INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Krzysztof Leon Jan Siedlecki     
Biogram został opublikowany w latach 1995-1996 w XXXVI tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Siedlecki Krzysztof Leon Jan, pseud. Wężyk, Wilhelm Rejner (1894–1942), działacz Polskiej Organizacji Wojskowej, oficer II Oddziału Sztabu Generalnego WP, poseł na Sejm RP, sekretarz generalny Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, podsekretarz stanu w Prezydium Rady Ministrów. Ur. 2 IV w Warszawie, był synem Edwarda i Ludwiki z Kosteckich.
W r. 1912 S. ukończył średnią szkołę techniczną w Kamieńcu Podolskim, składając tamże dodatkowy egamin maturalny z łaciny w klasycznym gimnazjum rządowym. Następnie studiował na wydz. przyrodniczym uniwersytetu w Odessie, gdzie w r. 1918 uzyskał absolutorium; w czasie studiów pracował w odeskiej stacji morskiej oraz w laboratorium uniwersytetu w Odessie. Był współorganizatorem i prezesem Unii Polskiej Młodzieży Niepodległościowej oraz przewodniczącym Centralnego Komitetu Organizacji Młodzieży Akademickiej w Odessie. Od r. 1913 współpracował z Polską Partią Socjalistyczną – Frakcją Rewolucyjną.
W dn. 10 I 1915 zaprzysiężono S-ego na członka Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), w maju t. r. został mianowany instruktorem szkoły podoficerskiej POW, a w sierpniu pełnił funkcję adiutanta Komendy Naczelnej POW na rejon czarnomorski (KN III C). We wrześniu t. r. został przez POW delegowany do Kijowa, Moskwy i Piotrogrodu dla nawiązania kontaktów. Dn. 15 IX został mianowany podporucznikiem POW, a 1 XI – adiutantem KN III C. W grudniu wraz z dwoma zbiegłymi z niewoli rosyjskiej legionistami przekradł się do Finlandii. W czerwcu 1916 był już w Kołomyi i został tu oficerem łącznikowym KN III C, a w październiku t.r. zastępcą komendanta POW w Czerniowcach. Zorganizował też placówkę POW w Kamieńcu Podolskim. W październiku 1917 powrócił do KN III C, a od poł. stycznia do czerwca 1918 był oficerem sztabowym oddziału płk. Stanisława Skrzyńskiego, zorganizowanego w Odessie dla obrony polskich właścicieli ziemskich na Ukrainie. Zdobył dla oddziału znaczne ilości broni i amunicji ze składów artyleryjskich w Odessie. Przeprowadził sprawnie mobilizację okręgu odeskiego oraz brał udział w pertraktacjach ze sztabami: austriackim i niemieckim. Od lipca 1918 był referentem politycznym komendy Organizacji Werbunkowo-Agitacyjnej dywizji gen. Lucjana Żeligowskiego w Odessie; prowadził werbunek Polaków służących w wojsku austriackim. Był dwukrotnie aresztowany przez Austriaków, zdołał się jednak uwolnić i utrzymać działalność prowadzonej placówki. Jednocześnie prowadził pracę wywiadowczą dla płk. Czesława Rybińskiego. Znalazł się potem w jego oddziale, który w listopadzie 1918 wyruszył na odsiecz Lwowa. W przegranej bitwie z Ukraińcami pod Mikulińcami (28 XI) dostał się wraz ze sztabem i dowódcą do niewoli ukraińskiej i przebywał w więzieniu w Tarnopolu do kwietnia 1919. Uciekł stamtąd i wrócił z meldunkami płk. Rybińskiego do Odessy. W dn. 1 VI 1919 został komendantem placówki odeskiej POW, 1 VIII t.r. mianowano go komendantem okręgu odeskiego, a od 1 XI 1919 do poł. stycznia 1920 był komendantem rejonu czarnomorskiego. Jednocześnie od 1 III 1919 do poł. lutego 1920 kierował pionem wywiadowczym POW rejonu czarnomorskiego. Na przełomie stycznia i lutego 1920 S. wyjechał do kraju na polecenie KN III C, a po powrocie od 20 II do 20 IV t.r. był komendantem rejonu konstantynopolitańskiego i kaukaskiego POW. Następnie do końca maja 1920 był zastępcą komendanta KN III C, a od czerwca do października – komendantem wywiadu POW w Konstantynopolu. Dzieje P. O. W. nad morzem Czarnym skreślił S. w jednodniówce poświęconej wypadkom 7–11 XI 1918 „Przełom” (W. 1925; toż w: „Polska Organizacja Wojskowa. Szkice i wspomnienia”, W. 1930).
Po powrocie do kraju S. służył od 25 XI 1920 jako oficer do zleceń specjalnych w stopniu podporucznika Oddziału II Naczelnego Dowództwa WP, a następnie od 23 VIII 1921 pracował w wydziale wywiadowczym Oddziału II Sztabu Generalnego WP na stanowisku referenta «Centralnej Agentury». Przeniesiony został do rezerwy na własną prośbę 31 VIII 1924 w stopniu porucznika. Późniejszy minister WRiOP Wacław Jędrzejewicz w opinii o S-m nazwał go «bardzo wybitnym oficerem» (1924).
Po wojnie S. studiował w l. 1921–7 na Wydz. Prawa Uniw. Warsz., a tytuł magistra prawa otrzymał na Uniw. Stefana Batorego w Wilnie. Równocześnie od r. 1922 do r. akad. 1924/25 studiował na Wydz. Politycznym Szkoły Nauk Politycznych. Od października 1924 do stycznia 1925 pracował w wydz. handlu zagranicznego Min. Przemysłu i Handlu, a następnie do poł. listopada t.r. w Dyrekcji Funduszu Bezrobocia. W l. 1926–9 był naczelnikiem wydz. bezpieczeństwa Komisariatu Rządu na m.st. Warszawę. Na przełomie l. 1929 i 1930 był starostą miejskim w Białymstoku. W tym okresie został zastępcą sekretarza generalnego, a w r. 1933 sekretarzem generalnym Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). Z ramienia BBWR wybrano go w listopadzie 1930 na posła do Sejmu RP III kadencji (1930–5) z listy państwowej nr 1. Był zastępcą kierownika działu organizacyjnego, a następnie członkiem prezydium klubu parlamentarnego BBWR. Równocześnie w l. 1933–6 był podsekretarzem stanu w Prezydium Rady Ministrów. Opublikował wtedy najważniejszą z ogłoszonych kilku rozpraw i artykułów pracę: Drogi komunikacyjne pomiędzy Rosją a Europą Zachodnią („Ekonomista” 1934). Od r. 1936 prawdopodobnie do wybuchu drugiej wojny światowej był dyrektorem spółki «Reklama Pocztowa» Przedsiębiorstwa Państwowego Poczta Polska, Telegraf i Telefon. Wchodził także w skład wydz. wykonawczego Naczelnego Komitetu Uczczenia Pamięci J. Piłsudskiego.
Od lutego 1934 do marca 1937 był S. prezesem (komandorem) Oddziału Śródlądowego Yacht-Klubu Polski, a także członkiem zarządu głównego tego klubu. Jako członek komisji sportowej Automobilklubu Polski brał udział w organizowanych przez ten klub imprezach sportowych, m.in, w Zjeździe Gwiaździstym do Lwowa (1936), w Jednodniowej Jeździe Konkursowej (1937) i XI Międzynarodowym Rajdzie Automobilklubu Polski (1938 – zajął tam w swej klasie IV miejsce). Był też pilotem szybowcowym i członkiem Aeroklubu RP. Należał do zarządu głównego Polskiego Touring-Klubu. Zmarł w grudniu 1942 w Warszawie. Odznaczony był Krzyżem Virtuti Militari V kl., Krzyżami Oficerskim i Komandorskim z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Zasługi POW, węgierskim Krzyżem Zasługi, Orderem Gwiazdy Afgańskiej i in. medalami i odznakami.
S. ożenił się z Ireną z Różałowskich. Nie wiadomo czy miał potomstwo.

Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, W. 1994 (fot.); Łoza, Czy wiesz, kto to jest? (Uzupełnienia), (fot.); Olszewicz, Lista strat kultury pol.; Rocznik oficerski, W. 1923, 1924; – Chojnowski A., Piłsudczycy u władzy. Dzieje Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, W. 1986; – Krahelska H., Wspomnienia rewolucjonistki, W. 1957 s. 17, 244, 246; Skład osobowy Sejmu RP w dn. 1 marca 1931 r., W. 1931 s. 33, 43, 60; Skład osobowy Sejmu RP w dn. 21 I 1935, W. 1935 s. 19, 24, 37; Skorowidz do Sprawozdań Stenograficznych Sejmu RP od 9 XII 1930 do 29 III 1935 s. 88–9; Szkoła Nauk Politycznych w Warszawie. R. 8, z programem na 9-ty r. szk. 1923/24, W. 1923 s. 44; toż R. 9, z programem wykładów na 10 r. szk. 1924/25, W. 1924 s. 53; toż R. 10, z programem wykładów na 11 r. szk. 1925/26, W. 1925 s. 67; – „Auto i Technika Samochodowa” 1936 s. 391, 442, 1937 s. 616 (fot.), 620, 1938 s. 406; „Sport Wodny” 1934 s. 60, 140, 1935 s. 120, 1936 s. 112; – AAN: Karty ewidencyjne urzędów centralnych, sygn. 9, akta BBWR, mikrofilm 31068, 31069, 31073, 31092; Arch. Uniw. Warsz.: Teczka akt studenckich nr 8597; CAW: Akta personalne, teczka nr 1769/89/4554; – Informacje Piotra Staweckiego z W.
Stanisław Konarski

 

 
 
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
biogramy.pl

Media

 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Stanisław Ignacy Witkiewicz

1885-02-24 - 1939-09-18
pisarz
 

Fryderyk Jarosy (Jarossy)

1890-10-10 - 1960-08-06
konferansjer
 

Michał Butkiewicz

1886-09-29 - 1974-10-04
minister komunikacji
 

Henryk Borowski

1910-02-14 - 1991-11-13
aktor teatralny
 
więcej  

Postaci z tego okresu

 

w ipsb

 

Jan Kazimierz Sosnowski

1875-01-26 - 1938-08-24
zoolog
 

Janusz Jędrzejewicz

1885-06-21 - 1951-03-16
premier II RP
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.