INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY INTERNETOWY POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY
iPSB
  wyszukiwanie zaawansowane
 
  wyszukiwanie proste
 
Biogram Postaci z tego okresu
 Krzysztof Masini (Massini, Massinus, Mazyni)     

Krzysztof Masini (Massini, Massinus, Mazyni)  

 
 
1619-09-08 - 1677-08-08
Biogram został opublikowany w 1975 r. w XX tomie Polskiego Słownika Biograficznego.
.
 
 
 
Spis treści:
 
 
 
 
 

Masini (Massini, Massinus, Mazyni) Krzysztof (1619–1677), sekretarz i doradca królewski, dyplomata. Pochodził z rodziny, wywodzącej się z Piemontu, szlachectwo swe przedstawił przy otrzymywaniu polskiego indygenatu. Ur. 8 IX w Modenie. Posiadał wykształcenie prawnicze. Zapewne niedługo przed «potopem» wszedł na służbę dworu polskiego, z tego bowiem czasu datują się pierwsze wiadomości o jego działalności. Towarzyszył parze królewskiej w ucieczce na Śląsk i w dalszych wojennych wędrówkach. Późną jesienią 1657 wysłany został z misją do Leopolda Habsburga, króla Czech i Węgier, do Pragi (gdzie stanął 7 XII), w celu uzgodnienia kwater zimowych dla wojsk austriackich w Polsce (dopuszczających się tu znacznych nadużyć) oraz przedłożenia propozycji wojny ofensywnej, wraz z Brandenburgią i Danią, przeciwko Szwecji. W wyniku jego przedstawień dwór cesarski przystąpił do rokowań z Brandenburgią w początkach 1658 r. M. używany był nadal przez króla jako jego rzecznik w pertraktacjach z obecnymi posłami, np. F. Lisolą czy nuncjuszem P. Vidonim. Po zakończeniu wojny polsko-szwedzkiej uzyskał indygenat na sejmie 1662 r., polecony specjalnym listem do stanów kor. przez papieża Aleksandra VII.

Charakter misji dyplomatycznej miała z kolei wyprawa M-ego do Włoch w r. 1663 (w czasie której wpisał się 13 X do Metryki nacji polskiej w Padwie), której ostatecznym celem był Rzym. Z podróży tej, może częściowo również o charakterze prywatnym, którą odbywał wraz z żoną, powrócił do Warszawy dopiero w lecie r. n. W maju 1666 wysłany został z ramienia Ludwiki Marii jako komisarz (obok bpa kamienieckiego Wojciecha Korycińskiego) do Opola dla załatwienia ostatecznej cesji księstwa opolsko-raciborskiego na rzecz cesarza. W r. 1667 zabiegał listownie w Kurii Rzymskiej o kapelusz kardynalski dla ambasadora francuskiego w Polsce P. de Bonzy. W tym czasie poważnie chorował na oczy i nosił się nawet z zamiarem opuszczenia służby dworskiej. Po abdykacji Jana Kazimierza zdecydował się na wyjazd z nim razem do Francji. Do Polski powrócił jednak w charakterze plenipotenta ex-monarchy latem 1671. Dobrze przyjęty przez Michała Wiśniowieckiego, wszedł na jego służbę. Mimo pewnych nieporozumień z królem, wyznaczony został tuż po upadku Kamieńca na posła do Rzymu i Wenecji z prośbą o pomoc przeciw Turkom. Misję tę sprawował dalej (ze znikomymi rezultatami) z ramienia Sobieskiego. Wpisał się wówczas po raz drugi do Metryki w Padwie 26 IV 1674. Do Polski wrócił dopiero w pierwszej połowie 1675 r. Działał do końca życia na dworze królewskim, posiadając względy Sobieskiego, którymi się początkowo cieszył, a które jednak utracił w r. 1676.

Jako jeden z sekretarzy królewskich do spraw włoskich (obok L. Fantoniego, P. Doniego, H. Pinocciego) pełnił M. m. in. funkcje informatora politycznego z terenu polskiego, np. wobec V. Orsiniego, kardynała protektora Polski. Listy jego stanowiły obszerne nieraz komentarze do nadsyłanych łącznie pisanych gazet (zachowało się 27 listów z r. 1662, 20 z 1663, 50 z 1667). Przejmując korespondencję włoską pośredniczył w komunikowaniu nowin z Italii królowi i królowej (zachowało się ok. 130 listów Orsiniego do M-ego). Zdaniem P. Des Noyers, sekretarza Ludwiki Marii, M. znał świetnie sprawy i stosunki polskie – w r. 1664 opracował jakieś osobne pismo dotyczące zamętu wewnętrznego w Polsce, zaś w r. n. napisał na prośbę Des Noyersa instrukcję, obrazującą stan państwa polskiego, dla przybywającego z Francji posła de Bonzy. Pisma te zaginęły, znane są natomiast adnotacje M-ego do „Relacji o stanie politycznym i wojskowym Polski” z r. 1665 pióra jego przyjaciela, Sebastiana Cefali, sekretarza Jerzego Lubomirskiego. Uwagi M-ego, będące uzupełnieniami i sprostowaniami, świadczą o jego szerokiej znajomości ustroju i prawa polskiego. Z opinii, jaką wystawił w swej korespondencji zdolnościom dyplomatycznym Lisoli, daje się poznać jego świetne rozeznanie w walorach dyplomaty, arkanach wiedzy o państwie i sztuce rządzenia. Wzmianki o jego znajomości historii Polski utrwalił inny przyjaciel M-ego, Hieronim Pinocci, którego katalog biblioteczny przynosi wiadomość o memoriale M-ego z czasów misji włoskiej w r. 1673 (Conseguenze dannose e utili dal non dare o dare soccorso alla Polonia …”).

