INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Karol Ludwik Strasburger      

Karol Ludwik Strasburger   

 
 
1848-11-08 - 1916-12-21
Biogram został opublikowany w latach 2006-2007 w XLIV tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 
Strasburger Karol Ludwik (1848–1916), ekonomista, dyrektor Towarzystwa Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Ur. 8 XI w Warszawie, był synem Edwarda Bogumiła (zob.) i Anny Karoliny z Schützów (1822–1911), bratem Edwarda Adolfa (zob.), Juliana Teofila (zob.) i Józefa (zob.).
 
Po ukończeniu I Gimnazjum Męskiego w Warszawie studiował S. od r. 1865 prawo w Szkole Głównej Warszawskiej. Po przekształceniu Szkoły w rosyjski Cesarski Uniw. Warsz. otrzymał tam 15 II 1870 stopień magistra prawa i administracji na podstawie pracy O odnowieniu. Kontynuował studia z ekonomii i finansów, najpierw na uniw. w Berlinie, a później w Jenie. W r. 1871 opublikował artykuł Przegląd krytyczny teorii zarobku („Ekonomista” nr 2, 4). Studia w Jenie ukończył w r. 1872 ze stopniem doktora filozofii. Po powrocie do Warszawy podjął pracę w biurze zarządu Tow. Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, uzyskaną zapewne dzięki przychylności Leopolda Kronenberga. Ogłaszał kolejne artykuły, m.in.: Kilka słów o zarobku („Bibl. Warsz.” 1873 t. 2), O dzisiejszym kierunku w nauce ekonomii politycznej (tamże t. 4), O systemach taryfowych dla przewozu towarów na drogach żelaznych („Ekonomista” 1874) i O znaczeniu praw statystycznych („Bibl. Warsz.” 1875 t. 1). Wraz z absolwentami Szkoły Głównej wygłaszał w tym okresie prelekcje na organizowanych przez „Gazetę Przemysłowo-Rolniczą” spotkaniach, z których dochód przeznaczano na rzecz Tow. Dobroczynności oraz Tow. Osad Rolnych i Przytułków Rzemieślniczych (S. był jego członkiem). Od r. 1874 był naczelnikiem kancelarii finansowej Tow. Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, a w r. 1877 został naczelnikiem jego wydz. taryfowego. Należał do grona członków-założycieli powstałej w r. 1881 Kasy Pomocy dla Osób Pracujących na Polu Naukowym im. Dr. med. Józefa Mianowskiego. W l. 1881–90 był członkiem komitetu Muz. Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. W r. 1883 został dyrektorem wydz. finansów Tow. Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej i wszedł w skład powołanej t.r. trzyosobowej dyrekcji. Działalność S-a przyczyniła się do uzyskania przez kolej Warszawsko-Wiedeńską pozycji najlepiej zorganizowanej i najbardziej dochodowej linii w Cesarstwie Rosyjskim. W najtrudniejszym dla kolei okresie kryzysu i recesji gospodarczej l. osiemdziesiątych S. wdrożył reformę księgowości i opierając ją na zasadach buchalterii niemieckiej wprowadził m.in. permanentny audyt wewnętrzny, który pozwolił wyeliminować wiele nieprawidłowości. Realizację masy należności i wierzytelności, w tym rozliczenia wylosowanych akcji i obligacji Tow. Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej powierzył aż piętnastu wyspecjalizowanym prywatnym bankom zagranicznym, co zwiększyło przejrzystość i oszczędności w prowadzeniu tych operacji. Największą jednak zasługą S-a było udane przeprowadzenie w r. 1890 konwersji wszystkich pięcioprocentowych obligacji Towarzystwa na czteroprocentowe, o łącznej wartości 21 535 000 rb. metalicznych. Z inicjatywy S-a powstały z siedzibą w Warszawie: kasa emerytalna, kasa wsparć oraz kasa przezorności dla rzemieślników i robotników warsztatowych, a także kasa oszczędności dla służby, ponadto szkoła techniczna, kolejowa służba zdrowia, przytułek dla inwalidów kolejowych, stow. spożywcze urzędników i oficjalistów. W r. 1894 przekonał S. zarząd Tow. Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej do przyznania pracownikom niekorzystającym z mieszkań służbowych dwudziestoprocentowego dodatku do wynagrodzenia na opłatę komornego. Poparł również inicjatywę naczelnego lekarza kolei Warszawsko-Wiedeńskiej Stanisława Markiewicza organizowania kolonii letnich dla dzieci; dla kolonii tych wystarał się o zgodę na bezpłatny przejazd kolejami. Zabiegał o utrzymanie polskiego charakteru kolei Warszawsko-Wiedeńskiej i zatrudnianie w niej polskich urzędników.
 
W l. 1884–92 był S. członkiem zarządu Tow. Warszawskiej Fabryki Machin, Narzędzi Rolniczych i Odlewów. W r. 1893 wraz z warszawskimi inżynierami: Kazimierzem Mateckim, Ludwikiem Rossmanem i Emilem Schönfeldem, oraz przemysłowcami: Ludwikiem Fijałkowskim, Stanisławem Rostkowskim i Aleksandrem Radzikowskim, założył S. Tow. Udziałowe Specjalnej Fabryki Armatur P7P (od r. 1903 Tow. Udziałowe Specjalnej Fabryki Armatur i Motorów «Ursus») w Warszawie. W r. 1901 został powołany do Rady Banku Handlowego tamże, od r. 1910 do końca życia pełnił funkcję jej wiceprzewodniczącego. W r. 1904 wszedł do zarządu Tow. Akcyjnego Fabryki Cukru i Rafinerii «Częstocice». Po przymusowym wykupie drogi Warszawsko-Wiedeńskiej przez rząd rosyjski nie skorzystał z propozycji pozostania na zajmowanym dotąd stanowisku i w r. 1912 przeszedł na emeryturę. Po wybuchu pierwszej wojny światowej został głównym doradcą sekcji finansowej Magistratu m. Warszawy. W czasie okupacji niemieckiej, w sierpniu 1916, został wybrany na ławnika Magistratu, ale po dwóch miesiącach zrezygnował z tego stanowiska z powodu pogorszenia zdrowia. Przez kilka lat pełnił funkcję honorowego notariusza warszawskiej gminy ewangelicko-augsburskiej. Zmarł 21 XII 1916 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim.
 
