Domaniewski Stanisław Wilhelm (1852–1919), lekarz, działacz społeczny, syn Oskara i Walerii Dawbor-Markiewiczówny z Nowogródzkiego. Ur. się 6 lub 18 IV we wsi rodzinnej Iwankowce w pow. jampolskim na Podolu. Kształcił się w gimnazjum w Żytomierzu. Uzyskawszy maturę, wstąpił na wydział medyczny Uniwersytetu w Kijowie, który ukończył w r. 1874. Osiadłszy w Żytomierzu jako lekarz-internista w szpitalu wołyńskim, rozpoczął rozległą praktykę prywatną w mieście i okolicy. Wybitny diagnosta, dobry psycholog, silnie odczuwał cierpienie ludzkie i w krótkim czasie stał się najpopularniejszym i najwięcej wziętym lekarzem w Żytomierzu. Był ponadto przez dłuższy czas stałym lekarzem miejscowego seminarium rzym.-katolickiego i diecezji łucko-żytomierskiej i domowym lekarzem biskupów Lubowidzkiego i Niedziałkowskiego. Prócz tej obszernej i intratnej praktyki spieszył zawsze z bezinteresowną poradą najuboższym, którym ponadto często pomagał materialnie, kupując sam leki. Ta społeczna dziedzina jego działalności rozszerzyła się znacznie, kiedy został wybrany na radnego m. Żytomierza. Był przez dłuższy czas członkiem zarządu, a następnie prezesem Towarzystwa Lekarskiego oraz Czerwonego Krzyża, jednym z organizatorów i dyrektorów Towarzystwa Muzycznego oraz stałym opiekunem miejscowej dobrze się rozwijającej szkoły muzycznej. Z czasem, gdy stan zdrowia (chroniczna astma) utrudnił mu zbyt intensywną praktykę lekarską, coraz bardziej poświęcał się miejskim instytucjom samorządowym, będąc dłuższy czas dyrektorem a potem prezesem Miejskiego Tow. Ubezpieczeń od Ognia i Tow. Kredytowego Miejskiego. Po wprowadzeniu w r. 1906 na Ukrainie samorządu ziemskiego był stale wybierany od kurii miejskiej na radnego ziemskiego powiatowego i gubernialnego. Działalność jego społeczna wysunęła go na czoło bardzo zawsze ruchliwej i patriotycznej Polonii żytomierskiej. Wybuch wielkiej wojny rozszerzył zakres jego społecznej i filantropijnej działalności na rzesze uchodźców z Królestwa Polskiego. Śmierć brata Jana, a zwłaszcza strata syna Józefa, rozstrzelanego przez bolszewików w Kijowie w końcu lata r. 1919, podkopały jego siły żywotne. Zmarł w Żytomierzu 10 IX 1919. Żonaty był z Krystyną z Prusinowskich, córką Jana znanego prawnika, oraz Marii z Iwanowskich.

Mat. biogr. od rodziny, ponadto Lasocki W., Wspomnienia z mojego życia, Kr. 1933, I; liczne wzmianki o działalności i wspomnienia w prasie codziennej wołyńskiej, w szczególności w »Dzienniku Kijowskim«. Ponadto Pamiatnaja Kniżka Wołynskoj Gubernii z r. 1913; Boniecki; Marczyński ks., Statystyczne, topograficzne i historyczne opisanie gubernii podolskiej, Wil. 1822, II 281.

Stefan Pomarański