Tarłówna Marianna h. Topór (1599 lub 1600–1652), benedyktynka, ksieni klasztoru w Radomiu.
Była córką star. sochaczewskiego Stanisława (zm. 1599) i Barbary z Dulskich Tarłowej (zob.). Miała rodzeństwo przyrodnie, z pierwszego małżeństwa ojca z Zofią Szczawińską, Pawła (zm. w styczniu 1618), uczestnika dymitriad, i Zofię (zm. po 23 V 1625), żonę dworzanina królewskiego Adama Kaczkowskiego, oraz rodzone, starszego brata Jana Karola (zob.) i zmarłą młodo siostrę Reginę.
Po śmierci ojca opiekę nad T-ą i jej bratem w wyniku zawartej 2 V 1600 ugody z bratem stryjecznym męża, Zygmuntem Scypionem Tarłą (zob.), objęła matka, która już w r. 1605 lub na początku r.n. oddała córkę na wychowanie do klasztoru benedyktynek w Toruniu, gdzie ksienią była ciotka T-y , Zofia Dulska (zob.). Po powrocie matki z niewoli moskiewskiej, zgodnie ze złożonym przez nią ślubem, T. przyjęła 15 VIII 1611 habit zakonny w klasztorze benedyktynek toruńskich (z pewnością za dyspensą z powodu młodego wieku). W testamencie z 11 III 1613 matka zapisała jej 40 tys. złp. oraz srebro i kosztowności przeznaczone dla klasztoru. Prawdopodobnie T. była 12 III t.r. przy jej śmierci w klasztorze toruńskim, a następnie wspólnie z bratem uczestniczyła 5 XI w pogrzebie. Śluby zakonne złożyła 8 IX 1615; w r. 1616 pojechała z ciotką Dulską do Radomia w celu zakupu placu z dworem pod fundację nowego konwentu. Budową klasztoru zajął się brat, Jan Karol, przeznaczając na ten cel, prawdopodobnie bez wiedzy T-y , część pieniędzy z jej posagu, darowane mu przez Dulską, która otrzymała w zamian klejnoty, zapisane T-ie przez matkę; zgodnie z wolą matki nadał ponadto konwentowi wieś Kijanka oraz 20 tys. złp. zapisanych na Janowcu. Konsekracji T-y dokonał 8 VIII 1622 w Toruniu bp chełmiński Jan Kuczborski.
Na polecenie Dulskiej T. wyruszyła na początku r. 1627 do Radomia z dziewięcioma zakonnicami jako przełożona (starsza) nowego klasztoru; do miasta przybyła 13 II t.r. i tego dnia została uroczyście wprowadzona przez bp. chełmskiego Remigiusza Koniecpolskiego do nieukończonego jeszcze drewnianego budynku. Wkrótce została obrana ksienią; podczas sprawowania tego urzędu przyjęła do klasztoru 28 kandydatek i założyła szkołę klasztorną, która cieszyła się dużą popularnością. Konwent borykał się jednak z problemami finansowymi, spowodowanymi zatrzymaniem przez Dulską kosztowności, przeznaczonych na fundację, oraz niewypłaceniem T-ie dalszych części posagu przez brata, Jana Karola. Nie wiedząc o jego umowie z Dulską, T. próbowała dochodzić swych praw na drodze sądowej. Gdy jednak udała się z ciotką do sądu grodzkiego w Inowrocławiu, ta przed złożeniem pozwu zeznała, że siostrzenica została należycie wyposażona. T. z braku funduszy musiała ograniczyć prace budowlane w klasztorze; poprzestała na wystawieniu jednego murowanego pomieszczenia i dokończeniu kościoła p. wezw. Trójcy Świętej. Dzięki pomocy brata wyposażyła świątynię w niezbędne sprzęty, naczynia i paramenty liturgiczne, a w r. 1629 doprowadziła do jej poświęcenia przez sufragana płockiego Stanisława Starczewskiego. Po śmierci Jana Karola procesowała się z bratową Marianną z Ligęzów oraz bratanicami Teresą Ossolińską i Barbarą Daniłowiczową o zapisane klasztorowi sumy i w l. 1647 lub 1648 uzyskała korzystny wyrok sądu grodzkiego radomskiego, który w zamian za niespłacone zapisy przyznał klasztorowi intromisję do wsi Przyłęk w kluczu janowickim. W okresie żniw w r. 1648 udała się T. z kilkoma zakonnicami i chłopami klasztornymi do uzyskanej wsi, została jednak zaatakowana przez dragonów jej właściciela, star. stobnickiego Krzysztofa Baldwina Ossolińskiego (męża nieżyjącej już Teresy); schroniła się wówczas w dworze przyłęckim, gdzie na widok wjeżdżających na podwórze żołnierzy «od pamięci omdlała […] i tak na poły prawie umarłą do klasztoru zawieziono». Pod koniec października 1651 była już ciężko chora; przed śmiercią powierzyła opiekę nad klasztorem bratanicy Daniłowiczowej. Zmarła 12 I 1652, została pochowana w kościele klasztornym w Radomiu.
Jezuita Jan Nieliski dedykował T-ie swe dzieło „O Najświętszej Bogarodzicy Pannie uważania i rozmyślania pewne…” (Kr. 1636).
Borkowska, Leksykon zakonnic, I; Borkowska M., Słownik polskich ksień benedyktyńskich, Niepokalanów 1996; Estreicher; – Borkowska M., Klasztor benedyktynek radomskich i jego rola w życiu religijnym i kulturalnym Radomia i ziemi radomskiej, w: Radom i region radomski w dobie szlacheckiej Rzeczypospolitej, t. 2: Historia społeczno-religijna okresu wczesnonowożytnego, Red. Z. Guldon, S. Zieliński, Radom 1996 s. 67–71; Górski K., Zofia Dulska ksieni toruńska i jej spór z Magdaleną Mortęską ksienią chełmińską o reformę zakonu, „Nasza Przeszłość” t. 25: 1966 s. 176–8; Kupisz D., Tarłowie jako fundatorzy klasztoru benedyktynek w Radomiu, w: Tarłowie. Z dziejów kulturalnych, gospodarczych i politycznych rodu, Red. H. Gmiterek, A. Szymanek, Janowiec 2009 II 61–74; – Kronika benedyktynek toruńskich, Wyd. W. Szołdrski, Pelplin 1934 s. 59, 61–3, 77; Zapiski historyczne benedyktynek radomskich oraz materiały do kultu Magdaleny Mortęskiej, Oprac. M. Borkowska, w: Historiografia zakonna a wzorce świętości w XVII w., Wyd. K. Górski, M. Borkowska, W. 1984 s. 269, 270, 279–83, 297–8, 312–14.
Patrycja Gąsiorowska