W pierwszym odcinku tej serii pisarz Józef Hen, autor m.in. książki o Boyu-Żeleńskim (Błazen – wielki mąż), opowiada o rodzicach Boya – zafascynowanej Narcyzą Żmichowską matce i ojcu – znakomitym kompozytorze, a także o postaci samego pisarza i poety, jego pierwszych próbach literackich, nieszczęśliwym wyborze życiowego powołania oraz miłości do Dagny Przybyszewskiej. W audycji możemy posłuchać nagrania archiwalnego, a w nim opowiadającego o ojcu aktora Stanisława Żeleńskiego, syna bohatera cyklu. Pojawiają się w niej również Wierszyk, który sam autor uważa za nie bardzo mądry (bez ostatniej strofy) oraz fragment Słówek Tadeusza Żeleńskiego-Boya. Czyta je Igor Śmiałowski.

Tadeusz Żeleński-Boy (ur. 21 grudnia 1874 roku w Warszawie, zm. 4 lipca 1941 roku we Lwowie) – krytyk literacki i teatralny, pisarz, felietonista, wybitny tłumacz literatury francuskiej, lekarz, społecznik. Syn kompozytora Władysława Żeleńskiego, kuzyn poety Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Młodość spędził w Krakowie, gdzie ukończył gimnazjum i studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim (1900) oraz rozpoczął praktykę. Obracał się wówczas w środowisku młodopolskiej bohemy, przyjaźniąc się m.in. ze Stanisławem Przybyszewskim i Stanisławem Wyspiańskim; był gościem na słynnym weselu Lucjana Rydla, a w 1904 roku ożenił się z Zofią Pareńską, Zosią z WeselaWyspiańskiego. Wspomnienia z tamtego okresu zebrał w tomach Ludzie żywi (1929) i Znasz-li ten kraj (1932). Od 1906 roku współtworzył program pierwszego polskiego kabaretu literackiego – Zielonego Balonika, a satyryczne kabaretowe teksty i piosenki złożyły się na Słówka (1913). Silnie związany z kulturą francuską, od 1909 roku zaczął regularnie wydawać kolejne tłumaczenia francuskiej literatury, m.in. dzieł Moliera, Woltera, Rousseau, Diderota, Balzaka, Flauberta, Stendhala, Prousta. Przetłumaczył niemal cały jej kanon. Niektóre z jego tłumaczeń, na przykład Gargantui i Pantagruela FrançoisRabelais’ego, uznane zostały za kongenialne. W 1934 roku, za zasługi w upowszechnianiu kultury francuskiej, otrzymał Krzyż Komandorski francuskiej Legii Honorowej. Od 1919 roku pracował jako recenzent teatralny, najpierw dla krakowskiego Czasu, następnie – po przenosinach do Warszawy w 1921 roku – Kuriera Porannego. W Warszawie zajął się również publicystyką, poświęcając swoje teksty m.in. tematyce kobiecej: problemom antykoncepcji i aborcji. Związał się szczególnie mocno z Wiadomościami Literackimi, który powszechnie zaczęto uważać za pismo Boya i Słonimskiego. We wrześniu 1939 roku znalazł się we Lwowie, gdzie został uniwersyteckim wykładowcą literatury francuskiej. Po zajęciu miasta przez Niemców, w nocy z 3 na 4 lipca 1941 roku, został rozstrzelany przez SS, znalazłszy się w grupie dwudziestu pięciu lwowskich profesorów i ich rodzin.

Audycja Polskiego Radia z 1998 roku, oublikowana na portalu Ninateka.pl. 

ilustracja: Tadeusz Boy-Żeleński, fot. autor nieznany, Wikimedia Commons, PD