Taszycki Mikołaj h. Strzemię (zm. 1545), podsędek, sędzia ziemski krakowski, poseł na sejmy, przywódca szlachty.
Był synem Mikołaja Taszyckiego z Lusławic (zm. ok. 1493), w l. 1470–1 komornika ziemskiego czchowskiego, i Katarzyny, córki Mikołaja Uchacza z Szydłowa. Miał brata Jana (zm. przed 8 IV 1538) i siostrę Katarzynę, żonę Mikołaja Kępanowskiego.
T. z bratem odebrał 21 X 1493 w Czchowie dług, zapisany ich ojcu przez Jana Wielowiejskiego. Wykształcenie i podstawy wiedzy prawniczej uzyskał zapewne na dworze Kmitów; był bliskim współpracownikiem woj. krakowskiego i marszałka w. kor. Piotra Kmity. W kwietniu 1505 Kmita uczynił go jednym z egzekutorów swego testamentu (w r. 1515 na egzekutora testamentu wyznaczył go również bratanek marszałka, star. solecki Piotr Kmita). T. w r. 1509 wziął udział w wyprawie przeciw Mołdawii, za co otrzymał dobra Jana Witkowskiego w Jodłówce i Rzepienniku w pow. bieckim; zrezygnował z nich w r. 1510, uzyskując w zamian od Witkowskiego zgodę na odkupienie jego części we wsiach Lusławice i Słona. Jako poseł woj. krakowskiego był w listopadzie i grudniu 1512 na sejmie w Piotrkowie, a być może posłował również w marcu i kwietniu 1514 na sejm piotrkowski, na którym przyjęto uchwały w sprawie reformy systemu skarbowo-wojskowego. Po sejmie szlachta krakowska wystąpiła na sejmiku w Proszowicach przeciw reformie i wysłała do przebywającego na Litwie króla Zygmunta I poselstwo pod przewodnictwem T-ego; władca przyjął posłańców z oburzeniem, skrytykował krakowian za samowolę i podważanie uchwał sejmowych, a udzielenie odpowiedzi odłożył do sejmiku zwołanego na 24 VIII t.r. do Wojnicza. Podczas sejmu piotrkowskiego 1519 r. T. wszedł 5 III w skład komisji do przygotowania projektu kodyfikacji prawa; komisja rozpoczęła działalność, ale nie zdołała przygotować projektu korektury.
Dn. 23 V 1519 uzyskał T. nominację na urząd podsędka krakowskiego; został na urząd wprowadzony 20 VI t.r. Był odtąd związany z sądem ziemskim krakowskim: uczestniczył w jego pracach w Krakowie, Bieczu, Czchowie, Książu Wielkim, Lelowie i Proszowicach, a także w sesjach sądów wiecowego, nadwornego i sejmowego. W r. 1520 pełnił funkcję instygatora urzędu grodzkiego sądeckiego. Dn. 25 IV t.r. został wyznaczony na jednego z komisarzy w sporze między mieszczanami Bochni a kaszt. połanieckim i dziedzicznym wójtem bocheńskim Mikołajem Cikowskim (komisja zebrała się w Bochni w lipcu). W wojnie z zakonem krzyżackim nie uczestniczył, był natomiast w listopadzie i grudniu 1520 na sejmie obozowym pod Bydgoszczą, na którym został mianowany poborcą podatkowym dla powiatów bieckiego i sądeckiego (funkcję poborcy pełnił także w l. 1523–6). W drodze na Pomorze T. i jego towarzysze dopuścili się szkód we wsi Wojszyce w woj. sieradzkim, o co zostali później pozwani przez kanonika gnieźnieńskiego Feliksa Naropińskiego.
