Głuchowski Kazimierz (1885–1941), żołnierz, dziennikarz, działacz emigracyjny, ur. w Kamiennej w pow. nadwórniańskim, pochodzenia ormiańskiego. Po studiach wyjechał w r. 1906 do Stanów Zjedn. A. P., gdzie w r. 1908 redagował „Strumień” w Westfield, Massachusetts, w 1910 został współredaktorem „Dziennika Narodowego” w Chicago, w 1911 „Dziennika Związkowego” tamże, w 1913 naczelnym redaktorem „Rekordu Codziennego” w Detroit, a w 1914 założył i redagował „Kurier Codzienny” w Cleveland. W sierpniu t. r. wrócił do Polski i zaciągnął się do legionów Piłsudskiego. Zrazu pracował w departamencie wojskowym Naczelnego Komitetu Narodowego, potem przeszedł do służby liniowej w artylerii. Po powstaniu niepodległego państwa polskiego redagował „Monitora Polskiego” i pomagał w założeniu Polskiej Agencji Telegraficznej. W r. 1920 wysłany został jako pierwszy konsul Rzpltej do Parany, gdzie napisał pracę pt. Materiały do osadnictwa polskiego w Brazylii (w r. 1929). Po powrocie do kraju wysunął, w porozumieniu z sanacją, ideę kolonizacji Angoli, zainicjował pierwszą polską ekspedycję do tego kraju, a w r. 1928 założył Związek Pionierów Kolonialnych, z którego wykluła się Liga Morska i Rzeczna, przemianowana następnie na Ligę Morską i Kolonialną. Pracował przy tym w dziale prasowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i na polu publicystyki, usiłując artykułami swymi w „Pionierze Kolonialnym” (założonym przez siebie jako dodatek do „Morza”), „Morzu” i „Kwartalniku Naukowym Instytutu Emigracyjnego” rozbudzić w Polsce, popierane przez sanację, zainteresowanie ideą pozyskania własnych kolonii. Wróciwszy do Stanów Zjedn. sprawował funkcje dyrektora publicystyki w Linii Gdynia–Ameryka. Po wybuchu drugiej wojny światowej objął kierownictwo redakcji „Jedność-Polonia” w Baltimore, następnie „Dziennika dla Wszystkich” w Buffalo. W r. 1940 wydał w New Yorku broszurę polityczną pt. Na marginesie Polski jutra. W r. 1941 wybrany został na urząd prezesa Stow. Wydawców i Dziennikarzy Polskich w Ameryce. Kiedy w Kanadzie rozpoczęto rekrutację do armii polskiej, wyjechał do obozu w Windsor, Ontario, na stanowisko szefa propagandy. W kilkanaście dni potem zmarł nagle 15 IX 1941 r. Żonaty z Jadwigą Rybarczyk, pozostawił córkę, Jadwigę Korsakową, i syna Macieja.

Zieliński S., Mały słownik pionierów polskich kolonialnych i morskich, W. 1932 s. 126 (bibliografia); Who’s Who in Polish America; – Ordęga A., Co myślą i piszą Polacy w Ameryce, „Polska Walcząca” (Londyn) 1941 nr z 8 XI s. 6; „Dzien. dla Wszystkich” (Buffalo) 1940 nr z 3 IX s. 9, 1941 nr z 16 IX s. 1; „Dzien. Pol.” (Detroit) 1941 nr z 16 IX s. 1; „Dzien. Związkowy” (Chicago) 1941 nr z 16 IX s. 1; „Gaz. Pol.” (Winnipeg) 1941 nr z 24 IX; „Jedność Polonia” (Baltimore) 1941 nr z 19 IX; „Kronika” (Newark) 1941 nr z 19 IX; „Kur. Codz.” (Boston) 1941 nr z 8 IX s. 8; „Now. Pol.” (Milwaukee) 1941 nr z 17 IX s. 8; „Now. Pol.” (Syrakus) 1941 nr z 18 IX; „Nowy Świat” (New York) 1941 nr z 17 IX s. 4; „Odsiecz” (Windsor) 1941 nr z 21 IX s. 11; „Pitts-burczanin” 1941 nr z 19 IX; „Weteran” 1941 wrzesień s. 25.

Mieczysław Haiman