M. zmarł w Warszawie 8 VIII 1677 na «febra maligna». Żona M-ego Cecylia Salomea Piotrkowczykówna, zapewne córka Andrzeja, należała do polskich «uczonych białogłów» z kręgu Ludwiki Marii. Wraz z mężem wpisała się do Metryki nacji polskiej w Padwie 13 X 1663. Po powrocie z Włoch demonstrowała królowej jakieś eksperymenty chemiczne. Nuncjusz Marescotti po przybyciu do Polski w r. 1668 obdarował ją na równi z pierwszymi polskimi damami (samemu M-emu ofiarował wówczas obraz Caraccia). Małżeństwo Masinich, obarczone licznym potomstwem, znajdowało się nieraz w ciężkich kłopotach finansowych.

Imiennik ojca, Krzysztof Masini, był dziedzicem części wsi Głuszec, urzędnikiem solnym, pisarzem dochodów królewskich w r. 1712.

 

Ciampi S., Bibliografia critica, Firenze 1834 I 326; Daugnon F. F. de, Gli Italiani in Polonia, Crema 1905 I 186–90, II 228–9; Niesiecki; Uruski; – Czermak W., Próba naprawy Rzeczypospolitej za Jana Kazimierza, „Bibl. Warsz.” 1891 t. I s. 532; tenże, Z czasów Jana Kazimierza, Lw. 1893 s. 245–8; Dzięgiel W., Utrata księstw opolskiego i raciborskiego przez Ludwikę Marię w r. 1666, Kr. 1936 s. 100, 112; Kubala L., Wojny duńskie i pokój oliwski 1657–1660, Lw. 1922 s. 27; Polska w okresie drugiej wojny północnej 1655–1660, W. 1957 I 402; Targosz K., Hieronim Pinocci, W. 1967, Monografie z Dziejów Nauki i Techn., t. 47; – Archiwum nacji polskiej w uniwersytecie padewskim, I; Collectanea e Rebus Polonicis Archivi Orsini in Archivo Capitolino Romae, Pars I, Wyd. W. Wyhowska de Andreis, w: Elementa ad Fontium Editiones, Romae 1965 XIV; Cudzoziemcy o Polsce. Relacje i opinie, Wyd. J. Gintel, Kr. 1971 I 283; Lisola F. von, Die Berichten (1655–1660), Wyd. Pribram A. F., Archiv f. Österr. Geschichte, Wien 1887 LXX; Pisma do wieku Jana Sobieskiego; Relacje nuncjuszów, Wyd. E. Rykaczewski, P. 1864 II 308–37; Repertorium Rerum Polonicarum ex Archivo Orsini in Archivo Capitolino Romae, Pars I–III, w: Elementa ad Fontium Editiones, Romae 1961–4 III, VII, X; Rudawski W., Historiarum Poloniae… libri IX, W. 1755 s. 388–90; Vet. Mon. Pol., III 630; Vidoni P., Die Nunziaturberichte (1655–1658), Wyd. A. Levinson, Archiv f. Österr. Geschichte, Wien 1906 XCV 76, 119, 120, 123, 126, 133, 138; Vol. leg., Wyd. 2., IV 407–8; – Arch. du Ministère des Affaire Étrangères w Paryżu: rkp. nr 14 k. 203, 284, 383, 390, 420, 426, nr 25 k. 177, 207, 268, 384, Correspondance Politique (Pologne); B. Ossol.: rkp. 3010; B. Pol. w Paryżu: rkp. 86 s. 1185, 1197; Bibliothèque Nationale w Paryżu: rkp. 13028 k. 4 (horoskop urodzinowy).

Karolina Targosz

 
 

Chmura tagów

 
Za treści publikowane na forum Wydawca serwisu nie ponosi odpowiedzialności i są one wyłącznie opiniami osób, które je zamieszczają. Wydawca udostępnia przystępny mechanizm zgłaszania nadużyć i w przypadku takiego zgłoszenia Wydawca będzie reagował niezwłocznie. Aby zgłosić post naruszający prawo lub standardy współżycia społecznego wystarczy kliknąć ikonę flagi, która znajduje się po prawej stronie każdego wpisu.
 
     
Mecenas
 
Uzywamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.
Informację o realizacji Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) przez FINA znajdziesz tutaj.