Pradkowicz (Praczkowicz) Mikołaj (zm. po 1639), złotnik krakowski. Jak wykazuje rewizja krakowskich warsztatów złotniczych z r. 1628, P. wykonywał wyroby ze srebra 11-to łutowego. Bardzo aktywnie działał na terenie krakowskiej korporacji, był «tandyciarzem» w l. 1619 i 1622, «przysądnim» w l. 1623–5, «cajgwarterem» w l. 1631–2, wreszcie starszym cechu w l. 1629, 1633, 1634 i 1636. P. wybrany został starszym dożywotnim i figuruje w spisie starszych w r. 1639. Oprócz tego wymieniany jest 26 V 1635 jako jeden ze złotników podpisujących umowę między klasztorem Franciszkanów a cechem o odnowienie kaplicy cechowej p. wezw. św. Eligiusza. Postać P-a (którego dzieł dotąd nie zidentyfikowano) jest ważna, gdyż razem z kilkudziesięcioma innymi mistrzami, wymienionymi jako rzemieślnicy prowadzący warsztaty złotnicze w Krakowie w 1. poł. XVII w., tworzy obraz «srebrnego wieku» tego kunsztu, który właśnie w tym czasie przeżywał w Krakowie swoje drugie po czasach późnego średniowiecza apogeum.
P. założył rodzinę, żonaty był z nieznanego imienia Siebeneicherówną, być może córką Jakuba, drukarza krakowskiego. Z rodziną jej brata Justusa Siebeneichera, zamieszkałą w jego kamienicy przy ul. Grodzkiej, P. toczył w r. 1621 proces o gwałty i zniewagę. Być może potomkiem P-a był Stanisław Pradkowicz, wyzwolony 21 XII 1694 przez złotnika Stanisława Uzowskiego (czynnego w l. 1658–95).
Ciechanowiecki A., Złotnicy czynni w Krakowie w latach 1600–1700, w: Mater. do biogr., geneal. i heral. pol., VI 101; Lepszy L., Przemysł złotniczy w Polsce, Kr. 1933 s. 14, 183; – Arch. Państw. w Kr.: rkp. 459 s. 889, 935 d, 952 d, 955 d; B. Jag.: rkp. 5469; Muz. Narod. w Kr.: rkp. VIII R 5600.
Jan Samek