INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Karol Józef Stromenger     

Karol Józef Stromenger  

 
 
1885 - 1975-06-11
Biogram został opublikowany w latach 2006-2007 w XLIV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Stromenger Karol Józef (1885–1975), krytyk muzyczny, pedagog, kompozytor, radiowiec.

Ur. we Lwowie, był synem Karola (zob.) i Marii Wilhelminy von Schenk.

Od wczesnych lat dziecinnych S. wraz z matką i siostrami uczestniczył w muzykowaniu domowym, grając na fortepianie. W konserwatorium lwowskim odbył studia pianistyczne; pod kierunkiem Alojzego Sladka uczył się tam także gry na wiolonczeli. W r. 1903 zdał maturę w gimnazjum niemieckim we Lwowie i t.r. podjął w tym mieście służbę w armii austro-węgierskiej; w karcie kwalifikacyjnej z 9 IX zanotowano, że S., kadet rezerwy, ogniomistrz w Dyw. Artylerii Nr 11, znał języki: niemiecki, polski, francuski i cerkiewnosłowiański, był wprawnym jeźdźcem i dobrze prowadził baterię konną. W l. 1904–7 studiował S. prawo na uniw. w Wiedniu (studiów nie ukończył dyplomem), a następnie w l. 1909–13 muzykologię; od r. 1909 w tamtejszym konserwatorium uczył się pod kierunkiem R. Fuchsa harmonii, teorii i kontrapunktu. Był czynny w Polonii wiedeńskiej, skupionej wokół Związku Polaków «Strzecha»; akompaniował na organizowanych przez Stanisława Fałata tzw. Żywych Dziennikach oraz prowadził ze Zdzisławem Jachimeckim pogadanki muzyczne. Po zdaniu egzaminu państwowego utrzymywał się z pracy na kolei. Jako pracownik Bureau de Voyage pour l’Autriche przebywał w r. 1914 w Paryżu. Po wybuchu pierwszej wojny światowej władze francuskie ujęły S-a na morzu w drodze do Genui i jako poddanego austriackiego internowały, m.in. w obozie Le Puy (dep. Gironde). Do kraju wrócił S. dopiero pod koniec r. 1919. Wstąpił do WP i pełnił służbę w l. 1920–1 w stopniu porucznika w obozie w Biedrusku koło Poznania. Następnie osiedlił się w Warszawie. Po krótkiej pracy w PKP został w r. 1921, po odejściu Juliusza Wertheima, krytykiem muzycznym w „Kurierze Polskim”; 2 X t.r. ukazał się tam jego pierwszy artykuł o muzyce G. Mahlera i I. Strawińskiego. W r. 1924 odszedł z „Kuriera Polskiego” i rozpoczął współpracę z „Tygodnikiem Ilustrowanym” artykułem Zakątek średniowiecznej Francji – Le Puy (nr 32–33); od t.r. pisywał też do „Muzyki”. W tym okresie (do r. 1928) publikował również w „Kurierze Porannym”.