W styczniu 1521 był już T. w Małopolsce i uczestniczył w posiedzeniach sądu ziemskiego w Lelowie, a następnie w Proszowicach; później przebywał głównie w Krakowie. Na polecenie króla Zygmunta I wydał jesienią t.r. z sędzią ziemskim krakowskim Janem Pieniążkiem rozstrzygnięcie w sprawie trybu zwołania najbliższego sejmu; stwierdził, że szlachta chce zwołać zarówno sejmiki powiatowe, jak ziemskie i prowincjonalne (a nie jedynie powiatowe, jak twierdził kaszt. poznański Łukasz Górka). T. posłował na sejm piotrkowski 1521/2 r. i sejm krakowski 1523 r. W czerwcu 1523 był komisarzem w sporze między mieszczanami Nowego Sącza a star. sądeckim Piotrem Odnowskim; komisarze przyznali m.in. mieszkańcom miasta uzurpowane sobie przez starostę prawo wyboru wójta. Posłował na sejmy piotrkowskie 1523 i 1524/5 r. W pierwszych miesiącach r. 1527 był w czasie sejmu w Krakowie, być może w charakterze posła. Na początku maja t.r. pełnił funkcję komisarza do wyznaczenia granic między królewszczyzną Siemiechów i dobrami dziedzicznymi Jana Wróblewskiego, we wrześniu wytyczał granice między tenutą ujską a wsią Wrzępia Rafała Ocieskiego, a w lutym 1528 został komisarzem do wytyczenia granic między tenutą dobczycką a dobrami Pieniążka. Cieszył się w tym czasie względami królowej Bony, na co zwrócił uwagę podkanclerzy kor. Piotr Tomicki, polecając go w czerwcu 1529 podczaszemu w. lit. Janowi Radziwiłłowi na zastępcę procesowego. W lipcu 1530 był T. jednym z komisarzy do oszacowania sołectwa we wsi Borowa, pełnił także funkcję rozjemcy w sporze między marszałkiem w. kor. Kmitą a węgierskim m. Bardiowem. Posłował na sejm piotrkowski 1530/1 r. oraz sejm krakowski 1531/2 r., na którym został wyznaczony na poborcę podatkowego dla powiatów bieckiego i czchowskiego; podobną funkcję dla całego woj. krakowskiego pełnił także w l. 1533–6.
Po śmierci Pieniążka (zm. w czerwcu 1532) T. kandydował na urząd sędziego ziemskiego krakowskiego. Podczas sejmiku elekcyjnego w Proszowicach doszło jednak 11 VII 1532 do konfrontacji między jego protektorami (m.in. wysłannikami kanclerza kor. Krzysztofa Szydłowieckiego i podkanclerzego Tomickiego) a ich przeciwnikami, z woj. krakowskim Andrzejem Tęczyńskim na czele, który przybył z braćmi na sejmik w otoczeniu sług i klientów oraz z dużym oddziałem zbrojnych. Gdy T. otrzymał większość głosów, Tęczyńscy zarzucili mu fałszowanie ksiąg sądowych, wysunęli dwunastu własnych kandydatów i doprowadzili do zerwania obrad; król Zygmunt I, pragnąc polubownie zakończyć spór, zrezygnował ze stanowczych kroków wobec Tęczyńskich i nakazał powtórzenie głosowania. Na sejmiku proszowickim 17 VIII t.r. powtórnie znalazł się T. w gronie kandydatów na sędziego i 19 VIII otrzymał nominację królewską. Władca stanął też w obronie jego dobrego imienia i wziął go pod opiekę, «aby od mocy i od gwałtów opatrzon był». Po śmierci Pieniążka T. zajął również (być może już 16 VI 1532) jego miejsce w kolejnej komisji do kodyfikacji praw, powołanej na sejmie krakowskim 1531/2 r. Dzięki wykorzystaniu dorobku wcześniejszych komisji prace nad korekturą dość szybko zakończono, jednak przygotowany zbiór, wydany pt. „Statuta inclyti Regni Poloniae recens recognita et emendata” (Kr. 1532, druk ukończono 3 IX), nie został zatwierdzony przez sejm. Zbiór ten zwany jest niekiedy «Korekturą (Statutem) Taszyckiego», chociaż zasługi T-ego w jego opracowaniu były zapewne mniejsze niż innych komisarzy; wg niektórych badaczy korektura powstała «raczej bez jego udziału» (W. Uruszczak).
