INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Kajetan Kozłowski      Kajetan Kozłowski, wizerunek na bazie litografii Józefa Sonntaga, utworzona przy użyciu SI (TŚ).

Kajetan Kozłowski  

 
 
2 poł. XVIII w. - 1 poł. XIX w.
Biogram został opublikowany w 1970 r. w XV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Kozłowski Kajetan (1. poł. XIX w.), prawnik, adwokat, deputowany na sejmy Król. Pol. Pochodził z rodziny osiadłej w Płockiem. W grudniu 1806 r. został wybrany do Izby Sprawiedliwości płockiej, a w październiku n. r. mianowany adwokatem przy Sądzie Apelacyjnym w Płocku. W r. 1811 był patronem w Sądzie Pokoju w Mławie, a równocześnie (w l. 1811–2) – członkiem rady pow. wyszogrodzkiego. W r. 1815 mianowany został mecenasem przy Sądzie Najwyższej Instancji. Brał żywy udział w ruchu wolnomularskim. Był członkiem kapitularnej loży szkockiej «Rycerze Gwiazdy» i członkiem czynnym loży «Świątynia Minerwy». W r. 1819 został mianowany wielkim sędzią, a w r. 1820 – pierwszym wielkim dozorcą Wielkiego Wschodu Narodowego Polskiego. Wybrany deputowanym do sejmu przez zgromadzenie gminne Płocka (12 I 1820) wziął udział w obradach sejmu Królestwa Polskiego w t. r. Powołany na członka sejmowej komisji praw cywilnych i kryminalnych, przemawiał przeciw rządowemu projektowi kodeksu postępowania karnego. Pod koniec obrad został powołany przez Aleksandra I na członka specjalnej komisji (rozwiązanej dopiero 10 XII 1830 r.), która miała przygotować projekt kodeksu postępowania cywilnego i kryminalnego Król. Pol. Należąc do jej najaktywniejszych członków, był jednym z głównych redaktorów projektu księgi I kodeksu, bardzo zbliżonej w swych zasadach do napoleońskiego Kodeksu Cywilnego, a przyjętej przez sejm w r. 1825. W dyskusjach w toku przygotowywania projektu zajmował stanowisko umiarkowanie liberalne, opowiadając się przeciw zaostrzeniu kar za odstępstwo od wyznania chrześcijańskiego.

Pochłonięty pracami komisji, zrezygnował K. ze stanowiska mecenasa (2 I 1823), ale po roku powrócił na nie (20 I 1824), zrzekając się wysokiej pensji wypłacanej z tytułu zasiadania w komisji (15 tys. złp., tzn. uposażenie radcy stanu). W r. 1825 uczestniczył w obradach sejmu, wybrany członkiem komisji skarbowej, a w maju 1826 r. uzyskał mandat deputowanego na dalsze sześć lat – tym razem na zgromadzeniu gminnym okręgu płockiego i pułtuskiego; od r. 1825 był też członkiem Komisji Nadzwyczajnej Biletów Kasowych. Głównym kierunkiem jego działalności w następnych latach pozostała jednak praca w komisji prawodawczej. K. redagował projekt «tytułu» (części) I księgi II kodeksu cywilnego („O różności rzeczy”), ale pełna realizacja zadań komisji zastała uniemożliwiona m. in. z powodu stanowiska Komisji Sprawiedliwości pragnącej utrzymania napoleońskiego Kodeksu Cywilnego. W tym czasie K. bardzo ograniczył praktykę adwokacką, prowadząc tylko nieliczne procesy fiskalne. W r. 1828 odważnie bronił Romana Załuskiego przed Sądem Sejmowym, wskazując na brak dowodów winy w działaniach podsądnego i podważając wyniki śledztwa administracyjnego przeciw przywódcom Tow. Patriotycznego. W r. 1829 z ramienia komisji prawodawczej był delegowany na Ogólne Zgromadzenie Rady Stanu celem uczestniczenia w jej dyskusjach nad projektem dalszych części kodeksu cywilnego, a w r. 1830 okresowo zastępował Kajetana Koźmiana w Radzie Stanu. W czerwcu 1830 r. brał udział niemal całkowicie biernie w obradach sejmu (przedstawił jedynie petycję o monopoliach). Zasiadając systematycznie w sejmie powstańczym (aż do ostatniego posiedzenia w Warszawie w dn. 7 IX 1831 r.) złożył projekt rewizji kas rządowych (9 II), głosował za zdecydowanym poparciem powstania na Litwie i za wnioskiem ugrupowań konserwatywnych o zmianie formy rządu (11 VI), a przeciw wyborowi nowego składu izby poselskiej (15 VI). Po upadku powstania nie pełnił już obowiązków mecenasa.

 

Estreicher; Bibliografia historii Polski XIX w., Wr. 1958 I; – Grynwaser H., Kodeks Napoleona w Polsce, w: tenże, Pisma, Wr. 1951; Kraushar A., Mecenasi warszawscy w obronie członków Towarzystwa Patriotycznego przed Sądem Sejmowym r. 1828, W. 1920; Małachowski-Łempicki, Wykaz pol. lóż wolnomularskich, 135, 137, 235; Przelaskowski R., Sejm warszawski 1825 r., W. 1929; – Arch. Wybickiego, II 81, 102, 536–7, 539; Bieczyński T., Sąd sejmowy opowiedziany przez naocznego świadka, Kr. 1869; Diariusz sejmu z r. 1830–1831, Wyd. M. Rostworowski, Kr. 1907–12 I–VI; Dziennik posiedzeń Izby Poselskiej w czasie sejmu Królestwa Polskiego w r. 1820 odbytego, W. (1820) s. 6, 20, 91–4, 248–51; Materiały do dziejów Komisji Rządzącej z r. 1807, Wyd. M. Rostworowski, Kr. 1918; Protokół posiedzeń Izby Poselskiej Królestwa Polskiego z miesiąca czerwca 1830 r., W. 1831 s. 2, 297; – „Gaz. Koresp. Warsz. i Zagran.” 1820 nr 22, 1826 nr 86; Kalendarzyk Polityczny Pijarski, W. 1811, 1812, 1816 s. 119; Nowy Kalendarzyk Polityczny W. 1819–31; – AGAD: Protokoły Rady Administracyjnej Król. Pol. t. 2, 3, 6, 8, 11–3, 16, 17, 19, Rada Stanu Król. Pol. I vol. 4, 6 i 272 (projekty kodeksu cywilnego).

Jerzy Skowronek

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.