W l. 1924–5 zaangażował się S., razem z Romanem Rudniewskim, w organizowanie w Warszawie Próbnej Stacji Polskiego Tow. Radiotechnicznego przy ul. Narbutta 29. Dn. 1 II 1925 objął kierownictwo codziennego, jednogodzinnego programu radiowego, poświęconego prawie w całości muzyce; układał program oraz prowadził próby solistów i zespołów przed ich występem na antenie. Już w pierwszych miesiącach funkcjonowania stacji wystąpili przed mikrofonem m.in. Aleksander Michałowski, Stanisława Argasińska-Choynowska, Róża Benzefowa, Adam Dobosz, Trio Wiłkomirskich oraz Jan Kiepura (5 V t.r.). Również sam S. występował jako pianista i kameralista-wiolonczelista: 22 IV w kwartecie z Lidią Kmitową, a w r. 1926 w trio z Kmitową i Różą Etkin. Transmitowane z Filharmonii Warszawskiej piątkowe koncerty poprzedzał krótkimi pogadankami. Nadawane na żywo audycje S-a miały charakter gawędy, były spontaniczne, pełne dygresji i humoru. Jego artykuł w „Kurierze Porannym” (1927 nr z 8 III) Krytykowi muzycznemu Radiofonii – ku pamięci, dotyczący Adama Wieniawskiego, wywołał protest Zarządu Stow. Współczesnych Kompozytorów Polskich, podpisany przez Ludomira Różyckiego („Muzyka” 1927 nr 3). W l. 1927–34 publikował S. recenzje i artykuły muzyczne w „Wiadomościach Literackich”, m.in. Muzyka wzrokowa (1934 nr 50), oraz w „Lwowskich Wiadomościach Muzycznych i Literackich”, m.in. Przyszłość muzyki czy muzyka przyszłości (1929 nr 10) i Plagiaty muzyczne (1930 nr 2). Od r. 1928 współpracował też z „Kwartalnikiem Muzycznym”. T.r. wydał swą pierwszą popularną monografię Franciszek Schubert („B. Muzycz.” 1928 nr 5). Był w tym czasie współautorem prac zbiorowych, redagowanych przez Mateusza Glińskiego: „Romantyzm w muzyce” (W. 1928), „Instrumenty muzyczne” (W. 1929) i „Nowa Muzyka” (W. 1930). Uczestniczył w dyskusji Polskiego Klubu Artystycznego na temat «państwo a sztuka» (m.in. z Glińskim, Władysławem Skoczylasem i Juliuszem Kadenem-Bandrowskim); swoją wypowiedź pt. Muzyka a Państwo opublikował w „Rytmie” (1928 nr 34–35).

W r. 1929 wszedł S. do komisji dla opracowania statutu Stow. Pisarzy i Krytyków Muzycznych, w którym w r. 1930 pełnił funkcję skarbnika. Od r. 1929 pracował jako krytyk muzyczny w „Gazecie Polskiej”; pisywał też recenzje i artykuły do „Głosu Prawdy” (m.in. cykl felietonów Literatura a muzyka). Nadal współpracował z „Muzyką” (m.in. Muzyka w malarstwie, 1929 nr 11–12), a także publikował w „Pionie”, „Muzyce Polskiej” (1934–8), „Arkadach” (1935–8), „Teatrze” (1936), efemerycznym czasopiśmie „Chopin” (1937 nr 1, 50, 52) oraz „Radiu” (później „Antenie”, 1935–9). Był stałym współpracownikiem „Sceny Polskiej”, w której m.in. ogłosił, w związku z premierą „Harnasiów” Karola Szymanowskiego w Hamburgu, artykuł Teatr Szymanowskiego (R. 14: 1937 nr 1–4), a także szkic Teatr Wagnera (R. 15: 1938 nr 2–3). W r. 1933 wszedł do Głównej Rady Programowej Polskiego Radia (PR), a w r. 1935 został przewodniczącym Komisji Muzycznej PR. Zainteresowany przede wszystkim operą i teatrem, wykładał w l. 1935–6 historię opery i encyklopedię muzyki na Wydz. Sztuki Reżyserskiej w Państw. Inst. Sztuki Teatralnej (PIST). Do pracy zbiorowej „Stulecie Teatru Wielkiego w Warszawie (1833–1933)” (W. 1933, red. E. Świerczewski) napisał rozdział Warszawska opera w niezależnej Polsce (1918–1933). Sam komponował muzykę do spektakli teatralnych: „Wieczoru trzech króli” W. Shakespeare’a, „Małej Dorrit” wg Ch. Dickensa oraz „Obrony Ksantypy” Ludwika Hieronima Morstina (prawdopodobnie do spektaklu w reżyserii Wiercińskiego, Teatr Wielki w Warszawie, 1939). W pracy zbiorowej „Jesteśmy w Warszawie” (W. 1938) zamieścił rozdział Muzyka w Warszawie. Opublikował kilka biogramów muzyków w PSB. Od r. 1934 mieszkał w Warszawie przy ul. Wilczej 5.

