Dąbrowski Władysław (1891–1927), major, dowódca oddziału partyzanckiego. Pochodził z rodziny Dąmbrowskich h. Junosza (taka jest tradycyjna pisownia nazwiska), syn Adolfa i Leontyny z Kozłowskich, ur. się 19 IV w Suwałkach. Kształcił się w korpusie kadetów w Petersburgu, potem w kawaleryjskiej szkole w Elizawetgradzie, którą ukończył 6 VII 1911 w stopniu kometa. Na wojnę światową D. wyruszył jako por. 2. p. lejb-ułanów kurlandzkich, później dowodził kompanią i batalionem 10. p. strz. turkiestańskich, następnie oddz. Motocykl. przy 2. dyw. kaw., wreszcie w stopniu rotmistrza na czele 100 kawalerzystów przeszedł do 3. p. uł. 1. Korpusu Polskiego. Po demobilizacji 24 VI 1918 przebywał w maj. Podolszczyzna, pow. dziśnieńskim. Dn. 25 XI 1918 zgłosił się do dowództwa Samoobrony Litwy i Białorusi i otrzymał nominację na dowódcę konnego oddz. sztabu Samoobrony Ziemi Wileńskiej, 30 XI stanął na czele formującego się szwadronu, od 25 XII został mianowany dowódcą pułku ułanów. W okresie walk Samoobrony przy wyzwalaniu Wilna od Niemców i komunistów dowodził siłami garnizonu, zdobywającymi »Wronie Gniazdo«, następnie był dowódcą wschodniego odcinka frontu broniącego miasto. Dn. 6 I 1919 po wycofaniu się oddziałów polskich z Wilna nie zgodził się na przejściowe złożenie broni Niemcom i na czele dywizjonu ułanów i batalionu strzelców (później dwóch) rozpoczął słynny przemarsz do Prużany. Po nawiązaniu łączności z grupą gen. Listowskiego mjr D. został mianowany dowódcą grupy operacyjnej. Dowodząc tą grupą, brał udział w zdobyciu Bytenia, Janowa, Pińska i Baranowicz. Po przeformowaniu oddz. wileńskiego w 13. pułk ułanów i lidzki pułk strzelców został 19 VI 1919 dowódcą 13. p. uł. Na czele tego pułku, a w r. 1920 na czele 211 ochotniczego pułku jazdy odbył kampanię przeciwbolszewicką, biorąc udział w bitwach pod Płockiem, Górą, Chorzelami, Druskienikami, Stołpcami, Kojdanowem i in. Dn. 15 X przeszedł z pułkiem do wojsk Litwy Środkowej i brał udział w bitwach pod Rykontami, Rudziszkami, Lejpunami, Mejszagołą, Szyrwintami i in. Dn. 1 XI 1921 dostał nominację na dowódcę 34. baonu celnego (Straży Granicznej). Dn. 25 X 1923 po likwidacji Straży Granicznej został przydzielony do 27. pułku ułanów, następnie przeniesiony do 6. pułku strzelców konnych. Dn. 31 V 1926 został zwolniony do rezerwy, a 21 X 1927 zmarł i został pochowany na cmentarzu żołnierskim koło Podolszczyzny. Za przedarcie się na czele oddziału z Wilna do Brześcia otrzymał pochwałę w rozkazie Naczelnego Wodza, za czyny bojowe order virtuti militari, krzyż walecznych, krzyż zasługi Litwy Śr. i odznakę honorową »za męstwo« dyw. podlaskiej.
Mienicki R., Przed jutrzejszą mszą żałobną, »Słowo« nr 249 z 30 X 1927; Enc. Wojsk. II; Akta pers. ofic. w Wojsk. Biurze Hist.; dokumenty rodzinne; nekrologi w prasie.
Walerian Charkiewicz