W styczniu i lutym 1533 posłował T. na sejm w Piotrkowie. W czerwcu t.r. został wyznaczony na jednego z komisarzy do osądzenia osób obwinionych o rabunki i rozboje na terenie woj. krakowskiego. W październiku uczestniczył w wyznaczeniu granic między królewszczyznami Siedlec i Pierzchowiec a wsiami dziedzicznymi marszałka w. kor. Kmity. Na sejmiku w Proszowicach został obrany 3 X 1536 posłem na sejm krakowski 1536/7 r. Mimo wcześniejszych związków z królową Boną (synowie T-ego zostali jej dworzanami, a starszy z nich poślubił jedną z dwórek) zbliżył się w tym czasie do środowisk opozycyjnych, stając się jednym z przywódców średnioszlacheckiego ruchu egzekucyjnego. Był wśród inicjatorów rokoszu (niekiedy nazywanego jego imieniem, określanego też jako «wojna kokosza»), zawiązanego w sierpniu 1537 pod Lwowem przez szlachtę, która jako pospolite ruszenie udawała się na wojnę przeciw Mołdawii. W wygłaszanych tam mowach T. podkreślał wierność królowi i legalność podejmowanych działań, domagał się jednak poszanowania egzekucji prawa, ochrony zagrożonej wolności szlacheckiej, naprawy państwa oraz równego i sprawiedliwego rozłożenia kosztów jego obrony; wysunął także postulat (powtarzany przez egzekucjonistów w l.n.) ustanowienia przy królu stałej rady z przedstawicieli senatu i szlachty. W związku z działalnością w czasie rokoszu został pozwany przed sąd sejmowy na sejmie piotrkowskim między styczniem a marcem 1538; na obrady przybył (podobnie jak większość oskarżonych) późno, w otoczeniu 300 jezdnych. Podczas rozprawy wygłosił w imieniu wszystkich oskarżonych mowę obrończą; podjęte działania tłumaczył troską o dobro państwa, odpierał też zarzut zbrodni obrazy majestatu. Zygmunt I uznał wprawdzie winę inicjatorów rokoszu, ale nie chcąc zaogniać konfliktu ze szlachtą potraktował ich łagodnie, odraczając wydanie wyroku i zobowiązując ich jedynie do obietnicy stawienia się na każde wezwanie przed jego obliczem. W przypadku T-ego zobowiązanie to zostało anulowane już na kolejnym sejmie krakowskim 1538/9 r., na który posłował on z sejmiku proszowickiego z ramienia szlachty (wybrano wówczas dwa komplety posłów – «od panów» i «od szlachty»). Dn. 22 IX 1539 został rozliczony w Krakowie z funkcji poborcy podatkowego za l. 1532–6. Jako poseł krakowski uczestniczył w obradach sejmu krakowskiego 1540 r. Pod koniec życia ponownie zbliżył się do Bony; jesienią 1542 przekazał jej za pośrednictwem pisarza ziemskiego krakowskiego Jana Ocieskiego wiadomości o nastrojach wśród szlachty i o działalności opozycji. Uczestniczył w lipcu 1544 w rozgraniczeniu wsi królewskiej Królówka od wsi Połom i Leksandrowa, należących do marszałka w. kor. Kmity.