Podczas bombardowania Warszawy 25 i 26 IX 1939 mieszkanie S-a zostało zniszczone. W okresie okupacji, wg wspomnień rodzinnych, S. prowadził kursy języka niemieckiego dla pracowników gazowni i elektrowni, a w konspiracji uczył języka angielskiego; brał udział w życiu muzycznym i jako wiolonczelista, członek orkiestry Kazimierza Wiłkomirskiego, występował w kawiarni Lardellego. Do koncertów w prywatnych mieszkaniach wygłaszał słowo wstępne. Zajmował się nadal pisarstwem muzycznym: dla wydawnictwa Arcta opracowywał od r. 1941 encyklopedię muzyczną, a od r. 1944, wspólnie z żoną, przewodnik operowy (maszynopisy zniszczyli Niemcy). Po upadku powstania warszawskiego 1944 r. przeniósł się S. z rodziną do Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie zarobkował jako akompaniator m.in. w kościołach oraz kawiarniach; występował też w Częstochowie i Nowym Radomsku. W marcu 1945 zamieszkał w Łodzi i w organizowanym przez Wiłkomirskiego Państw. Konserwatorium Muzycznym uczył teorii muzyki i dyrygentury. Po przekształceniu 1 II 1946 Konserwatorium w Państw. Wyższą Szkołę Muzyczną (PWSM) wykładał w l. 1946–8 jako pedagog nieetatowy historię opery. W l. 1945–6 uczył umuzykalnienia w PIST, a w l. 1946–59 umuzykalnienia, historii muzyki, historii opery, wiadomości muzycznych oraz przedmiotu zwanego widowiskiem muzycznym na różnych wydziałach (powstałej w r. 1946 z PIST) Państw. Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (PWST) z siedzibą w Łodzi (od 1 I 1949 – w Warszawie). Opracował scenariusz, słowo wiążące i muzykę do audycji słowno-muzycznej Listy Chopina w reżyserii Marii Wiercińskiej (premiera w sali PIST 10 XI 1945). Również w r. 1945 rozpoczął współpracę z uruchomioną 22 X t.r. rozgłośnią łódzką PR; z Łodzi, a następnie z Warszawy transmitowany był do programu ogólnopolskiego jego cykl Audycje słowno-muzyczne Karola Stromengera. Publikował od r. 1945 w „Ruchu Muzycznym” (Życie muzyczne pod okupacją, nr 1), „Odrodzeniu” (Muzyka w Łodzi, nr 28, Czy odbudujemy polską operę?, nr 30), a w l. 1946–7 także w „Książce i Kulturze” (O potrzebie słownika muzycznego, 1946 nr 11) i „Łodzi Teatralnej” (Jan Stefani, 1946/7 nr 3, Muzyka elżbietańskiej Anglii, nr 8).

Od r. 1946 pracował S. w wydawnictwie «Wiedza Powszechna» jako redaktor działu „Muzyka i muzycy polscy”. Opracowywał wstępy do wydawnictw nutowych oraz pisał prace popularnonaukowe, m.in. Stanisław Moniuszko twórca pieśni i oper (W. 1946) i Polskie empire muzyczne (W. 1948). Z muzyką S-a wystawiono w Łodzi „Fircyka w zalotach” Franciszka Zabłockiego (Teatr Powszechny, 18 X 1947) oraz „Otella” Shakespeare’a w reżyserii Henryka Szletyńskiego (Państw. Teatr WP, 24 IV 1948). Przygotowując się do obchodzonego w r. 1949 «Roku Chopinowskiego», rozwinął działalność popularyzatorską: wydał książkę Fryderyk Chopin w stulecie śmierci (W. 1948, wyd. 3, Kr. 1959, tłum. portugalskie, Rio de Janeiro 1949). Dla przygotowanego wspólnie z Bronisławem E. Sydowem Almanachu chopinowskiego 1949 pod redakcją Witolda Rudzińskiego (W. 1949) opracował Kronikę życia. Publikował także artykuły w prasie polskiej (Jak grali, jak grają Chopina, „Problemy” 1949 nr 9) oraz zagranicznej (Das Leben Chopins, „Die Musikwelt” 1949 nr 7, Chopin – homme et artiste d’après sa correspondence, „Cahiers J.” 1949 nr specjalny, Vida de Chopin, „Opus” 1949 nr 22–23, How Chopin played, „Poland of Today” 1949 nr 10). Obok m.in. Jachimeckiego i Henryka Swolkienia, był komentatorem tzw. żywych wydań dzieł Chopina, czyli cyklu czternastu koncertów, obejmujących całą twórczość kompozytora (Warszawa, 23 II – 3 IV 1949). Artykułem Zbieracze ludowych pieśni polskich („Radio i Świat” 1949 nr 19) włączył się w uroczystości Festiwalu Muzyki Ludowej. W r. 1950 napisał kolejną monografię popularną Mikołaj Rimski-Korsakow (W.).

