Giełgud Ignacy (zm. 1807), generał-lejtnant W. P. Syn Antoniego i Karoliny z Oskierków. Był posłem na Sejm Czteroletni i członkiem Towarzystwa Przyjaciół Konstytucji 3 Maja, rotmistrzem kawalerii narodowej i strażnikiem W. Ks. Lit. (1789–93). Dn. 24 IV 1794 wybrany został w Wilnie do Rady Najwyższej Rządowej i brał udział w powstaniu. Popularność zapewniło mu w Warszawie wspomnienie wywołanego uczuciami patriotycznymi wyzwania na pojedynek eks-faworyta carowej Platona Zubowa, gdy ten zjawił się w stolicy po rozbiorze Polski. Podczas kampanii 1806 na przedstawienie Wybickiego Murat powierzył mu 3 XII organizację wojsk w departamencie warszawskim; 13 III 1807 na mocy dekretu Napoleona G. objął dowództwo nad dywizją po rannym w potyczce pod Tczewem Henryku Dąbrowskim i walczył dzielnie przy oblężeniu Gdańska. Zmarł z trudów wojennych 13 VI w Gniewie. W r. 1792 otrzymał Order św. Stanisława i Orła Białego, 4 IV 1807 Legię Honorową. Żonaty z Karpiówną, chorążanką upieką.
Złota księga XII; Uruski, IV; Skałkowski A., Tow. Przyjaciół Konstytucji 3 Maja, Pozn., 1938; Mościcki H., Gen. Jasiński, W. 1917 (indeks); Gembarzewski B., Wojsko Ks. Warszawskiego, W. 1903–1912, 3–4; Sokolnicki M., Gen. Michał Sokolnicki, Kr.-W. 1912, Monogr. w Zakresie Dziejów Nowożytnych t. XI; Skałkowski A., Fragmenty, P. 1928, 32; Rembowski A., Spadek po Maurycym Hauke, Kr. 1910; Archiwum Wybickiego, wyd. A. M. Skałkowski, Gdańsk 1950 II; Materiały do dziejów Komisji Rządzącej z r. 1807, wyd. M. Rostworowski, Kr. 1918 I.
Henryk Mościcki