Dunin Wawrzyniec (1746–1824), jezuita. Pochodził z Małopolski, stryj arcybiskupa Marcina. Ur. się 20 VIII, do jezuitów wstąpił w Krakowie 10 VIII 1762, filozofii słuchał w Kaliszu, teologii w Poznaniu, gdzie zastała go kasata zakonu. Nauczywszy się w zakonie języków francuskiego, włoskiego i niemieckiego, pierwsze dziesięciolecie po opuszczeniu zakonu poświęcił bardzo pożytecznej pracy tłumaczenia kazań obcych kaznodziejów. I tak wydał (w Kaliszu 1781 r.) w czterech tomach zbiór kazań różnych mówców zebrany przez J. Haberkorna, »Kazania wiejskie« w 3 tomach ks. J. Lamberta (Kalisz 1782) i wreszcie i »Kazania ks. Seguad S. J.« (Kalisz 1784). W r. 1804 czy 1805 stęskniwszy się za zakonem, porzucił swoje stanowisko duszpasterza, udał się na Białoruś, gdzie złożył profesję zakonną, kierował konwiktem szlacheckim i uczył języka francuskiego w Witebsku, głosił kazania w Połocku i wreszcie od r. 1810 pracował w Orszy jako spowiednik i kaznodzieja. Po wypędzeniu jezuitów z Rosji udał się na tułaczkę do Rzymu, gdzie zmarł 20 V 1824.

Arch. Prow. Małopolskiej w Kr.: Katalogi białoruskie; Załęski, Jezuici w Polsce V.

Stanisław Bednarski