Po rodzicach T. z bratem Janem odziedziczył części we wsiach Lusławice, Słona, Wróblowice, Kończyska, Faściszowa i Bieśnik w pow. czchowskim woj. krakowskiego. W l.n. sukcesywnie powiększał stan posiadania w tych wsiach, zazwyczaj działając przez kilkanaście lat wspólnie z bratem, z którym pozostawał w niedziale majątkowym. Od Mikołaja i Jana z Wróblowic uzyskał w r. 1499 część w Lusławicach w zamian za część we Wróblowicach, a za niewielką część Lusławic i 100 grzywien nabył w r. 1510 od Stanisława Wróblowskiego część Słonej; od Jana Witkowskiego kupił t.r. za 100 grzywien dalsze części w Lusławicach i Słonej. W zamian za część wsi Olszowa (pozyskanej wcześniej w nieznanych okolicznościach) i 800 złp. otrzymał w r. 1511 od Jana i Jandy Wojnarowskich wieś Jastrzębia, a za część w Bieśniku uzyskał z bratem w r. 1513 od Marcina Marcinkowskiego części w Słonej i Kończyskach. Od brata dostał w r. 1516 wszystkie jego dobra dziedziczne, w zamian zapisując mu 10 grzywien rocznej pensji. W tym samym czasie nabył od Jana Buczyńskiego za 250 złp. dużą część w Faściszowej. Od Jana Jordana kupił w r. 1526 kolejne części w Kończyskach i Słonej za 40 grzywien, a od Adama i Jakuba Sułowskich nabył w r. 1530 za 1 tys. złp. części we wsiach Libertów, Gaj i Brzyczyna w pow. krakowskim. W Krakowie posiadał dwór, położony między dworami Stadnickich i Morskich, który pozyskał w r. 1524 od Joachima Lubomirskiego, oraz część dworu (placu) zwanego Stadnicki, uzyskaną w r. 1532 od kaszt. sanockiego Stanisława Stadnickiego. Na początku l. trzydziestych XVI w. zarządzał dobrami klasztoru klarysek starosądeckich. Prowadził operacje kredytowe, zazwyczaj jednak obracając niewielkimi sumami. Większą kwotę, 500 złp., pożyczył w r. 1515 Nawojce z Wiśnicza, żonie Piotra Ligęzy, pod zastaw wsi Przyłęk, Pokrzywnica i Mierzawa w pow. ksiąskim (w r.n. prawa do zapisu ustąpił Andrzejowi Morskiemu). W r. 1543 objął w zastaw za 1 tys. złp. wsie Buczyńskiego: Olszyny, Sukmanie i Pobrzeże w pow. czchowskim, a w r.n. za 1100 złp. Brzozowa i Polichty w tym powiecie, należące do Wawrzyńca Spytka Jordana. Podczas przygotowań do rozpoczętej w r. 1519 wojny z zakonem krzyżackim zastawił za 400 złp. część swych dóbr Janowi Bonerowi; od króla uzyskał wówczas zgodę na sprzedaż za 1 tys. złp. rocznego czynszu jakiejkolwiek instytucji kościelnej. Skorzystał z tego dopiero w l. 1523–4, gdy sprzedał kościołowi bobowskiemu za 200 grzywien czynsz zabezpieczony na wsi Jastrzębie, oraz w r. 1533, gdy sprzedał klasztorowi miechowskiemu za 300 złp. czynsz zabezpieczony na Libertowie, Gaju i Brzyczynie. T-emu często powierzano opiekę nad dobrami i dziećmi; czynili tak m.in. Buczyński, Stanisław Czarnocki, Jakub Dembiński, Achacy Jordan, Jan i Mikołaj Kępanowscy, Jan Korzeński, Jan Melsztyński, Anna z Melsztyna Radzimińska, Piotr Oleśnicki i Piotr Rożen. T. uchodził za zwolennika reformacji; w czasie sejmu 1543 r. otrzymał od podejrzewanego o luteranizm rajcy krakowskiego Piotra Tanigela 12 garnców wina. Zmarł krótko przed 27 IV 1545.
