Kois Wojciech, zwany Pryszem (1803–1875), przysiężny gminy Chochołów, uczestnik powstania chochołowskiego 1846 r., więzień Szpilbergu. Ur. w Chochołowie w pow. nowotarskim, pochodził z rodziny sołtysów chochołowskich. Był synem Józefa i Zofii Obyrtacz. W powstaniu chochołowskim odegrał ważną rolę jako jeden z najbliższych współpracowników jego przywódców: Jana Kantego Andrusikiewicza i ks. Józefa Leopolda Kmietowicza. Przed i w czasie powstania szerzył propagandę, organizował szeregi powstańcze i czuwał nad ich uzbrojeniem. Dn. 21 II aresztował wraz z Andrusikiewiczem Antoniego Sontaga, nadzorcę straży finansowej w Chochołowie, pierwszej placówki opanowanej przez powstańców. Z zabranych w Suchej Horze pieniędzy z kasy celnej Andrusikiewicz powierzył K-owi 20 guldenów, aby je rozdzielił po 10 krajcarów jako żołd pomiędzy urlopników biorących udział w powstaniu. W nocy z 22 na 23 II, kiedy Andrusikiewicz i Kmietowicz po odniesionych ranach byli niezdolni do dalszej walki, K. wystawiał warty i czuwał nad ich właściwym pełnieniem. Ujęty 23 II został przesłuchany 2 III przez władze austriackie w Nowym Targu, a następnie odwieziony do Nowego Sącza. Stamtąd po niespełna dwumiesięcznym pobycie został przewieziony do Lwowa; tutejszy sąd karny skazał go na karę śmierci, ale ostateczny wyrok po zastosowaniu prawa łaski (1 VII 1847) opiewał na trzy lata ciężkiego więzienia w Szpilbergu. Uwolniony dzięki rewolucji marcowej 1848 r. opuścił 25 III więzienie wraz z grupą 47 towarzyszy. W drodze powrotnej mieszkańcy Krakowa witali zwolnionych bardzo serdecznie. Wspominał później o tym: «Warto było tyle przecierpieć, aby doznać tej nadzwyczajnej czci, jaką nam oddawano, gdy opuściliśmy więzienie». Po uwolnieniu znalazł się K. w skrajnej nędzy, gdyż bydło i dobytek sprzedano na pokrycie kosztów sądowych. Andrusikiewicz jednak pośpieszył mu z pomocą, uzyskując dla niego wsparcie od Komitetu Narodowego Sądeckiego, spieszącego z datkami dla byłych powstańców. K. był żonaty z Reginą Bochnak (ur. 1802), córką Anny, i miał syna Jana i córkę Weronikę. Zmarł 2 V 1875 r. we Lwowie.
Bibliografia jak przy życiorysie: Kois Jacenty oraz „Kur. Liter.-Nauk.” 1936 nr 8 s. 114.
Eugeniusz Halicki