W tym czasie szczególnie często wystawiano sztuki z muzyką S-a: „Henryka VI na łowach” Bogusławskiego, od kwietnia 1950 we Wrocławiu, a następnie m.in. w reżyserii Kazimierza Dejmka (Teatr Nowy w Łodzi, od 5 II 1953) oraz na wielu scenach, aż do l. osiemdziesiątych, „Poskromienie złośnicy” w reżyserii Hanny Małkowskiej (Teatr Powszechny w Łodzi, 5 VI 1954), „Lekarza mimo woli” Moliera w reżyserii Krystyny Berwińskiej (Teatr Ziemi Mazowieckiej w Warszawie, 10 III 1956, wyd. z dod. muzycz., W. 1959), „Kobieta jest diabłem” i „Niebo” (z „Teatru Klary Gazul”) P. Mérimé (Teatr Nowy w Łodzi, 29 X 1957). Wystawiono też fragmenty „Nocy listopadowej” Stanisława Wyspiańskiego, w opracowaniu muzycznym S-a (PWST w Warszawie, 16 II 1957). W serii „Muzyka Polska. Fortepian na 4 ręce” opracował S. dla wydawnictwa «Czytelnik» trzy uwertury Moniuszki: do „Flisa”, „Parii” i „Verbum nobile” (Kr. 1953), a dla Polskiego Wydawnictwa Muzycznego (PWM) uwertury Moniuszki pt. Polska muzyka symfoniczna na fortepian na cztery ręce (Kr. 1954–5). Również dla PWM dokonał z Mieczysławem Szalewskim aranżacji na fortepian Tematu z wariacjami z kwartetu op. 20, nr 4 J. Haydna (Kr. 1954). W r. 1956 wydał omówienie opery Złoty kogucik N. Rimskiego-Korsakowa (Kr.). Włączając się w obchody 200. rocznicy śmierci Mozarta, opublikował kolejną książkę popularyzatorską Opowieść o Mozarcie (W. 1956) i przygotował scenariusz wystawy poświęconej Mozartowi (a także Chopinowi) w Tow. im. Fryderyka Chopina w Warszawie (23 IV – 20 VII t.r.). Brał udział w Ogólnopolskim Tygodniu Zamknięcia Roku Mozartowskiego (8–15 XII). W r. 1957 wydał omówienie opery pt. Uprowadzenie z seraju Wolfganga Amadeusza Mozarta (Kr.). Nadal przygotowywał dla PWM utwory różnych kompozytorów w opracowaniu na cztery ręce: Utwory klasyczne (T. 1: 1957, wyd. 6, 2000, T. 2: 1965, T. 3: 1968). Pisał programy m.in. dla Operetki w Gliwicach, Państw. Opery Śląskiej w Bytomiu i Państw. Opery we Wrocławiu. W r. 1959 opublikował najpopularniejsze dzieło, napisany na nowo Przewodnik operowy (W., wyd. następne pt. Iskier przewodnik operowy, W. 1964, 1976). Omawiał w nim ponad dwieście najsłynniejszych oper, ułożonych w porządku alfabetycznym wg nazwisk kompozytorów, z notami biograficznymi, streszczeniami librett oraz przeglądem ważniejszych inscenizacji. Po „Przewodniku operowym” Lesława Jaworskiego (P. 1913, Lw. 1921) była to druga tego typu publikacja w Polsce.