Pierwszą żoną T-ego była Elżbieta, córka wójta bieckiego Mikołaja Szczepanowskiego, której 17 VI 1499 oprawił na połowie swych dóbr 100 grzywien posagu. Przed 26 VI 1511 ożenił się z Elżbietą, córką Wojciecha Szczekockiego, współdziedziczką m. Szczekociny z przyległościami (które sprzedała Erazmowi Szczepanowskiemu). W r. 1513 oprawił jej 750 złp., w r. 1520 – 800 złp., a w r. 1522 – 1100 złp. posagu i wiana. Z pierwszego małżeństwa pozostawił córkę Katarzynę, wydaną ok. r. 1522 za Jana Budziszowskiego. Z drugiego związku miał synów: Jana, Wawrzyńca i Stanisława (zob.) oraz pięć córek. Dn. 5 X 1534 wyznaczył opiekunów dla nieletniego Stanisława i trzech młodszych córek (niewymienionych z imienia), przeznaczając na ich wyposażenie dobra Libertów z przyległościami. Z córek T-ego Anna wyszła za Jakuba Frydrychowskiego, Zofia za Stanisława Jaszkowskiego (Russockiego), Magdalena przed 13 I 1537 za Stanisława Jugoszewskiego, a Elżbieta przed 20 X 1553 za Hieronima Strzałę; imię piątej córki, zapewne zmarłej w młodym wieku, pozostaje nieznane. Spośród synów T-ego Wawrzyniec (zm. krótko przed 18 III 1541), immatrykulowany w r. 1531 na Uniw. Krak., został przeznaczony do kariery duchownej; w r. 1534 T. starał się bezskutecznie o nadanie mu probostwa w Starym Brzesku, ale już t.r. został on dziekanem kolegiaty w Nowym Sączu. Syn Jan (zm. 1555) został (najpóźniej w r. 1533) dworzaninem królowej Bony, a następnie króla Zygmunta I; w r. 1544 uzyskał nominację na pisarza ziemskiego krakowskiego. W wyniku podziału majątkowego z bratem Stanisławem objął 26 IV 1553 Lusławice, Słoną, Libertów, Gaj i Brzyczynę. Z poślubioną w r. 1537 Elżbietą, córką Hieronima Ossolińskiego, miał zmarłego młodo i bezpotomnie syna Waleriana oraz córki: Annę (zm. 1572), wydaną za kaszt. sieradzkiego Stanisława Przerębskiego (zob.), Jadwigę, żonę dworzanina królewskiego Piotra Grajewskiego, Krystynę, poślubioną Stanisławowi Wilamowskiemu, Zofię, wydaną za Macieja Żalińskiego, Barbarę (zm. przed 1574), żonę Jana Konieckiego (zob.), podskarbiego królewny Anny Jagiellonki, Dorotę, poślubioną Jakubowi Szczawińskiemu, i Reginę.
Catalogus diplomatum pergameneorum Universitatis Jagellonicae Cracoviensis, Kr. 1953; Dokumenty pergaminowe w zbiorach biblioteczno-muzealnych hr. Tarnowskich w Suchej, Kr. 1936; Katalog Archiwum Aktów Dawnych Miasta Krakowa, I, Dyplomy pergaminowe, Kr. 1907; Katalog dokumentów Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, Cz. 1, Dokumenty z lat 1507–1700, Wr. 1953; Katalog dokumentów pergaminowych Biblioteki Czartoryskich w Krakowie, Cz. 2, Dokumenty z lat 1506–1828, Kr. 1991; Katalog dokumentów pergaminowych Biblioteki Polskiej Akademii Nauk w Krakowie, Cz. 1, Dokumenty z lat 1113–1571, Wr. 1966; Katalog dokumentów pergaminowych ze zbiorów Tomasza Niewodniczańskiego w Bitburgu, Kr. 2004; Katalog rękopisów Akademii Umiejętności w Krakowie, Dodatek I, Kr. 1912; Niesiecki, IX; Posłowie ziemscy koronni 1493–1600, W. 2013; Słown. hist.