Gawlik Mieczysław (1883–1928), doktor fil., prof. gimnazjalny, ur. się w Jarosławiu. Student Uniwersytetu Lwowskiego, w ll. 1903–8 pracował w seminariach prof. Finkla i Dembińskiego. Pod kierunkiem prof. Finkla napisał pracę pt. Projekt unii polsko-rosyjskiej w 2. poł. XVII w. Pracę zawodową w szkolnictwie średnim rozpoczął najpierw w Jarosławiu, kolejno w Horodence, Tłumaczu i Stanisławowie, by wreszcie na stałe osiąść we Lwowie, jako prof. Gimn. VIII. Duże zamiłowanie naukowe, oparte na bardzo gruntownych studiach i przygotowaniu metodycznym, pozwoliły mu na prowadzenie pracy twórczej nawet w ośrodkach prowincjonalnych. Ujawniła się ona w szeregu dzieł popularno-naukowych, jak: Odkrycia geograficzne (wyd. Macierzy Polskiej), Stanisław Staszic (nakł. Ossolin. 1926), Powstanie styczniowe (tamże 1925), oraz w szeregu recenzji rozsianych w Kwartalniku Historycznym (roczniki XX–XXIX). Wspólnie z podpisanym opracował podr. Kultura Polski (Wypisy źródłowe, nakł. Ossolineum 1925). Na IV Zjeździe Hist. Polsk. w Poznaniu przedstawił również wspólnie z podpisanym referat, pt.: »Konieczność wprowadzenia historii kultury polskiej jako przedmiotu obowiązkowego w planach i nauczaniu w szkołach średnich«. Zmarł niespodziewanie 29 I 1928.

Jako pedagog cieszył się powszechnym uznaniem i wzięciem. Cechy jego charakteru: dobroć, szlachetność, koleżeńskość, do ostatnich posunięta granic, jednały mu wielu i prawdziwych przyjaciół. Młodzież uwielbiała sumiennego pedagoga i wychowawcę.

Kazimierz Hartleb