W r. 1959 podpisał S. umowę z PR na realizację audycji Kwadrans muzyczny Karola Stromengera; emitowana w II programie PR, zyskała dużą popularność wśród słuchaczy. W r. 1960 przeniósł się S. do Warszawy, gdzie zamieszkał na Saskiej Kępie. Wydał w tym okresie monografię Mozart (W. 1962). Z r. 1962 pochodzi też kompozycja Rondo na 2 fortepiany, wariacyjne opracowanie dwóch francuskich piosenek „La bonne aventure” i „La Dijonnaise” (Kr.) oraz muzyka do spektaklu „Zaczarowana gospoda” Władysława Smulskiego, w reżyserii Tadeusza Minca (Teatr Nowy w Łodzi, 27 I t.r.). W l. 1966–74 zamieszczał S. obszerne opracowania oper w programach Teatrów Wielkich w Łodzi i Warszawie. W r. 1970 opublikował wybór swych felietonów Czy należy spalić Luwr? (Kr.). Do końca życia prowadził w PR cykl Kwadrans muzyczny…; ostatnią audycję emitowano już po jego śmierci. S. zmarł 11 VI 1975 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kw. A–37 rząd 2 grób 3). Był odznaczony Srebrnym Wawrzynem Akademickim (1936) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955), otrzymał też Państw. Nagrodę Muzyczną I st. (1955) oraz nagrodę za audycje komentujące dzieła muzyczne (1958). W r. 1971 wyróżniony został najwyższym odznaczeniem radiowym «Złotym Mikrofonem».

S. był dwukrotnie żonaty. Od 12 IV 1923 jego żoną była Maria z Melcerów (14 XII 1900 – 13 IV 1959), córka Henryka Melcera-Szczawińskiego (zob.) i Heleny ze Szczawińskich, siostra Wandy Melcer (zob. Sztekkerowa Wanda), w okresie międzywojennym tłumaczka przysięgła w Poselstwie Królestwa Belgii, a po wojnie pracownica biblioteki Państw. Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Łodzi. Drugą żoną była od r. 1960 Jadwiga z Bonieckich (16 III 1903 – 15 IV 1979), pianistka, pedagog PWSM w Warszawie. W pierwszym małżeństwie miał S. córkę Zuzannę (ur. 18 I 1925), w powstaniu warszawskim 1944 r. łączniczkę i sanitariuszkę Wojskowej Służby Kobiet AK (pseud. Zuza), po wojnie dr biologii, wykładowcę na wyższych uczelniach, autorkę książek popularnonaukowych o zwierzętach, m.in. „Zwierzęta z rodowodem” (W. 1973), „Dziwy świata zwierząt” (W. 1983), „Przystosowani pożyją dłużej” (Kat. 1985) oraz „Koty” (W. 1990), zamężną w l. 1948–61 z Romualdem Klekowskim. Drugie małżeństwo S-a było bezdzietne.

 

