gleboznawcze” T. 10: 1961) oraz do pomiarów dyfuzji tlenu i redukcyjno-oksydacyjnych potencjałów w glebach (tamże T. 17: 1967); był autorem i współautorem pięciu patentów. Opublikował m.in. pracę Podstawowe wiadomości o wodzie glebowej (W. 1967) oraz podręczniki: z Musierowiczem Gleboznawstwo melioracyjne ogólne (W. 1968) i samodzielnie Gleboznawstwo melioracyjne szczegółowe (W. 1970). Potem ogłosił kilkakrotnie wznawiany podręcznik Gleboznawstwo melioracyjne (W. 1974, wyd. 3 zmienione, W.—Ł. 1981) oraz ze Stefanem Borkiem skrypt Materiały do ćwiczeń z gleboznawstwa melioracyjnego (W. 1975, wyd. 5, W. 1986). Wyniki swych badań przedstawił w r. 1974 na Międzynarodowym Kongresie Gleboznawczym w Moskwie w referacie Dyfuzja tlenu w glebach jako wskaźnik potrzeb melioracji gleb i ruchliwości niektórych jonów glebowych. Ogółem był autorem lub współautorem ok. 100 prac naukowych. Za podręczniki został wyróżniony nagrodami ministra nauki, szkolnictwa wyższego i techniki: III st. (1971) i II st. (1975). W r. 1975 otrzymał tytuł profesora nadzwycz. nauk rolniczych.
Jako autorytet w swojej specjalności wchodził Ś. w skład wielu gremiów naukowych i stowarzyszeń, m.in. od r. 1960 był członkiem Komitetu Gleboznawstwa i Chemii Rolnej PAN. Działał w Polskim Tow. Gleboznawczym jako skarbnik i członek Zarządu Głównego (1950—9), przewodniczący Sekcji Aparatury (1957—62) i prezes oddz. warszawskiego (1960—70). Za granicą należał do International Society of Soil Science (od r. 1978) i New York Academy of Sciences (od r. 1981). Był członkiem Tow. Polsko-Szwajcarskiego (od r. 1961) i wchodził w skład jego Prezydium (1963—70). Od r. 1950 należał do ZNP, a w r. 1981 został członkiem NSZZ „Solidarność”. W r. 1981 przeszedł na emeryturę, a w r.n. otrzymał tytuł profesora zwycz. Zmarł 1 III 1997 w Warszawie, został pochowany 7 III na cmentarzu Komunalnym Północnym. Był odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1976), Medalem KEN (1981) i Złotą Odznaką Polskiego Tow. Gleboznawczego (1961).
W zawartym w r. 1947 małżeństwie z Jadwigą z Parchimowiczów miał Ś. córkę Władysławę Marię (ur. 1948) i syna Wacława (ur. 1953), mgr inż. melioracji wodnych, nauczyciela akademickiego w Inst. Gleboznawstwa SGGW.
Bibliografia zawartości „Roczników Nauk Rolniczych”, „Roczniki Nauk Roln.” T. 83: 1958 S. D; Katalog rozpraw doktorskich i habilitacyjnych 1963, W.—P. 1964 s. 378—9; Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, W. 1993; Współcz. uczeni pol., IV (fot.); — Księga pamiątkowa SGGW (1937); Księga pamiątkowa SGGW (1958), I—II; Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego Akademia Rolnicza w Warszawie w latach 1957—1985, W. 1990 I (fot.); — Nekrologi i wspomnienia pośmiertne: „Roczniki Gleboznawcze” T. 50: 1999 nr 1/2 s. 155—6 (A. Kusińska, fot.); — Arch. SGGW: Akta studenckie, nr 4811, Akta pracownicze, nr 8142 sygn. 2003/138, Akta przewodu kandydackiego, nr III—3 sygn. 1113/32, Akta przewodu habilitacyjnego, nr 0051/64, Akta nadania tytułu nauk. prof. nadzwycz., nr 140, Akta pracownicze, nr 11457 (dot. syna, Wacława).
Stanisław Tadeusz Sroka