W małżeństwie zawartym w r. 1879 z Anielą Karoliną z Simmlerów (21 IX 1860 – 16 I 1933), córką Juliana Erharda Simmlera (zob.), miał S. czworo dzieci: Elizę Irenę (ur. 1880), żonę Henryka Rosé, od r. 1929 zamężną za Antonim Wieniawskim (1871–1939), ekonomistą, politykiem i finansistą, Edwarda Karola (zob.), Karola Stefana (ur. 1884), inżyniera, i Anielę Jadwigę (1884–1895). Bratankiem S-a był Henryk Leon Strasburger (zob.).
 
W r. 1922 jako rozdział książki „Leopold Kronenberg. Monografia zbiorowa” (W.) opublikowano pracę S-a Działalność Kronenberga w dziedzinie kolejnictwa.
 
 
 
Bibliogr. filozofii pol.; Bibliogr. pol. myśli ekon.; Bibliogr. Warszawy, I, IV; Leksykon historii Polski, W. 1995; Lista członków założycieli Kasy Pomocy imienia Dra J. Mianowskiego, W. 1895 s. 11; Łoza, Czy wiesz, kto to jest?; Łoza, Rodziny pol., I 147, 151–2, 154–5; Materiały do bibliografii ekonomicznej w języku polskim, W. 1923 s. 17, 31; PSB, (Simmler Julian Erhard); Szulc, Cmentarz Ewangelicko-Augsburski; – Borowski S., Szkoła Główna Warszawska 1862–1869, Wydział Prawa i Administracji, W. 1937 s. 316; Charazińska E., Ogród Saski, W. 1979 s. 106, 108; Dwudziestopięciolecie Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie 1875–1900, W. 1901 s. 10; Fita S., Pokolenie Szkoły Głównej, W. 1980; Hilchen H., Historia Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej (1835–1848–1898), W.–Kr. 1912 s. 134, 164 (fot.), s. 176–7; Kiepurska H., Inteligencja zawodowa Warszawy 1905–1907, W. 1967; Księga pamiątkowa zjazdu byłych wychowańców byłej Szkoły Głównej Warszawskiej w 40-tą rocznicę jej założenia, W. 1905 s. 44; Landau Z., Tomaszewski J., Bank Handlowy w Warszawie S.A. Historia i rozwój 1870–1970, W. 1970 s. 416; Olszański K., Niepospolity ród Kossaków, Kr. 1994; Pawlicki P., Droga żelazna Warszawsko-Wiedeńska w 50-letnim okresie swego istnienia od roku 1845 do 1895, W. 1897 s. 49, 59, 63, 89; Pięćdziesięciolecie Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie 1875–1925, W. 1926 s. 62; Pustuła Z., Początki kapitału monopolistycznego w przemyśle hutniczo-metalowym Królestwa Polskiego (1882–1900), W. 1968; Russkije banki, Pet. 1908; Sroka R., Przemysł fabryczny w Królestwie Polskim w r. 1911, W. 1911 pozycje nr 5778, 14003; „Ursus” 1893–1983, [W. 1983] s. 5; – Baliński I., Wspomnienia o Warszawie, Edynburg 1946; Jeziorański L., Księga adresowa przemysłu fabrycznego w Królestwie Polskim na r. 1905, W. 1905; Kalendarzyk polityczno-historyczny m. stoł. Warszawy na r. 1917, W. 1917; Kronenberg L. J., Wspomnienia, W. 1933 (fot.); [Peretz A.] Ignotus, Finansjera warszawska 1870–1925. Z osobistych wspomnień, W. 1926 s. 16, 58; 50-lecie Banku Handlowego w Warszawie 1870–1920. Sprawozdanie jubileuszowe, W. 1920; Ustawa Towarzystwa Udziałowego Specjalnej Fabryki Armatur i Motorów „Ursus”, W. 1912 s. 3; Wierzbicki A., Wspomnienia i dokumenty (1877–1920), W. 1957 s. 311; – „Tyg. Ilustr.” 1912 nr 3 s. 49, 1917 nr 1 s. 13; – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne z r. 1916: „Kur. Warsz.” nr 354, 357, „Nowa Gaz.” nr 586; – AAN: Bank Handl. w W., sygn. 93–107, 153–60.
 
                                                                                                                                                                                                                                  Zbigniew Pustuła
 
 
 
 

Powiązane zdjęcia

   
 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.

Media

 

Postaci powiązane

 

Edward Karol Strasburger

1882-02-23 - 1923-12-08 ekonomista
 

Henryk Leon Strasburger

1887-05-28 - 1951-05-02 dyplomata
 
 

Józef Strasburger

1859-08-21 - 1924-11-09 chemik
 
 
 

Postaci z tego okresu

 

w biogramy.pl

 

Wiktor Julian Biegański

1892-11-17 - 1974-01-19
reżyser filmowy
 

Dobiesław Damięcki

1899-04-02 - 1951-04-10
powstaniec śląski
 

Roman Kramsztyk

1885-08-18 - 1942-08-06
malarz
 

Ignacy Łopieński

1865-02-01 - 1941-11-23
grafik
 
więcej  
  Wyślij materiały Wyślij ankietę
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.