Fot. w: „Radio i Telewizja” 1959 nr 11 (okładka); – Bibliogr. pol. czasopism muzycz., VIII–X, XIII–XV; Bibliogr. Warszawy, V–VI; Bibliografia polskiego piśmiennictwa muzycznego, Kr. 1955 III, 1957 V, 1966 IX cz. 1, 2, 1967 XII, 1976 XV; Ciborska, Leksykon dziennikarstwa; Hahn W., Shakespeare w Polsce. Bibliografia za lata 1947–1955, Wr. 1958; Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; Maciejewska M. K., Polakowska A., Czasopisma teatralne dziesięciolecia 1944–1953, Wr. 1956; Pol. Bibliogr. Liter. za l. 1944/5, 1947–1950/1, 1960/1, 1969, 1974; Słown. Muzyków Pol., II; Sydow B. E., Bibliografia Fryderyka Chopina, W. 1949; „Wiadomości Literackie” 1934–1939. Bibliografia zawartości, Oprac. A. Czachowska, Wr. 1999; – Katalog III Ekspozycji Muzealno-Archiwalnej Mozart–Chopin…, W. 1956; – Batura E., Tematyka operowa w publicystyce Karola Stromengera (praca magisterska w Wyższej Szkole Pedagog. w Olsztynie z r. 1982); Historia prasy polskiej 1918–1939, Oprac. A. Paczkowski, W. 1980 III; Jasiński R., Na przełomie epok. Muzyka w Warszawie (1910–1927), W. 1979; Kaszyński S., Teatr Łódzki w latach 1945–1962, Ł. 1970; Kucharski W. S., Związek Polaków w Austrii „Strzecha” (1894–1994), L.–Wiedeń 1966; Kuczyński K. A., Ludzie i książki: z polsko-niemiecko-austriackiego pogranicza…, Piotrków Trybunalski 1995; Kwiatkowski M. J., Narodziny Polskiego Radia, W. 1972; tenże, „Tu Polskie Radio Warszawa…”, W. 1980; Miazek R., Przeminęło z radiem. Opowieść o Zygmuncie Chamcu, założycielu, pierwszym dyrektorze Polskiego Radia, Rzeszów 2005; Pol. życie artyst. w l. 1915–39; Polska współczesna kultura muzyczna 1944–1964, Red. E. Dziębowska, Kr. 1968; Raszewski Z., [wstęp do:] Apia A., Żywa sztuka czy martwa natura, „Pam. Teatr.” 1956 s. 587; Warszawska Szkoła Teatralna. „Szkice i wspomnienia”, W. 1991; Wiadomości Literackie 1924–1933, Oprac. M. Toporowski, W. 1939; Wilski Z., Polskie szkolnictwo teatralne 1911–1944, Wr. 1978; – Bądkowska S., Rozmowa z Karolem Stromengerem, „Radio i Telewizja” 1959 nr 11; Drzewiecki Z., Wspomnienia, Kr. 1971; Fałat S., Wspomnienia z dawnego Wiednia. Fragmenty z listów, W. 1937 s. 30; Jarociński S., Antologia polskiej krytyki muzycznej XIX i XX w. (do r. 1939), Kr. 1955; Kwiatkowski M. J., Zaczarowany Karol Stromenger. To już historia (99), „Rit” 1970 nr 50; Rocznik za r. 1906 Stowarzyszenia polskiego «Strzecha» w Wiedniu, Wiedeń 1906; Stromenger Z., Wielcy radiowcy: Karol Stromenger. Tego nie podają biogramy, „Salon Pol.” 2000 nr 12; Wiłkomirski K., Wspomnień ciąg dalszy, Kr. 1980; Z dziejów Akademii Muzycznej w Łodzi (materiały historyczne). Cz. I: PWSM 1945–1975, Ł. 1991; – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne z r. 1975: „Dzien. Pol.” nr 136, „Radio i Telewizja” nr 26 (H. Swolkień), „Trybuna Ludu” nr 139, „Tyg. Powsz.” nr 33, „Życie Warszawy” nr 137, 138, 149; – B. Narod.: rkp. 7577; – Mater. Red. PSB: Życiorysy Karola, Marii i Zuzanny Stromengerów, oprac. Zuzanna Stromenger; Mater. w posiadaniu córki S-a Zuzanny z W. (karta kwalifikacyjna wojsk. z 9 IX 1903); – Informacje Małgorzaty Kumali z Kr.

Piotr Dmitrowicz i Andrzej Sowa

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

 

Karol Stromenger

1848-04-13 - 1895-02-28 adwokat
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Leon Niemczyk

1923-12-15 - 2006-11-29
aktor filmowy
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.