Borkowska Marcella z Biedrońskich (1842–1911), art. dramat. Po krótkim pobycie w r. 1857 w Szkole Dramatycznej, gdzie »rzadko bardzo dawała sposobność nauczycielowi (J. T. S. Jasińskiemu) przekonania się, czy jakąkolwiek odnosi korzyść z nauki«, pod koniec tegoż roku wyjechała do Krakowa i tam, za dyrekcji J. Pfeiffra, wystąpiła pierwszy raz 7 I 1858 w dwóch jednoaktowych sztukach Korzeniowskiego: »Okno na pierwszem piętrze« i »Pierwej mama«. Po ustąpieniu Pfeiffra i objęciu antrepryzy przez Ad. Miłaszewskiego opuściła B. Kraków w r. 1864, w początkach zaś następnego uzyskała występy w teatrze »Rozmaitości« (15 II Aniela w »Ślubach panieńskich«, 24 II Tekla Kaliniecka w »Okrężnem«, 5 IV Kasia w komedji Dupenty i Rougemonta »Krzyżyk złoty«). Popierana była przez literatów Lubowskiego, Sienkiewicza, Sarneckiego, Wł. Bogusławskiego i Tatarkiewicza. W r. 1869 gościła na występach we Lwowie i Krakowie; pozatem przez lat czterdzieści pięć pozostała wierna warszawskim »Rozmaitościom«, dla których była siłą wielce użyteczną, zwykle bowiem grała ponad dwieście razy w ciągu roku. Trzydziestolecie pracy na scenie B. uczczono jubileuszem w r. 1896. W r. 1863 poślubiła w Krakowie Adolfa Borkowskiego; w r. 1876 owdowiała. Bratem B. był Leon Biedroński; art.-malarz. Zmarła 22 II 1911.
Karjera sceniczna B. zapowiadała się świetnie. Estreicher przyznawał jej »wiele uczucia i wiele talentu«, uważał ją za »perłę« krakowskiego zespołu, a wielkie powodzenie w r. 1860 »Ślubów panieńskich« przypisywał »niezwyczajnie« pięknej grze panny Biedrońskiej«. W rolach naiwnych była ona wówczas »nieporównana«. W kilkanaście lat potem, już w Warszawie, gdzie B. musiała poprzestać na grywaniu drugorzędnych amantek, Wł. Bogusławski zarzucał jej »płaską i rozwleczoną dykcję«, przyznając jednocześnie »zręczność sceniczną i szyk«. Właściwe pole dla swych uzdolnień znalazła B. z biegiem lat w rolach charakterystycznych, które potrafiła »podnosić nieraz do skończonego typu«. Według Rapackiego znamiennym rysem talentu B. była pogoda, szczerość i serdeczne ciepło.
Akta osob. B-skiej (B. Nar.); Życiorys pióra J. T. S. Jasińskiego (rkp. w posiad. pryw.); Materjały biograficzne (rkp. w posiad; pryw.); Estreicher, Teatra w P., II 543–4, 552, 558 i pass.; Bogusławski Wł., Siły i środki n. sc., 328–9, Rapacki W. sto lat sceny p., 161.
Mieczysław Rulikowski