-geogr. ziem. pol., V cz. 1 s. 110, 428, 677–9, cz. 2 s. 43, 102, 267, 339, 485, 755–7, cz. 3 s. 597–8, 620, 723, 752–72, 839, cz. 4 s. 103, 240, 245, 354, 433; Urzędnicy, IV/2; Wykazy posłów sejmowych z lat 1507–1512, „Kwart. Hist.” T. 122: 2015 z. 3 s. 531; – Bieniarzówna J., Proces ograniczania autonomii miast małopolskich w pierwszej połowie XVI wieku, „Studia Hist.” R. 6: 1963 s. 68–9; Byliński J., Kaczorowski W., Król, Wielmożni i Jaśnie Oświeceni a gmin szlachecki w XVI i na początku XVII wieku, w: Wobec króla i Rzeczypospolitej. Magnateria w XVI–XVIII wieku, Red. E. Dubas-Urwanowicz, J. Urwanowicz, Kr. 2012; Dembińska A., Zygmunt I. Zarys dziejów wewnętrzno-politycznych w latach 1540–1548, P. 1948 s. 222–3; Dworzaczek W., Hetman Jan Tarnowski. Z dziejów możnowładztwa małopolskiego, W. 1985; Et haec facienda, et illa non omittenda. Profesor Wacław Urban w swych dziełach wybranych, W. 2012 s. 4, 12; Kolankowski L., Zygmunt August Wielki Książę Litwy do roku 1548, Lw. 1913; Kurtyka J., Latyfundium tęczyńskie. Dobra i właściciele (XIV–XVII wiek), Kr. 1999; Lubczyński M., Szlachta powiatu ksiąskiego za ostatnich Jagiellonów. Struktura majątkowa, W.–Bellerive-sur-Allier 2016; Łopatecki K., Organizacja, prawo i dyscyplina w polskim i litewskim pospolitym ruszeniu (do połowy XVII wieku), Białystok 2013; Pociecha W., Królowa Bona (1494–1557). Czasy i ludzie Odrodzenia, W.–P. 1958 III–IV; Tomczak A., Walenty Dembiński kanclerz egzekucji (ok. 1504–1584), Tor. 1963; Trawka R., Kmitowie. Studium kariery politycznej i społecznej w późnośredniowiecznej Polsce, Kr. 2005; Urban W., Stanisław Taszycki, w: Bibliotheca dissidentium, Baden-Baden–Bouxwiller 1987 VIII 157–74; Uruszczak W., Próba kodyfikacji prawa polskiego w pierwszej połowie XVI wieku, W. 1979; tenże, Sejm walny koronny w latach 1506–1540, W. 1980; Wolski M., Trzeciescy herbu Strzemię. Małopolska rodzina szlachecka XIV–XVI wieku, Kr. 2005; Wróblewski S., Rycerstwo ziemi sądeckiej w średniowieczu, Kr. 2016; Wyczański A., Z dziejów reform skarbowo-wojskowych za Zygmunta I. Próby relucji pospolitego ruszenia, „Przegl. Hist.” T. 43: 1952 z. 2 s. 299–300; – Acta Tom., III, V–VI, XIV–XVIII; Akta grodz. i ziem., X; Arch. Sanguszków, V; Corpus Iuris Pol., III; Kroniki Stanisława Orzechowskiego, Wyd. K. J. Turowski, Sanok 1856; Listy polskie XVI wieku. T. 1, Listy z lat 1525–1548 ze zbiorów Władysława Pociechy, Witolda Taszyckiego i Adama Turasiewicza, Red. K. Rymut, Kr. 1998; Materiały do historii miasta Biecza (1361–1632), Oprac. F. Bujak, Kr. 1914; Matricularum summ., III–IV; Prawa, przywileje i statuta m. Kr., I; Protokół procesu sądowego przeciwko Mikołajowi Taszyckiemu i jego wspólnikom z roku 1538 w zbiorach Archiwum XX Czartoryskich, 3347, nr 120, k. 194, Wyd. J. Brzozowski, „Białostockie Teki Hist.” T. 9: 2011 s. 227–36; Przybyszewski, Wypisy źródł. do