Tarasewicz Mirosław Tadeusz, pseud. Czesław Korbasiewicz (1960–1983), poeta.
Ur. 20 I w Węgorzewie, był najmłodszym synem Jana (1907–1990), robotnika rolnego, i Józefy z domu Zdanowicz (1925–2013), sprzątaczki. Rodzice T-a w wyniku tzw. repatriacji przybyli w r. 1946 ze Słonima do wsi Olszewo Węgorzewskie (pow. węgorzewski). T. miał sześciu starszych braci: Stanisława (1946–1995), pomiarowego w kopalni w Zabrzu i tartaku w Jasienicy Szczecińskiej, Henryka (1947–2008), ślusarza, narzędziowego w kopalni w Zabrzu, następnie zamieszkałego w Szczecinie, Ryszarda (1948–2011), zatrudnionego w leśnictwie w Olszewie Węgorzewskim, Czesława (ur. 1952), hydraulika i kierowcę w Giżyckim Przedsiębiorstwie Budowlanym, Józefa (ur. 1953), mechanika maszyn rolniczych w Giżycku, oraz Marka (ur. 1955), absolwenta filologii polskiej UAM, nauczyciela języka polskiego w szkole podstawowej w Ostrowie Wpol.
Po ukończeniu w r. 1975 ośmioklasowej szkoły podstawowej w Olszewie Węgorzewskim T. przeniósł się z matką do Giżycka i t.r. rozpoczął naukę w I Liceum Ogólnokształcącym im. Wojciecha Kętrzyńskiego. W l. 1975–6 działał w katolickim ruchu oazowym. Należał do Stow. «PAX». W maju 1979 zdał maturę, po czym w październiku t.r. rozpoczął studia polonistyczne ze specjalnością teatrologia w Inst. Filologii Polskiej UJ. Wstąpił do założonego 20 IX 1980 Niezależnego Zrzeszenia Studentów (NZS), redagował jego manifesty i kroniki codzienne, brał udział w strajkach studenckich. W r. 1981 był współzałożycielem studenckiego kabaretu «Trzecia Siła», którego pomysłodawcą, głównym autorem i wykonawcą był Wojciech Pazdur. W numerze pierwszym pisma NZS studentów polonistyki UJ «Gołębnik» zadebiutował w r. 1981 wierszami: Bilet do twego ciała i Powrót ze starego domu. Jako Czesław Korbasiewicz publikował t.r. utwory poetyckie w krakowskim niezależnym czasopiśmie społeczno-literackim „Tędy”: Wiersze (nr 1) i Nic nie będzie zapomniane (nr 2). Z Pazdurem, Michałem Rachwałem i Zbigniewem Kruczalakiem założył pod patronatem Bronisława Maja Grupę Poetycką «Zamiast»; podczas jedynego jej wieczoru poetyckiego 21 XI 1981 ogłoszono manifest autorstwa T-a, zawierający także wiersze tych trzech poetów, pt. Arkusz Grupy Zamiast. Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 XII t.r. znalazł się T. w strukturach podziemnych Krakowskiej Komisji Wykonawczej NZS. Aresztowany na dworcu PKP w Giżycku, został poddany rewizji, a przygotowany przez niego do druku pierwszy numer podziemnego miesięcznika „Drzazga” skonfiskowano.
Od 24 III 1983 funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa próbowali bezskutecznie zwerbować T-a jako tajnego współpracownika. W trakcie drugiej pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski T. 22 VI t.r. w Krakowie został z gronem studentów krakowskiego NZS przyjęty przez niego na audiencji. Wziął w tym czasie urlop dziekański na UJ na r. akad. 1983/4 i 13 VIII 1983 wyjechał do Caen we Francji na dwumiesięczne stypendium językowe ufundowane przez Rotary Club de Caen i Université de Caen. W Rotary Club wygłosił odczyt o sytuacji politycznej w Polsce. Zwiedzał Francję, a ostatnie dni przed powrotem spędził w Paryżu. Podczas powrotu do Polski zginął 26 X 1983 niedaleko stacji kolejowej Boża Wola koło Błonia; wg pisma z 16 II 1984 o dochodzeniu w sprawie śmierci T-a, wydanego przez Prokuraturę Rejonową w Grodzisku Maz., wyskoczył przez okno z pociągu jadącego z Paryża do Warszawy. Został pochowany 3 XI 1983 na cmentarzu Komunalnym w Giżycku (kw. nr XLIV).
