Bylicki Wiktor (1817–1893), członek organ. narodowej 1863 r., sybirak. W chwili wybuchu powstania styczniowego był dzierżawcą majątku ziemskiego pod Wilanowem. Należał do organizacji narodowej, zdradzony jednak, dostał się do cytadeli warszawskiej pod śledztwo osławionego Tucholki. Mając w ręku cały wątek ruchu rewolucyjnego, zachował się tak, że stał się przedmiotem uwielbienia towarzyszów więzienia. Audytoriat polowy skazał B-go jako podejrzanego na wysłanie do wewnętrznych gubernii Cesarstwa Rosyjskiego pod dozór policji. Wyrok powyższy, potwierdzony przez namiestnika, zapadł 2 III 1864, a w miesiąc później deportowano B-go do Jadrynia w obwodzie kazańskim. Po powrocie był od roku 1868–76 prezesem Wzajemnej Pomocy Sybiraków w Krakowie, kierując z dużym poświęceniem tym stowarzyszeniem, mającym na celu wyrabianie posad uczestnikom wygnania sybirskiego. Po likwidacji tego towarzystwa wrócił do Królestwa i objął w dzierżawę majątek Rudka pod Wilanowem. Później nabył na własność Nową Wieś, którą w r. 1886 sprzedał poczem wrócił do Krakowa. Umarł w domu syna Franciszka 15 VIII 1893.

Arch. Aktów Dawnych m. Krakowa (Akta Komitetu Wzaj. Pomocy Sybiraków); »Czas« 1865, nr 13, 1893, nr 186; »Kalendarz Czecha« na r. 1894; »Wolne Polskie Słowo« (Paryż), nr 144 z 1 VII 1893; Cederbaum, Wyroki, W 1917, 65.

Justyn Sokulski