dziej. Wawelu, XII cz. 2 s. 66, cz. 4 s. 164; Script. Rer. Pol., IV; Starod. prawa pol. pomn., III, VI; 1543. Zapisy polskojęzyczne w księgach sądów szlacheckich województwa krakowskiego, Oprac. W. Urban, A. Zajda, Kr. 2004; Vol. Const., I/1–2; Zbiór aktów do historii ustroju sądów prawa polskiego i kancelarii sądowych województwa krakowskiego z wieku XVI–XVIII, Wyd. S. Kutrzeba, „Arch. Kom. Prawn.” T. 8: 1909 cz. 2; – AGAD: Arch. Skarbu Kor., I, Rachunki królewskie, nr 57 k. 9, nr 59 k. 11, nr 73 k. 10v, nr 75 k. 72, nr 91 k. 36, nr 94 k. 29, Nabytki Oddz. I, sygn. 217 s. 100; Arch. Narod. w Kr., Oddz. na Wawelu: Arch. Dzieduszyckich, Pergaminy II/22–8, II/30, IV/5, IV/7, Arch. Sławuckie Sanguszków, Pergaminy 161, 165, 206, 217, Castr. Biec., t. 4 s. 75–7, 137–8, 159, t. 5 s. 140, 198, 520, t. 6 s. 65, 204–5, 254–62, 268, 285, 332, 354, 470, 472, 524–5, 644, t. 9 s. 58, 155, 319, 389, 399, 605–6, 661, 729, t. 10 s. 328, 403–4, 850, 877, t. 11 s. 57, 344, 669–70, t. 12 s. 1076–8, t. 15 s. 263–5, 632, Castr. Crac., t. 33 s. 238–9, t. 35 s. 109, 165–6, 179–80, 233–4, 804, t. 36 s. 587–8, t. 40 s. 454–6, t. 45 s. 341–2, t. 46 s. 950–1, 996–7, 1012–13, t. 47 s. 253–5, 358–9, 520, t. 48 s. 739, 778, t. 49 s. 539–40, t. 50 s. 25, t. 57 s. 850, t. 59 s. 138, 198, t. 60 s. 678–9, 838–41, t. 64 s. 107, t. 71 s. 407–8, Castr. Sandec., t. 1 s. 127, 129, 143–4, 155, 163, 165, 203, t. 2 s. 397, 433, 435–6, 576, 717–18, 729, t. 3 s. 6, 12, 447, t. 4 s. 158–61, Terr. Biec., t. 3 s. 122, 211–12, 267, 279, 288, t. 4 s. 127, 204, 255–6, 260, t. 5 s. 72–3, 191, t. 6 s. 481–4, 504, 507–8, 528, 600, t. 8 s. 59–60, 128, 174, t. 9 s. 25, 55, 87, 257–8, 261–4, 332, t. 13 s. 463–6, t. 16 s. 93–8, Terr. Crac., t. 28 s. 102, 132–3, 292–4, 504, 523–4, 683–4, 677, t. 29 s. 191–2, 280–1, 377–8, 386, 393–5, 437–8, 499–508, 691–2, t. 30 s. 1, 51, 148, 219–20, 303, t. 31 s. 104–5, 118, 122, 244–5, 294, 509–10, 525–6, 594, 714–15, 811, 861, 946, t. 41 s. 539–40, 581–6, t. 156 s. 305–6, t. 161 s. 101, t. 187 s. 275, 301–4, 368, 402–3, 419, 651, t. 188 s. 27, 123, 127, 243, 246, 304–5, 401, 472–3, 621, t. 189 s. 44–5, 93, 248, 330, 369, 748–9, t. 190 s. 54, 56, 96, 101, 138, 265, 367–9, 503–4, 509, 522–3, 617–18, 662–5, 734, 1043, t. 266 s. 183–4, 496, t. 279 s. 24, t. 280 s. 685, t. 316 s. 313–14, t. 330 s. 171–2, t. 416A s. 183, 192–4, 197, 408–15, 425, 439, 467, 468, 807, 839, 845, 857, 860, 861, 880, Terr. Czchov., t. 5 s. 311, 313, t. 7 s. 86, 112, 220–1, 269–70, 349, 369–70, t. 8 s. 45, 61–2, 132–3, 172–7, 166, 184, 243–5, t. 9 s. 22–4, 30, 141–2, 154–8, 171–2, 197, 221–5, 272, 303–4, 317–19, 404, t. 10 s. 65–8, 117, 139–40, 148, 529–30, 652, 661–3, t. 10a s. 1–2, 17–18, 51–4, 59, 67, 76–7, 96, 98, 127, 145–8, 196–7, 504, t. 11 s. 4–5, 76–8, t. 12 s. 13–15, 62–3, 70, 77, 311–12, 326–7, 363, 527–30, t. 13 s. 80–1, 130, 145, 210–14, 443–50, 600; B. Jag.: rkp. 5348 II 352.
Mariusz Lubczyński