T. nie założył rodziny.
W Klubie Inteligencji Katolickiej w Krakowie odbył się 18 I 1984 wieczór wspomnień o T-u. Za «poetyckie i osobiste przyjęcie wyzwania lat 1980–1» („Tyg. Powsz.” 1989 nr 18) jury Duszpasterstwa Środowisk Twórczych w Krakowie przyznało T-owi pośmiertnie 13 IV 1988 Nagrodę im. Błogosławionego Brata Alberta.
Poezję T-a cechuje dystans do świata z wyczuleniem na czas i proces nieustannej przemiany, refleksja nad złożonością i przypadkowością pojedynczego istnienia, metafizyczny niepokój oraz powściągliwość w wyrażaniu emocji. Wiersze te były publikowane pośmiertnie w „Tygodniku Powszechnym” (Gracz, Ktoś z nas, Mój krzyk, 1984 nr 49), „Brulionie” (Stąd, Lata okrągłe, Godziny, 1989 nr 11–12) i „Zeszytach Literackich” (Pamięci Mieczysława Jastruna, Jak z tobą rozmawiać, Père Lachaise, 1990 nr 29). W r. 1991 ukazał się w Suwałkach zbiór liryków Ulotne. Ważne. Zapomniane, w wyborze i ze wstępem Maja. Drugi tom poetycki Sto pytań naraz opublikowano, również ze wstępem Maja, w r. 2010 (Kr.). Wiersze T-a weszły do dwóch antologii: „Po Wojaczku. «Brulion» i Niezależni” (W. 1992, Red. J. Klejnocki) oraz „Macie swoich poetów. Liryka polska urodzona po 1960 roku. Wypisy” (W. 1996).
Kto był kim w drugim obiegu? Słownik literatury polskiej urodzonej po 1960 roku – Parnas bis, W. 1995; Słown. pseudonimów, V; Słownik pseudonimów pisarzy i dziennikarzy 1976–1989, W. 1995; – Chojnowski Z., Instynkt ocalania Mirosława Tarasewicza, w: tenże, „Zmartwychwstały kraj mowy”. Literatura Warmii i Mazur lat dziewięćdziesiątych, Olsztyn 2002; Moczulski L. A., „Byt ludzki jak kruche ciasteczko” (Poezja Mirosława Tarasewicza 1960–1983), „Tyg. Powsz.” 1991 nr 18; tenże, Refleksje nad Białuchą, „Gaz. Krak.” 1990 nr 220; – Karpowicz A., „Kruchy jak ciastko ludzki byt”. Wspomnienie [matki] o Mirosławie Tarasewiczu, „Gaz. Giżycka” 1996 nr 14; – „Odra” 1992 nr 9; „Tyg. Powsz.” 1983 nr 46 (nekrolog), 1984 nr 3 (ogłoszenie o planowanym wieczorze autorskim w krakowskim Klubie Inteligencji Katolickiej); – Arch. UJ: Teczka studencka; IPN w Kr.: sygn. 100/988; – Mater. rodzinne (m.in. postanowienie o umorzeniu dochodzenia, sygn. 2Ds 550/83) w posiadaniu autora; – Internet: http://www.nzs1980.pl/index. php/czonkowie-nzs-ktorzy-odeszli/125-mirek-tarasewicz (Wspomnienie W. Pazdura o T-u, odczyt 3 XII 2015).
Zbigniew Chojnowski